Gumawa Ng Sariling Parabula Novels & Stories

Gagawa ako ng sariling paraan para mabilis siyang makarecover. "Itatayo kita ha, pupunta tayo sa tabi ng glass window mo. Gusto kong makita mo ang sunrise, na sa bawat paglitaw nito ay may pag-asang darating, mabubuo at mangyayari. Magtiwala ka saakin, gagaling ka rin" bulong ko sa kanyang at marahang inayos ang magulo niyang buhok. Hanggang balikat niya na ito.

Sumisidhi ang init nanoot sa bawat ugat ng katawan ko. Napaungol ako dahil may hinahanap ang katawan ko. Ahhh…napasabunot ako sa buhok ko. Pinipigilan kong magsarili. Nakagat ko na nga ang labi ko upang hindi lumabas ang ungol sa aking bibig dahil gustong-gusto ko hawak ang sarili kong katawan upang maibsan ang init.

Kung kahapun parang sako lang akong binubuhat nito ngayon naman ay sobrang ingat na ingat ito sa bawat galaw ng pagbuhat niya sa akin. "Sa-salamat pwe-pwede ka ng lumabas. Kaya ko na ang sarili ko" Nauutal na naman na saad ko matapos niyang maibaba ako. Ang sarap sarap ng kutusan ng sarili ko dahil sa pagkakautal ko sa harap nito.

Parang isang sundalong natalo sa digmaan—hindi dahil sa lakas ng kalaban kundi dahil sa mga sugat na siya rin mismo ang lumikha sa sarili niya. Noong una, akala niya ay wala na talaga siyang pagtingin kay Hannah. Na parang isa na lamang itong nakaraan na ginamit lang niya upang siya ay makaangat, subalit hindi. Iba na ang damdaming iyon habang tumatagal, lalo na at alam niyang may dinadala ang babae sa kanyang sinapupunan.

Panggagalit ko pa sa sarili ko. Inilapit ko ang mukha sa kuwadradong salamin. "Tignan mo, ang laki ng eyebags mo kakaisip diyan." Kinuha ko ang pressed powder at nagpahid sa parke ng eyebags. "Walang nangyari eh. Naasar ako sa sarili ko na makitang nag panget ko na. Isa pa 'tong kulot kong buhok, ang kapal e.

Bulong ko sa sarili habang pasimpleng binubuksan ang garapon ng powdered na asukal dahil mas mabilis itong matunaw kaysa sa nakacube. “Isang kutsara para mawala ‘yang bitter mong ugali.” Mahinang wika ko habang naglalagay. “Isa pang kutsara para sa nagyeyelo mong mukha. Ayan hala sige inis pala ha? Magpikunan tayo. At ito, isa pang kutsara para mabawas bawasan ng kaunti ‘yang magaspang mong ugali.” Nanggigigil na bulong ko.

Nanlaki ang mga mata niya nang pagpira-parasuhin nito iyon. "Pero hindi kita hahayaang makawala ka sa patibong na ikaw mismo ang gumawa. You took may happiness, then I'll took yours too." Habang tinititigan niya ang asawa, nakikita niya kung gaano siya nito kinamumuhiaan. Doon tuluyang kumawala ang mga luhang noon pa niya pinipigilang ipakita rito. "Huwag mo akong iyakan. Huwag kang mag-inarte na parang ikaw ang naagrabyado rito," tiim-bagang sabi nito.

I was totally speechless at para bang may biglang bumara sa aking lalamunan. I couldn’t see myself in front of the mirror, pero sigurado akong pulang-pula na ang mukha ko ngayon. Maputi ako, kaya malamang ay halatang-halata ‘yon. I opted to avert my gaze away, pero parang tumigil bigla ‘yong mundo ko habang bumabaliktad naman ‘yong sikmura ko. Parang may isang libong paruparo ang nagliliparan sa loob niyon.

parang tangang pagkausap n'ya sa sarili habang inabot ang mga lumang gamit at tinupi. "Bibili na lang tayo self kapag nakapag sahod ka na , o di kaya ay manungkit na lang tayo ng mga panty sa kapitbahay na nakasampay sa mga sampayan nila mamaya," malokong sabi n'ya sa sarili.

nakangiti kong sabi. “Aba! give and take lang ‘yan, tsaka isa pa hindi pwedeng wala ako sa pinaka the best na mangyayari sa buhay mo. Lahat ng struggles mo saksi ako, paghihirap mo, pagsasakripisyo, at pagiging selfless mo. Kaya ngayon masaya ako na finally pinili mo rin ang sarili mo and i’m so proud of you bessy!” naiiyak na na sabi ni Parsha kaya naman ako ay naluha na rin pero agad akong timingala dahil baka masira ang make up ko.