Hopeless Romantic Movies Romane & Geschichten

Sa kasalukuyan, may mga pelikula talagang pumapalo sa takilya na mukhang walang mga nakakakilig na eksena. Isang magandang halimbawa ay 'The Amazing Spider-Man 2'. Madalas itong nakilala sa mga flashy na visual at sobrang daming superhero action, pero sa totoo lang, parang kulang ang emosyonal na koneksyon ng mga tauhan. Ibinigay ni Andrew Garfield ang kanyang lahat bilang Spider-Man, ngunit ang relasyon nila ni Gwen (Emma Stone) ay hindi masyadong pinagsikapan na ipakita ang kanilang kilig, kaya't nagbigay ito ng impresyon na para lamang sa mga critical na tagamasid ang lahat, hindi sa mga romantiko. Hindi ko maipaliwanag ng maayos kung bakit, pero parang may kulang o kahit na dapat na exclamation points sa mga eksena.

Minsan iniisip ko kung talagang tumaas ang mga pamantayan. 'Jurassic World', tila puno ng action at mga dinosaur, pero sablay ang mga romantic moments. Tumakbo lang the whole time ang mga tauhan, naghahanap ng paraan para makaligtas, isang frenzied race na walang grafikong pagkakataon para lumabas ang damdamin sa mga tauhan. Pinaka-maalit na bagay, patuloy silang nagiging biktima ng mga dinosaur sa kanilang paligid at parang nahulog na sa ritmo ng aksyon. Kakaibang pakiramdam na ang lahat ay mas neorotic na mga caretaker ng 'dinos' na walang oras sa mga romansa sa gitna ng walang katapusang 'roar'.

Nariyan din ang 'Transformers' series na puno ng CGI at action, ngunit ang mga romantic angles ay tila nawanang buong pamilya. Wala ni isa man sa mga tauhan ang talagang masyadong nagpakita ng damdamin o koneksyon, at para sa akin, iyon ang nagpahirap sa kadakilaan. Kakaiba ang mga pagkakataon, ngunit nag-iwan pa rin sila sa akin ng pakiramdam na may kulang, anuman ang mga explosions at mga giant robots. Ibinigay nila ang lahat, pero ang pinaka-importanteng bahagi ng buhay na pag-ibig ay nanatiling pahapyaw sa likod ng kanilang mga gadget.

Ang mga pelikula kaya ay nahuhulog sa pattern na ito? Para bang ang mga manunulat ay nahihirapang gumawa ng balance sa pagitan ng aksyon at emosyon. Kung wala ang magandang elemento na nagbibigay-kulay sa mga istorya, ang mga karakter ay nagiging mga cardboard na figures na naglalakad lamang sa eksena, walang tunay na koneksyon o damdamin. Nakaka-insecure isipin na may mga kuwento na nahuhulog sa ganitong pahayag na nagpahalaga sa lahat ng visual, kundi sana man lang ay nagbigay sila ng mas makabuluhang susi sa puso ng mga manonood.