Panimula Sa Talumpati Example 소설 & 이야기

Maging sa pamamagitan pa lamang ng screen, ang nakakapighati na presensya ng isang taong matagal nang nasa mataas na posisyon ay hindi nawawala, na ginagawa siyang napakapansin-pansin. Nang magsimula na ang talumpati, kinuha ni Hiraya, ang mikropono at mahusay na nagsalita sa isang banyagang wika, na naglahad ng mga malinaw at tumpak na pananaw na agad na nagpasigaw ng sigla ng buong madla para sa talakayan.

Sa tantiya niya kasi ay parang papel lamang ang laman nun dahil magaan lang naman. Hindi nga nagtagal ay tumambad na sa kaniyang paningin ang laman ng envelop kung saan napatunayan niya na hindi nga siya nagkakamali dahil totoo ngang papel lamang ang laman ng envelop. Napakunot ang kaniyang noo ng mga oras na iyon at napatanong sa kaniyang isip kung ano ang laman ng mga papel na iyon. Magkasalubong ang kilay niya habang inilalabas ang mga papel sa loob at pagkatapos ay binasa niya.

“Tama ka ro’n, iyan din ang sinasabi nila. Sa maraming taong pag-aaral, ang kakayahan ng mga bampira ay lumalakas din lalo at katulad ng sinabi nila, may mga bampirang naninirahan na sa lugar ng mga tao. At maaari nga na isa sa nakasasalamuha natin na akala natin ay kakampi natin ay bampira na pala. Kaya na nilang magmukhang tao.” Nang makapasok kami sa loob ay nabago na ang usapan namin. “Katulad sa pinanggalingan mo paniguradong may iba’t ibang ugali ka rin na nakilala. Ganoon din dito, kaya sana ‘wag kang panghinaan ng loob. Marami talagang susubok sa ‘yo, lalo sa ‘tin na ang edad ay bata pa sa paningin nang marami.”

malambing na sambit ulit ni Vanadium. Pinagpatuloy ni Vanadium ang pag-alo sa dalaga hanggang sa unti-unti na itong kumalma. Nang maramdaman ni Vanadium na bumibigat na ang paghinga ng dalaga ay dahan-dahan niya itong binuhat para ihiga na sa kama nito. Ngunit bago pa man siya tuluyang makalakad ay may nahagip na ang mata nito. Isang papel na kulay puti at tila ba ay may nakasulat dito. Medyo malayo na ito sa kinaroroonan nila dahil parang pinalid ito ng hangin. Kumunot ang kaniyang noo at saka dahan-dahang pumunta sa may gawi ng papel. Medyo hindi pa maayos ang pagkakalagay sa papel kaya naman gamit ang kaniyang mga paa ay ini-ayos niya ito.

“‘Yung totoo, ano bang paki nila sa’ting dalawa?” Pare-pareho lang naman ang paanyaya ng mga panayam na nakasulat. “Mas madami pang dadating kapag nalaman nilang kinasal na tayo.” “Don’t you think we should make an appearance in one of these things?” Inabot niya sa’kin ang isang papel. Makapal ito at may amoy pa. Pang-sosyal lang. “Fundraising, huh?” “We’re done with the public. Don’t you think it would be better if people from our circles would actually see us together?”

“Eh, paano pa siya nakakapagsulat kung ganun? Pitong libro at lahat iyon ay may tragic scenes talaga, kung hindi sa unahan o sa gitna ay nasa hulihan. Iyon ang pinakamalala sa lahat. “Motivation,” simpleng sagot nito. May punto naman ito. Tumayo ito at akmang hahakbang ng mawalan ito ng balanse, mabuti na lang at mabilis niya itong naagapan. Naramdaman niya ang init ng maglapat ang kanilang mga balat. “You’re sick. Bakit hindi mo sinabi?” agad na humiwalay ito sa kanya.

aniya at maya maya, binagsak ang nakasupot na mga papel sa harapan ko Hulog ang aking panga dahil halo halo iyon, maduming papel, malinis na papel at kung ano anong klaseng papel Suminghap ako ng buntong hininga, I defeatedly look at them at nagdadalawang isip kung kakayanin ba nilang makapag aral "Galing mo naman" "Syempre ako pa"

panimula niya. “Matapos kong lumayas sa pamamahay na iyon nang sugatan ay hindi ko na alam kung saan ako pupunta. Hindi ko gustong bumalik sa ampunan dahil doon ako paniguradong kakahanapin, kaya pinili kong sa kalsada na lang tumira. Naranasan kong mamalimos para lang may makain. Minsan ay pinupulot ko kung ano ang nakikita kong pagkain na nahuhulog ng mga dumadaan para lang magkalaman ang tiyan. Minsan ay kahit masama, nagagawa kong magnakaw dahil wala na talaga akong ibang mapagkukuhanan,” dugtong niya. Napatitig ako sa kanya nang bumakas ang pait sa ekspresyon niya. Sigurado akong sa pagkukwento niya ay bumalik sa kanya ang lahat ng naranasan niya sa buhay. Ang hirap, pait, lungkot at sa

Dinampot niya ang maliit na papel at binasa ang nakasulat doon. Kitang-kita ko kung paano gumalaw ang panga niya habang binabasa ang mensahe ni Liam. Ang mga daliri niya na may hawak sa card ay unti-unting nabaon sa papel hanggang sa magusot ito nang tuluyan.

napamura ulit siya, "Enough with your excuses! Sign the paper now!" "Hindi pa ako tapos-" natigilan ako ng makita ang pangtangis ng panga niya habang hinihintay ang sasabihin ko.. "You're not done what!?" Kinailangan ko pang lumunok ng ilang beses para muling makabigkas ng salita "Hindi pa ako tapos magbasa--Hindi ko pa nababasa ang laman ng..ng papel" pagsisinungaling ko