House With Trees Drawing Romane & Geschichten

“Just stay here. You can draw while I read. Or else, I’ll be dead out of boredom.” Tumango ako na bahagyang napangiti. Binuksan ko ang sketchpad at sinimulang iguhit ang bintana ng sunroom. Doon nakapuwesto ang mga orchids. Ang mga petals nito na tila kristal sa liwanag ng umaga, bawat kurba ay parang lihim na ibinubulong sa katahimikan. Parang ngayon ko lang sila nakita nang ganito kagaganda. Tahimik lang kami hanggang sa bumukas ang pinto.

Parang may kung anong humigpit sa dibdib ni Yvee. Napatingin siya nang matagal sa simpleng drawing sa papel. Apat na maliit na stick figure lang iyon at isang bahay na mukhang kubo lang na iginuhit ng bata. Pero sa simpleng guhit na iyon ay malinaw kung ano ang gustong ipakita ni Atlas. Isang pamilya.

"Look!" Kinuha ko iyon at nang tingnan ko, isang simpleng drawing ang bumungad sa akin, ginamitan lamang ng crayons at stick figures, ngunit malinaw ang mensahe nito: isang babae, dalawang bata, at isang matangkad na lalaki na magkakasama sa gitna, magkakahawak-kamay, at sa itaas ng larawan ay nakasulat sa malalaki at makukulay na letra ang OUR FAMILY. Bahagyang nagsalubong ang mga kilay ko. Hindi ko alam kung bakit pero may kung anong sumundot sa dibdib ko. Parang may bahagi ng sarili kong hindi ko maipaliwanag.

Bumukas ang automatic gate, at unti-unting lumitaw ang isang white modern house, surrounded by soft garden lights and trees. Minimalist, elegant, tahimik ang paligid. Fresh paint. Bagong tanim na halaman. Halatang bagong gawa. "Anong lugar 'to?" Huminga siya nang malalim. Tumingin sa akin. "Bahay natin." Napatigil ako. Nanigas. "Bahay natin?" bulong ko.

Ang mga bata na tinutukoy niya ay mga anak niya. Mga drawing. The first one is a sketch of my house in another island kung saan naroroon ang pamilya nina Ibarra at Simoun. Ang pamilya nila ang nagmimintina ng bahay ko roon at buong isla, kasama ang pag-iintindi sa mga anak ng mga pusa ko.The second and the third sketches ay ang ilan sa mga anak ng Doze. Ang pang-apat ay ako na ang nasa sketch pero nasa isang side lang ng bond paper na ginamit, the other space ay blangko kaya in-assume ko na hindi pa tapos.

Tumigil ang sasakyan sa isang malaking itim na gate napaka gara nang gate palang. Habang dilaw naman ang dingding. And when the gate open ay bumungad ang isang pahabang bahay, ngunit hindi siya sigurado kung bahay paba ang tawag dito dahil may hanggang ikatlong palapag iyon, walang masyadong tanim maliban sa ilang puno na mukhang pinili lang din at ang malawak ma bermuda grass. At sa gilid nang mismong bahay ay may tanim na dalawang pine tree.

he said, his tone light. "Maybe you're right," I conceded with a small laugh. Huminto kami sa tree house. May hagdan doon na gawa rin sa kahoy, umaykat siya, iilang baitang lang ang hagdan kaya madali naman iyong akyatin. Binuksan niya ang pintuan na nasa sahig lang din ng tree house bago niya kunin ang pinamili namin kanina at inilagay roon.

Umupo ako sa upuan at may lamesa ro'n kaya kinuha ko ang tiyansang iyon para makapag-guhit ako. Gumuhit ako ng 2 point perspective, upang madali ko lang ma-align ang iguguhit ko. Nag e-enjoy ako dahil nagagawa ko ang mga itinuturo ni Peter sa amin, mas nagiging bihasa ako sa pag do-drawing dahil sa itinuro niya. Pag lipas ng trenta minutos ay natapos ko rin ang dino-drawing ko, para akong inaantok dahil sa sakit ng mga kamay ko pero napangiti ako nang matapos ko ang dream house ko. “I don't know that you know how to draw.” Nabaling ako sa likod ko nang marinig ang boses na iyon, tumindig ang balahibo ko sa kaniyang tinig.

Kahit noon pa man alam ko na sa sarili ko na magiging mabuting ama sila. As I open the car door, I see a peaceful scene: a curving road surrounded by many trees. They sway gently in the breeze, a refreshing change from the busy city we just left. Here, in the middle of the hacienda, nature is everywhere, giving us a break from city life. Walking through the hacienda feels like entering a vibrant painting. The trees stand tall, their green leaves reaching up to the sky. They make patches of shade on the ground. The leaves move gently in the wind, as if they're talking to each other.

Siguradong matatanggap iyon nang pinapadalhan. Muli siyang tumingala sa itaas, sa treehouse na ngayon ay naiilawan lang ng maliit na bombilya. Isa iyon sa mga unang itinayo niya, bagay na magpapasaya sa anak niya. Umakyat siya sa treehouse. Marami-rami na rin ang mga sketches ng anak niya. Pinulot niya ang isa sa mga iyon na may matandang lalaking nag-araro ang subject.