Nakakaintriga talaga ang pangalan na 'Hagorn' — para sa akin ito parang pinaghalong sinaunang tunog at malalim na simbolismo. Kapag tiningnan mo sa aspeto ng lingguwistika, puwede mong hatiin ang pangalang iyon: 'hag' at 'orn'. Sa maraming European na wika, ang 'hag' ay nag-uugnay sa mga ideya ng bakod, bakuran, o minsan ay taong may mahiwagang katangian; samantalang ang hulaping '-orn' o '-örn' sa Skandinabong mga salita ay madalas na konektado sa agila o ibon na malakas ang imahe.
Wala mang malinaw na pahayag ang may-akda sa loob ng serye tungkol sa eksaktong pinagmulan, mukhang ginamit ng may-akda ang tunog para magbigay ng impresyon — malakas, medyo mabagsik, at may touch ng antigong paniniwala. Sa palagay ko, intensyon nitong maging pakiramdam ng pagkakaugat sa mitolohiya at kalikasan, kaya swak ito sa mga karakter o pook na may sinaunang tradisyon o malakas na reputasyon. Para sa akin, nagiging mas masarap basahin kapag alam mong may impluwensiya ng mga lumang salita sa pagbuo ng mga pangalan — may lalim at misteryo na pumapagitna sa kuwento.