Halimbawa Ng Baybayin Novels & Stories

Ramdam na ramdam ko ang lamig na tila yelo sa aking balat. Hindi siya masakit pero malamig na tila libo libong ulan ang aking sinalubong. Nakahinga ako ng maluwag nang makalagpas kami, pero kapansin pansin ang pagkabasa ko ng kaunti pero hindi naman iyon malala. Kaharap ko na ngayon ang malawak na karagatan ng Celebes. Kulay asul ang karagatan na alam ko na malalim, at sa ilalim nun ay mga halimaw na naninirahan.

Sa kabila ng malawak na bughaw na dagat ng Maldives, sumalubong ang kalmado at mabining hampas ng alon sa baybayin. Ang araw ay unti-unting lumulubog, nag-iiwan ng gintong liwanag na parang ipinintang obra sa kalangitan. Ang hangin ay may kasamang halimuyak ng alat at init na tila nagdadala ng kakaibang aliw sa bawat hininga.

Hindi 'ko na namalayan ang oras at nakaramdam ako ng ngalay dulot ng paglalakad kaya naisipan 'ko munang umupo sa bench sa ilalim ng kahoy. Dahil malapit-lapit ito sa baybayin ay natatanaw 'ko ang boung dagat. I am now facing the whole view of the beach and the breathtaking ocean. The splash of the waves was like a lullaby, humming me to sleep. The sea softly doused the beach with the cold breezing air that sents shivers to my warmth feelings. It was captivating and very relaxing. This place is perfect for those who wants to enjoy and escape from the sad reality.

Mapa-stolen man his footsteps or his shadow. Halos kalatahating araw ang ginugol namin para marating ang tuktok at pareho kaming laglag panga ng makita ang ganda sa taas. Tanaw na tanaw rito ang Laguna de bay at mga bulubundukin ng Laguna.

Ang barko ay tumuloy, parang sanay na sa bagyo, sanay na sa pagdadala ng mga lihim. Nang sa wakas ay lumitaw ang baybayin, hindi iyon engrandeng tanawin. Walang matatayog na gusali, walang ilaw na sumasalubong. Isang tahimik na lugar—parang sinadyang kalimutan ng mundo. Doon naroon ang dating base ng Alliance.

Ang tanging maririnig ay ang alon sa malayo, marahang humahampas sa baybayin ng Castillo Amara Shores, at ang mahinang ugong ng mga ilaw na nakasabit sa paligid ng resort. May kakaibang katahimikan na bumalot sa buong lugar—iyong katahimikan na hindi awkward, hindi pilit, hindi nakakailang. Isa iyong katahimikan na puno. Puno ng kahulugan. Puno ng mga salitang hindi na kailangang ulitin. Para bang lahat ng naroon ay sabay-sabay na huminga, sabay-sabay na nag-isip, sabay-sabay na tinanggap ang bigat ng mga salitang binitiwan ni Sebastian Castillo.

KABANATA 49: Written in the Stars Dark's POV — Biyernes ng hapon. Payapa ang alon sa gitna ng Manila Bay habang dahan-dahang humahawi ang aming private yacht sa kahabaan ng tubig. Ang papalubog na araw ay nagpinta ng kulay orange, pink, at purple sa malawak na kalangitan.

Ang bahay ay napakaganda—mga pader na gawa sa kahoy, malaking bintana na nakatingin sa dagat, at isang malaking balkonahe na kung saan pwede kang tumingin sa araw na bumababa. “Tara, puntahan natin ang dagat,” sabi ni Zeus, humihila sa aking kamay. Lumabas kami at tumakbo sa tabi ng dagat. Ang dagat ay kulay asul at malinaw—makikita mo ang mga isda na naglalangoy sa ilalim. Nakakita ako ng mga pako, mga bulaklak na nakalutang sa dagat, at isang malaking puno na nasa tabi ng dalampasigan.

Ano kayang nangyari sa buhay niya para maging ganito siya? Nanatili akong tahimik at nakatingin sa daan. Makalipas ang dalawang kanto, biglang bumungad sa amin ang dagat. Napahinto ako sa gulat. Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko. Sa unang tingin, akala ko isa lamang itong malawak na ilog na umaabot hanggang sa dulo ng kalsada. Pero habang papalapit kami, unti-unting luminaw ang tanawin sa harapan ko. Ang beach. Ang mapusyaw na buhangin na kumikislap sa ilalim ng araw. Ang mga alon na paulit-ulit na humahampas sa dalampasigan. At ang napakalawak na tubig na tila walang katapusan—parang umaabot hanggang sa mismong dulo ng langit.