Gusto Ko Nang Bumitaw Novels & Stories

Parang may something sa loob ng katawan ko na s'ya palang ang nagparamdan. "Kaya kita inaya dito kasi gusto ko 'tong gawin bago ako mawala sa mundo. Kasama ang pagkain ng marami sa dying list ko. I want to eat like a king. Yung bigla nalang akong mapapagod sa kabusugan. Yung mapapadighay nalang ako at masasabi kong worth it ang paglaki ng t'yan ko." wika n'ya saka muling kumain.

Ngumiti siya at ngumiti ako pabalik. "Sabi ko naman sa iyo, alam ko ang taste na gusto mo." mayabang kong sagot. "Ay teka lang! Maliligo na ko." Hindi ko na inintay na sumagot sila, tumakbo na ako paakyat, kumuha ng towel at naligo.

SAM'S POV "Hooh! Ang saraaap!" Nakangiting saad ko sabay baba ng baso sa may mesa, loving the taste of coconut wine. "Masarap talaga 'yang lambanog namin dito, Ms. Gwapa! Wan ob da bes!" "'One-of-the-best', Caloy. One of the best. Hindi 'wan ob da bes!' naku! " Hindi ko maiwasang mapangisi na lamang when Kolas corrected that, pronouncing each word properly which caused Caloy to frown.

Ano ba ‘tong nararamdaman ko! “Sorry,” sa lahat ng atraso at gulong napasok mo dahil sakin! Hindi ko nga lang naisatinig. Tinanggal ko ang compress at kinuha ang cream ngayon na nakita ko ang mumunting gasgas na natamo galing sa pagsuntok. “Grabe pala ‘pag sumusuntok,” mahina lang iyon para marinig namin na magkalapit lang. “Masasabi kong mahina lang ‘yun kahit para sa katulad kong hindi naman basagulero, tsaka dahil hindi naman ako sanay.”

Bahagya akong natawa dahil ang totoo ay hindi ko kayang magluto dahil may katulong kami para doon. Una naming niluto ang sinigang— naggayat-gayat muna kami ng mga sangkap habang pinakukuluan ang baboy. Matapos nito ay nagluto kami ng malagkit at masarap na biko. Nakakangalay man maghalo ng maghalo ngunit sabi ni lola ay mas masarap daw ang kalalabasan kung pinaghihirapan mo ang bawat bagay.

Sa tuwing event mo na lang siyang binabalikan kaya imbis na maging masaya ka ay umuuwi kang malungkot. Pagod akong bumuntong hininga at umiling na lang sa kawalang salita. "I'm just tired." "Okay..." umirap ito sa akin at kumagat sa mansanas na kinakain. She stared at me with disbelief, still shaking her head like she's disappointed of me or something.

Gusto ko mga natural lang. Iyon bang, ‘Pangit man sa inyong paningin, mapagkakatiwalaan naman.’ Hindi iyong, 'Maganda nga sa inyong paningin, mapanlinlang at traydor naman.’ Kapag kasi ganoon, panigurado na marami ring tinatago. Marami silang tinatakpan. Minsan nga, ikaw pa ang babaliktarin nila.

I gave her the other spoon. Sumandok kami ng sabaw mula sa kaldero gamit ang kutsara saka tinikman, "Gago." Mura ni Axie. "What do you think?" I asked her. For me, okay naman 'yung lasa, pero hindi naman pare-pareho ang taste buds namin kaya ko tinawag si Axie kung ayos lang ang timpla. "Masarap! Like as in! Mas masarap ata luto mo nito kaysa sa mama ko hehehe, sorry ma."

tumango ako. “Talaga po?” nabigla ako sa kasabikan niya. Ganon din siya, nabigla sa sariling reaksyon. “P-pasensya na po, natuwa lang.” napangiti ako. Ang cute nila kapag nahihiya. Parehas namumula ang pisngi. Gusto ko sanang itanong kung kambal sila. Di ko na lang itinuloy.

May kahulugang sabi ni Luther. ‘So much for mosquitos this week!’ she thought, trying to play it cool despite the awkward tension around her chest. Sarap na sarap si Riva sa niluto ng lola habang kumakain. Ang bawat subo ay may kasamang buntong hininga ng kasiyahan. She could taste the warmth, the nostalgia, and even the love poured into the dish. Riva savored each gulp like it was the first proper homecooked meal she had in years.