Hate Me Today Hate Me Tomorrow Novels & Stories

I HATE YOU! "I freaking hate you!" Halos mamuti na ang kinukuskos kong lababo sa loob ng CR ng mga babae dahil sa inis ko kay Ruther. Sa sobrang inis ko na umabot ng 200% percent, hindi ko na tinantanan ang lababo mula pagpasok ko rito at hanggang ngayon. "Kala mo kung sinong guwapo porket ang pogi ng smile niya at ang cute ng mga mata niya kanina! He is not kaladkarin but he is freaking malandi naman!"

Naiinis na ako sa sarili ko Pagkatapos ng Scenario na iyon ay bigla nalang pala akong umalis. Dumaan na parang hangin sa tabi niya. Para pala akong bulang naglaho sa tabi niya na hindi alam ang mga pinagsasabi. Drama please layuan mo na ako haha. I hate myself! I really hate myself because?? Because i .... Tsk! Nevermind.

Siguro ay ngayon lang siya nakarinig ng ganito? Una sa lahat, ayokong magkaroon ng utang na loob. I hate the idea of it. Kaya naman hangga't kaya kong palitan ang anumang ibinigay sa akin, papalitan ko para hindi na ako magkaroon ng utang na loob sa kahit na kanino. "I... Oh sige," sa wakas ay bawi niya rin. Mukhang nakaisip na ngayon. "Are you free tomorrow?" He asked.

Wala sa sarili akong napatango kaya tumawa sya ng mahina bago hinaplos ang kaliwang pisnge ko. "It's cold out here, see you tomorrow, my love."

Nahihiya at naaawa ako sa sarili ko. Akala ko ipagtatanggol niya ako. Akala ko lang pala... He wasn’t my knight-in-shining armour anymore. He is now someone I hate the most. Nang makapasok ako sa hotel room na inuukupa namin, I went directly in front of the mirror. Tears keep falling on my cheeks as I whispered. “I hate you, Daze Jaden.” “Fuck!” I cursed as I felt my head about to crack. Anong nangyari?

Kinuyom ko ang kamao ko! “I hate you!” Sabi ko habang nakatingin sa mga mata niya, “I fvcking hate you! Ikaw ang may kasalanan ng lahat ng mga nangyayari sa buhay ko!” Paninisi ko. “I hate you fvctard!” Puno ng hate ang boses ko. “Please don't hate m-me…” Natatakot na sabi niya. Gusto niyang ako hawakan, gusto niyang punasan ang mga luha ko, gusto niya akong i-comfort pero natatakot siya.

Tagos tagusan sa puso ng makakarinig ang bawat hinimaymay na salitang binibitawan nito. "To all my professors, parents, friends classmates, special someone, school staff and visitors. Good morning to everyone. There a times where we struggle in our daily life. Lahat tayo nakaranas ng mapagalitan ng mga parents, professors natin. At kung minsan nakaka inis, nakaka irita ang lahat ng pagbabawal nila sa atin. My fellow graduates, nasabi niyo na ba ito sa sarili niyo na; " I hate my parents, because they are strict. I hate my brother and sister, dahil sagabal sila sa kaligayahan ko. And I hate my guardians, because they embarassed us most of the time.

For once, I want to get it all out inside me. Gusto kong tapusin na ang iyak na ito, at sana bukas ay magiging okay na ako. I want to get all the tears out of my system and hope I will never cry again tomorrow. I want to forget him. "Ang sakit, ang sakit, sakit." Hagulgol ko sa sarili habang nasa kamay ang dibdib ko. Hindi na ako nagsalita at hinayaan ko na ang sarili.

Mas bumuhos ang emosyon na nararamdaman ko nang yakapin ako ni Storm. Parang ilog ang luha kong walang tigil na umagos. Hindi ko napigilan ang paghagulgol at gano'n din si Storm. The atmosphere became seriously dramatic. Damang dama ng pag-iyak namin ang hinagpis na nararamdaman naming dalawa. "Fvck myself. I hate myself. Kasalanan ko kung bakit nangyari ang lahat na 'to. I'm sorry, Love. Please forgive me."

Hindi ko siya magets eh. “Love! Are you hurt somewhere?” Nag-aalalang tanong niya. Why is he being like this? I don’t want this. Ayaw kong isang araw ang saya namin tapos sa susunod na araw hindi niya ako iimikin, tsaka kalaunan lalambingin niya ako na parang walang nangyari. “I hate you!” Bulalas ko. “What?” Gulat niyang tanong.