Hotelier Quotes Novels & Stories

Nakakatuwa lang din na sa dinami-rami ng hotel sa mundo, napili nyang mag stay sa hotel ko. "It is such a great honor to stay at your hotel.. My day gets better because of the beautiful smiles of your employees.." nakangiting sabi ni Mr. Perez sabay higop sa kape nya. "Thank you.." cold na sagot ko. Bakit kasi nag set up pa sya ng meeting kung magpapasalamat lang naman sya? "Every hour is precious to an entrepreneur. If you don't mind, what is this meeting for?" Seryosong tanong ko sa kanya.

“Hindi ako sigurado. Sobrang lakas ng lalaking iyan. Isang suntok lang, bagsak agad ang mga guard.” “Ang astig niya!” “Napakalalaki ng dating!” Sigaw nang sigaw sa excitement ang mga tao sa paligid habang nanonood ng eksena. “Mga ginoo at ginang, ako ang general manager ng Queenstar Hotel. Simula ngayon, kapag gusto ninyong kumain, pumunta lang kayo sa hotel namin. Garantisado ang mahusay na serbisyo at walang mawawala kahit isang hibla ng buhok ninyo!”

At kung saan man naroroon ang ama nito, masaya ito at pumapalakpak sa mas malayo pang narating ng anak. “Can you give us some word, Mr. Enriquez,” hiling ng tagapagsalita dito ng tanggapin nito ang plaque. Malugod namang pinaunlakan ito ng binata. “Thank you… Thank you everyone,” nakangiting panimula nito, then looked at the audience. “Good evening ladies and gentlemen… It was a great honor to represent this huge success of my late father and shared it with you. I know many of us struggled with many things after entering in this industry, and it requires a lot of patience to be able to reach the top. It was quite hard because we need to give a hundred and one percent of what we have to satis

At sa hula ko ay isa lang ang paparating. "Are you securing a deal?" I asked again. Baka naman business deal kasi ang pinunta talaga namin. So pinauwi ako kasi baka maging helpful ako sa pag-secure ng deal? Pinaikot ko ulit ang paningin ko sa buong mansion. Puro gold talaga ang mga pamuti. And I guess totoo lahat. Sobrang yaman pala talaga ng Leviste na iyon. Sabagay, from all I know. Leviste are the top chain of hotel owners in the world. Yes, world talaga iyon. Ganoon sila kayaman.

he laughed at you. I raised my brow at the both of you. You seemed close to each other already. “Oh! Ch-Chris you won’t believe what I j-just saw earlier! I s-saw that hot Mr. Hotelier in the toilet!” you stumbled while talking to my bestfriend. My brows arched as I picked my beer. Hot Mr. Hotelier, huh. “A-And he’s not just hot and handsome! H-He’s also blessed of having a pretty massive dic–”

malumanay na pagkakasabi nito sa kanya. Bumuntong-hininga muna siya bago sumagot. "Guest is always right? Kadalasan pa nga sila ang may ginawang mali. Ginawa naman po namin ang lahat para maging komportable silang tumuloy sa aming hotel. Ang ayaw ko kasi ay sinayang lang ang oras ko, at pati ang mga staff namin ay inaagrabyado. Hindi na po iyan tama. Nakakaasar!" nakasimangot niyang sabi at tumayo na para lumabas ng silid.

Umayos ako ng upo, tiningnan silang lahat, sabay ngiting mayabang. “Okay,” sabi ko, malakas para tumahimik yung kwarto. “You all want the truth? Here’s the truth. Hotels aren’t saints. Guests aren’t angels. And reporters—well, you’re definitely not gods. Pero kung gusto niyo ng circus, congrats, kasi andito na kayo sa main act. Ako yung ringmaster, and you’re all just buying tickets.” Boom. Chaos. Flash. Questions. Ingay.

sigaw nang mga loyal employees sa Forrester Hotel. "You know that I can't do it on my own. Founding this hotel is not easy and it is really hard for me, but with your cooperation, extra efforts, hardwork and help, the impossible makes it possible, so that Forrester hotel is your success too. And more success to come with us." wika ko sabay taas nang wine glass at sabay sigaw nang cheers! The crowd says; cheers! cheers! cheers. "To, everyone! Please enjoy the party." huling sambit ko. At ibinalik ang microphone sa host.

Pagkatapos niyang magsalita, sinabi niya nang malamig, “Mga ginoo, tinakot niyo nang lahat ang mga bisita namin, at naapektuhan na ang reputasyon at imahe ng hotel namin. Mangyaring umalis na kayo agad dito, kung hindi, wala kaming magagawa kundi aksyunan kayo!” Puno ng galit ang puso ni Johnny, at sinabi niya nang malamig, “Bibigyan ko si Mr. Cameron ng respeto at hindi kita bubugbugin. Pero, kung patuloy mo akong lalabanan, huwag mo akong sisihin dahil magiging walang galang ako sa’yo!” Hindi rin umatras ang lobby manager. Sinabi niya lang, “Pasensya na, pero ang patakaran ay patakaran! Hindi ka pwedeng pumasok sa Shangri-La!”

Sa huli, binalik niya ang propesyonal na ngiti at mahinahong nagsabi sa English: "Pasensya na po, ma’am, puno na po ang hotel. Baka puwede po kayong maghanap sa iba." Hindi makapaniwala si Cassy. Ilang hotel na ang napuntahan niya, pero lahat puno raw. Hindi naman tourist season, wala namang rason para ganito karami ang guests. At ang mga pinupuntahan niya ay puro high-end hotels—handa siyang magbayad ng doble, basta makatuloy lang. Pero iisa lang ang sagot sa bawat lugar: “Walang bakante.”