Gumawa Ng Sariling Parabula Novels & Stories

Pakiramdam niya, unti-unti siyang kinakain ng sarili niyang kalungkutan at depresyon kung magpapatuloy siyang magmukmok doon nang walang ginagawa. Upang maaliw ang kaniyang sarili, sinubukan niyang magluto gamit ang maliit na single-burner stove na nirentahan niya kasama ng apartment. Pumunta siya sa isang maliit na lokal na merkado malapit sa kaniyang lokasyon para bumili ng ilang mga sariwang sangkap—kaunting sibuyas, bawang, kamatis, at sariwang karne ng manok. Gusto niyang i-test ang sarili niya kung nandoon pa rin ang kaniyang galing, kung kaya pa rin ba ng kaniyang mga kamay na gumawa ng mahika sa ibabaw ng kalan kahit na wasak na wasak ang kaniyang puso.

Parang nawawala na kami sa sarili, nilalamon lang kami ng init at pagnanasa. AUTHORS NOTE: PWEDE PO BANG MAKAHINGI NG FAVOR? PWEDE PO BA KAYONG MAG-COMMENT NG KAHIT ANO? HEHEHE THANKS PO

Pupunta pa sana ako papuntang sink nang tawagin niya ako. "Pria, where are you going?" Nanibago ako sa sariling pangalan nang siya ang gumamit, kaya dalawang segundo akong napatahimik bago nakabuo ng parirala. I looked back. "Kukuha sana ng pinggan at kutsara, maghuhugas rin ng kamay."

Nakakatawang isipin na sa dami ng iniisip ko, pati ang maliit na gagamba ay nagagawa ko pang pansinin. Bigla ay nalungkot ako at parang gusto kong maging isang gagamba sa mga oras na iyon. Mabuti pa ang gagamba ay maaaring gumawa ng sarili niyang tahanan at matutuluyan. Alam niya kung saan siya parating lulugar at parati siyang may tatakbuhan kahit saan siya magpunta dahil kaya niyang gumawa ng sarili niyang tahanan. Na kahit nag-iisa man siya sa isang madilim na sulok, may sarili pa rin siyang tahanan at pupuntahan sa mga oras na siya ay nangangailangan.

"Sa true lang Kuya, kung mag-amo ka lang sina, daw waay pakialam sa sarili mo, basin indi ka nya balikan. Lantawa bala sarili mo Kuya, daw waay ka na tana alaga ah.Malaba sinang buhok mo, daw waay kapa kapaligo. Sin-o man magbalik sa imo kung amo ka sina?" [Sa totoo lang Kuya, kung ganyan ka lang na parang walang pakialam sa sarili mo, baka hindi ka niya balikan. Look at yourself Kuya, para kang walang alaga sa sarili mo. Ang haba ng buhok tapos parang wala ka pang ligo. Sino naman ang makikipagbalikan sayo kung ganyan ka?]

Pakiramdam ko may naglaro na libo-libong paru-paro sa aking sikmura. “I love your smell… mas mabango ka ngayon at nakakabaliw…” Namula ako… dapat mandiri ako o kaya mangilabot. Pero wala akong makapa na kahit ano sa mga iyon. Bagkus ay natuwa ako sa sinabi nito.

Tinanong ko siya kung bakit paru-paro at sabi niya, para raw kasing ako lalo na noong lumabas akong may makapal na make up. “Do you know that butterflies cannot see their wings? They cannot see and they don’t know how beautiful their wings but people around them see how beautiful they are. Parang ikaw, iniisip mo na hindi ka maganda, hindi mo nakikita ‘yong sarili mong ganda, pero hindi mo alam na ang mga tao sa paligid mo ay alam kung gaano ka kaganda. Hindi lang sa panlabas kundi mas importante ay sa panloob na ugali.” Aniya. Natulala ako sa kanya habang sinasabi niya sa akin ‘yon. At ito na naman ang tibok ng puso ko. Nakangiti lang siya sa akin habang nakatingin ako sa kanya.

Buhat nito ang sariling bigat ng gumapang sa kanyang ibabaw. "Let me s**k it too," Sabi pa nito na parang may kalokohang naiisip na gawin ngunit bago pa niya maisip ay agad na bumaba ang mga kamay nito sa laylayan ng kanyang loose shirt at inangat ito ng wala man lang pasabi. Hindi na siya nakapagsalita pa ng maramdaman na sa kabilang n*ppl* naman niya umangkin ang asawa.

Bumalot ang aking sarili sa gulat dahil alam ko ang kung ano ang paraang pagkumpas ng mga kamay na iyon. Ang Sambalai. Ito ang paraang paghahanda ng isang manggagaway upang makipaglaban. Sa paraang ito inihahanda at tinitipon ng manggagaway ang kanyang kapangyarihan upang makipagbaka sa anumang panganib. Ngunit ang kanyang pagkumpas ng mga kamay niyang iyon ay kilalang kilala ko. Kilala ko iyon dahil ito ang paraan ng pagkumpas na ginagawa ko noong may gaway pa ako. At ang mas nakakapagtaka, hindi ko alam kung bakit nagagawa ni Doryang ang paraang paghahanda sa gaway gayunma'y hindi naman siya isang manggagaway sa pagkakilala ko?

“Subalit kamahalan!” “Alamo bang ang paru-parong may kalahating buwan at bituin sa ulo ay sagisag ng isang libanag!Kaya sa bihin mo kung paano ako hihinahon gayong batid kung maaaring maulit ito! At kapag nag kataon na maulit uli ang nangyari sayo!!HINDI KO NA ALAM KONG MAPAPATAWAD KO ANG SARILI KO KAPAG NAPAHAMAK KA!!!!”