Bulacan To Baguio Novels & Stories

I can pleasure him more just like the old times. Natatawa nga ako kanina ng pumunta kami ng Cagsawa Ruins sa Daraga, Albay kung saan mo makikita ng malinaw at malapitan ang Bulkang Mayon. Para siyang baliw na ngayon lang nakakaita ng bulkan. It disgusts me more sa pagiging walang class na magpose at magpapicture. I was laughing at the back of my mind the whole time because of those weirdos. Nakakahiya sila at all.

Remember the walls I built? Well, baby, they’re tumbling down And they didn’t even put up a fight And they didn’t put a fight They didn’t even make a sound - Halo, Beyonce *** 4 HOURS drive. Ganoon katagal ang naging byahe nila bago narating ang tinitirhan ng ina at mga kapatid. Sa lalawigan ng Bulacan, ilang oras ang layo mula sa Maynila. Bukirin pa ang paligid kaya malamig at presko ang simoy ng hangin.

Pagdating niya ng Cabuyao Laguna imbes na magtungo siya ng Batangas dumeretso siya ng Calamba. Kailangan muna niyang mailigaw ang mga h*******k na sunod ng sunod sa kanya. Lalo na at hindi lang pala isa kun'di dalawang sasakyan na ang sumusunod sa kanya ngayon. Mukhang tinodo na talaga ang pagsunod sa kanya. Marahil sinisiguro na nang mga ito na hindi na siya makakalusot pa? Pero sisiguraduhin niyang mahihirapan muna ang mga ito bago pa siya abutan. Mabuti na lang kahit paano kabisado na niya ang mga pasikot-sikot sa CALABARZON.

"Eyes on the road, Aziel!" He roared with laughter and caressed my thighs. "Sorry, baby." Pabiro akong umirap at pinagkrus ang braso sa ilalim ng dibdib. Forty-five minutes ang biyahe from Manila to Bohol. Malapit lang naman ang airport kaya mabilis kaming nakarating pero wala pa si Aia. Tumawag siya kani-kanina lang na medyo delayed ang flight niya.

"Magulo ang sitwasyon sa Davao. Mas mabuting may dagdag na tao. Extra pair of hands din kung sakaling may mangyari." Napatingin si Clifford kay Sunshine. Nang makita niyang tumango ito bilang pagsang-ayon, wala na siyang naging pagtutol. "Okay. Sama ka." Mula Maynila hanggang Cebu City ay mahaba ang biyahe. Mahigit limang daan hanggang animnaraang kilometro ang layo nito kung susumahin ang ruta nilang susundan. Nagpalitan sina Clifford at Tim sa pagmamaneho.

Ayoko rin na sumama pa ang loob ni Lucy Pearl sa magulang niya dahil hindi man lang ito nag-abalang ipaimbestigahan ang nangyari sa kaniya na ako pa ang nakagawa. Plano ko na umalis na kami rito sa Maynila one of this day. As much as possible sana. Naisip ko na dalhin siya sa Bulacan. I have properties their. In DRT. doon, tiyak akong ma-eenjoy niya ang lugar dahil probinsya iyon at malayo sa ingay ng kapaligiran dito sa Maynila.

Para sa taong may pera, mabilis lang ang pag-uwi ng isang Duncan Clyde De Luna mula Bicol hanggang Baguio kung saan naroon ang pamilya. Bicol to Manila and Manila to Laoag kung saan niya iniwan ang sasakyan ay eroplano ang sinakyan ng binata. Laoag to Baguio ay joy ride na with his car. "What a long trip at all. Pero okay lang, successful naman ang lahat," wala sa loob na sambit ni Duncan nang nasa garahe na siya.

Unless sa mga lugar na hindi pwede magsama kagaya ng sa vault room ng bangko. Pagbaba namin ng sasakyan, isang masarap na simoy ng naturang hangin ang sumalubong sa’ming tatlo. Maraming punong nakapalibo’t sa amin at kahit saan kami tumingin, malalaking puno ang nakikita namin sa gilid ng nag iisang malaking daan. Aguinaldo Highway. Mahaba ang Highway na ito na nagsisilbing daan mula probinsya, Mendez Cavite, hanggang sa capital city, Manila.

Kaya naman, muling tumahimik si Mike at patuloy na ninanamnam ang kanyang puso na patuloy na tumibok ng hindi maayos sa buong paglalakbay nila sa tuktok. Sa pamamagitan ng kotse, mas maikli ang biyahe papuntang Bulacan dahil makakadaan ka sa toll road. Kung sa pamamagitan ng motorsiklo, ang Mike ay maaaring maglakbay ng humigit-kumulang tatlong oras, pagkatapos ay sa pamamagitan ng kotse, kailangan lamang ng Mike ng dalawang oras upang marating ang Bulacan.

O para kay Adrian. Baka para sa aking sarili at sa mga bagay na di ko maipaglaban. The bus continued moving through the dark highway. Hours passed slowly. Unti-unting nagbago ang paligid sa labas ng bintana. The flat roads turned into winding mountain paths. The air felt colder, and a faint fog began to appear along the edges of the road. Baguio. The city I chose because it was far enough–far enough from Adrian, far enough from everything that could destroy him.