Halimbawa Ng Baybayin Mga Nobela at Kwento

Nang makita nilang papalapit si Daria, agad yumuko si Darien at binuhat siya. Sa malayong sea horizon, unti-unting lumiwanag ang maputlang puti. Dahan-dahang nagsanib ang dagat at langit, at sumilip ang orange-red na araw. Habang umaangat ito, parang niyayakap ng liwanag ang buong baybayin. Kumikinang ang sikat ng araw sa ibabaw ng dagat, at sa malayo, may mga seagull na lumilipad sa liwanag ng pagsikat ng araw, parang isang magandang painting na gumagalaw.

Hindi ito basta-bastang hardin, puno ito ng iba’t ibang bulaklak na sumasayaw sa ihip ng hangin mula sa dagat. Ang halimuyak ng mga bulaklak ay humalo sa maalat na simoy ng karagatan, isang amoy na napakasarap sa pakiramdam. Hindi ko man lang napansin na may ganito sa islang kinalalagyan namin, pero hindi malabo dahil sa lapad ng isla na ito, iyon nga lang ay nasa front beach ang mismong tinutulugan naming.

May mga grupo ring naglalaro ng beach volleyball. He took another walk. Nagtungo siya sa baybayin, doon sa hindi gaanong matao. He stood up and face the ocean. Napakalinaw ng tubig at napakalinis. May mga naglalakihang bato sa paligid habang hinahampas iyon ng maliliit na alon. Sa bahaging iyon ay maihahalintulad niya ito sa islang gusto na niyang balikan ngunit hindi pa maaari. Hindi pa siya pwedeng bumalik sa Isla Lutherio hanggat hindi nila natatagpuan ang mga nawawalang kapatid.

“Kasi mas buhay. Mas maraming kwento. At nandito ang pamilya natin.” Pagdaan nila sa Roxas Boulevard, mas lalong lumiwanag ang mga mata ng mga bata. May tanawin ng Manila Bay sa malayo, na kahit gabi ay may silahis pa rin ng liwanag mula sa mga ilaw ng paligid. “Is that the sea?” tanong ni Sophia. “Oo, Manila Bay ‘yan. Diyan din malapit ‘yung sikat na sunset.” “Mas maganda pa ‘to kaysa sa mga nakita natin sa Paris parks,” wika ni Callum, habang yakap-yakap ang kanyang unicorn plush toy.

Isa pa ,mukha namang harmless ang mga taga-baryo. Nang marating ang baybayin ay sandali siyang huminto at pinuno ng panggabing hangin ang dibdib. Nakaramdam siya ng luwalhati. Inaninag niya ang pampang sa gawi roon at pinangahasaang taluntunin. Laking tuwa niya nang marating ang naturang pakay. Kaninang umaga pa, siya ay natutuksong bistahan ang parteng ito ng tabing-dagat.

Kita ko na sa malayo ang Euphoria. Unti-unting sumulpot ang baybayin sa harap namin. Puting-puti ang buhangin, halos kumikislap sa ilalim ng araw. Ang dagat ay kulay turquoise na parang salamin. Malinaw, tahimik, at nakakaakit. Sa gilid ng isla, may mga wooden cabanas na nakatayo sa ibabaw ng tubig, may mga kurtinang puti na hinahampas ng hangin. Lahat ay parang eksena sa isang panaginip na masyadong maganda para maging totoo. Para kang nasa ibang basa.

Hinila niya si Jieyan papalapit. Pagdating ng gabi, nag-iba ang itsura ng beach. May mga bonfire, may mga bituin sa langit, may tunog ng basag-basag na bote at tawanan. Ang amoy ng ihaw ay humalo sa simoy ng dagat.

Agad silang tumakbo papunta sa may parte kung saan maaabot ng alon ang kanilang mga paa, tuwang-tuwa silang naglaro dito, pagkatapos noon ay naisipan nilang maglakad-lakad muna sa dalampasigan. Masayang pinagmasdan ni Celina ang paligid, ang asul na karagatan ang magagandang puno sa paligid at ang ganda ng paglubog ng araw sa pagtama nito sa dagat. Pinapaalala ng lahat ng iyon sa kanya ang probinsya na kanyang pinanggalingan. "Cy, ang ganda dito no! Naalala ko tuloy iyong beach sa amin." ngiting saad niya.

But just my child and me is enough to live happily. Pagkatapos makipag-usap kay Nanang, napagkasunduan namin ni Viviane na magpunta sa tabing dagat. I shut my eyes as a cold nocturnal wind puffs. My hair swing along with it. I could only hear a howling of sea. Ang paghampas ng alon nito sa dalampasigan. The sun's setting above the horizon. Its yellow stinged with red and purple that became orange reflects on the sea water below.

Pagkatapos sabay kaming lumabas ng kwarto. Malamig ang ihip ng hangin at banayad ang hampas ng alon sa pampang. Ang langit ay nagiging kulay kahel at may kaunting lilang na animo’y ipinintang obra habang papalubog ang araw. Sa dalampasigan ng Boracay, tahimik kaming naglalakad at parehong nakapaa kaya ramdam ko ang lambot ng pinong buhangin sa ilalim ng aking talampakan. Tawa ako ng tawa habang hinahabol ko ng kaunti ang alon at pagkatapos umiiwas ako, pero umabot din sa mga paa ko ang tubig sa dagat. “Babe, ang lamig!” sigaw ko.