Gusto Ko Nang Mamatay の小説・ストーリー

Kumukulog, kumikidlat—pero hindi ko alintana iyon. "Gusto ko nang mamatay! Nakikiusap ako sa'yo, para mo ng awa. Kunin mo na ako... hayaan mo na lang akong mamatay! Tutal ayon naman ang gusto ng aking ina, ang mamatay ako! Nakikiusap ako sa'yo... hayaan mo na lang ako! Gusto kong mamatay! Ayaw ko nang mabuhay pa sa mundong 'to!" sigaw ko sa madilim na langit. Bumaba ang tingin ko sa sahig.

tanong nito. “Okay na ako. Lalo akong nanghihina sa bahay,” aniya. “Malala na ang tama sa utak ng taong nanghamak sa ‘yo. Hula namin, isa siya sa patay na patay kay Sir Jeo. Pero grabe naman, ginusto talaga niyang mamatay ka.”

Ilang segundo siyang tahimik, tila iniipon ang lakas para magsalita. “Alam ko… alam kong isa siya sa dahilan ng pagkamatay ng mga babaeng ‘yon. Pero kahit kailan… hindi ko naman ginusto ang mamatay siya.” “Walang nag-iisip ng ganon, Sugar,” mahinahon kong tugon habang hinahaplos ang likod ng kanyang kamay. Kahit ako, mas gugustuhin kong magbayad siya sa kulungan kaysa ang mawalan ng buhay.

Naramdaman ko ang dila nitong pinasadahan ang gilid ng tenga ko kaya naman mas lalo akong nagpumiglas! "Kapag hindi ka sumunod.. mamatay ka din tulad ng sinapit nila.." - A/N: I hope you liked it! Ratings and comments are well appreciated! Thank you for supporting my story♡ Stay Safe and God bless!(｡♡‿♡｡).

Napangiti ako nang mapait. "Baka hindi mo talaga ako kilala." Labindalawang taong gulang ako nang mamatay ang nanay ko. Labindalawa. Masyado pa akong bata para intindihin kung ano ang totoong kahulugan ng pagkawala at ng kamatayan. Ang alam ko lang noon, isang umaga ay naroon pa siya sa kusina, nagluluto ng almusal, ngumingiti habang itinataling muli ang buhok ko. At kinagabihan... nasa loob na siya ng isang malamig na kabaong. Wala na.

“May sakit. Ilang buwan na lang ang itatagal.” Nanlalamig ang mga kamay ko at doon, kusang pumasok sa isip ko ang isang kasabihan na ang apat na M (Matandang Mayaman Madaling Mamatay.) Napakagat ako sa labi sa kabalastugan naisip ko. “Pagkatapos niyang mamatay,” tuloy niya, “mapupunta sa’yo ang lahat.” Parang biglang nagbago ang ihip ng hangin sa paligid ko.

Bwiset Gusto kong umurong. Gusto kong tanggihan ang trabaho. Gustong-gusto ko. Kung hindi ko lang sana naabutan ang landlady na inaaway si Mama pag-uwi ko. Kung hindi ko lang sana nakita kung paano minura-mura at binato ng masasamang salita si Mama. Kung hindi ko lang sana nakitang lunukin ni Mama ang pride niya at nagmakaawang bigyan pa kami ng palugit. Kung hindi ko lang sana siya nakitang halos lumuhod na para lang mapagbigyan.

"Guro, sa aking palagay, hindi ibibigay sa iyo ng matanda ang banal na kastanyas maliban kung siya ay mamatay.” Walang gaanong reaksyon si Gin Sanchez sa salitang kamatayan, dahil matagal na niyang gustong mamatay si Dexter Sanchez sa kanyang puso Dexter Sanchez mamatay? Ito ay isang napakahirap na problema upang malutas. "Alam ko rin na maliban kung siya ay mamatay, ngunit kung paano hayaan siyang mamatay ay ang pinakamalaking problema.”

Bakit nabuhay pa ako kung puro pagdurusa lang din ang nararanasan ko? Nawala na ang lahat sakin... Ano pang silbi ng buhay ko? "Pagmasdan mo mabuti ang ginawa nila sa 'yo, Gracia... Hindi pa sila nakontento na ipakulong ka, ipinasunog pa nila ang kulungan para patayin ka..."

Tiyak na natanggal na ang mga bala at natahi na ang sugat niya, pero imposibleng hindi pa ‘yon sumasakit. Ang kamay niya sa leeg ko—hindi ito ang pinakamasamang paraan para mamatay. Kill me, gusto kong sabihin. Tanggalin mo ang hininga ko, kasi ngayong nakilala na kita, wala nang ibang papantay. Wala nang ibang susunod. Habang buhay na akong magiging miserable. Hindi dapat ganito. Hindi ko dapat siya minahal.