Novelas y relatos de Hubo Sa Dilim

Magaling silang magtago sa dilim. Naramdaman niya ang hapdi sa braso. Shit! Natamaan siya. Bago pa siya makaatake, muli itong nawala sa dilim. Hinanap niya sa paligid ang mga kalaban. Magaling na itong magtago sa dilim, magaling pang magtago ng presensya. Nagulat sila ng biglang may pumutok na liwanag sa itaas.

Isang off-road na motor na may dalawang dilaw na headlight na animo’y mata ng mabangis na hayop na hinahanap sila sa dilim. “Sh*t…” bulong ni Jobert sabay lingon. “Nakapasok sila sa tunnel.” Isa pang putok ng makina ang umalingawngaw, may pangalawang motor, papasok din. Ito ang hindi niya sinabi, pero ramdam na ramdam ni Andrea, na hindi pa rito nagtatapos ang habulan.

Dahil wala akong makita kundi dilim lamang,mas pinakinggan ko na lang ng mabuti ang mga nangyayari.sunod-sunod ang kalabog na naririnig ko na parang may kalaban si dimitro sa gitna ng kadiliman ng kwarto.gusto kong bumaba ng kama pero hindi ko magawa,paano ko iyon gagawin kung puro lang dilim ang nakikita ng mga mata ko.

Napakadilim ng hukay at hindi niya malaman kung gaano ito kalalim. Ang lalong ikinabahala ni Darryl kaysa sa kanyang pagbagsak ay ang sobrang dilim ng paligid. Ni hindi niya makita ang kamay niya kahit na iniunat niya ito sa harapan niya. Sa ganoong sitwasyon, hindi man lang niya makita kung nasaan sina Lily, Zhurong, at ang iba pa. "Lily, Brother Zhurong, at Senior Divine Farmer..." Hindi napigilan ni Darryl na sumigaw nang may pag- aalala.

Huminga siya ng malalim at napailing-iling. Pagpatak naman ng dilim, sumabay muna siya sa mga kasamahan na maghapunan. Nakibalita siya sa kung anong nangyari kay Owen. Ang sabi naman ng iba na maayos na raw ang lagay ito, kailangan nga lang nito magpahinga muna sa hospital. Nakahinga siya ng maluwag sa narinig. Oh thank, God.

“Nakikita ko sila. Hindi ko alam kung ano sila, pero… totoo sila.” “Ganyan magsimula ang pagbubukas,” sagot ni Pinunong Harez. “Ngunit hindi lamang dilim ng gabi ang matututuhan mong makita. Sa panahon ng digmaan, makikita mo rin ang dilim sa puso ng isang nilalang, ang pagtataksil, ang kasinungalingan, at ang pagnanasa sa kapangyarihan. Ang tanong… kakayanin mo ba ang katotohanang iyon?”

Unang sumalubong sa akin ang madilim na lugar. Wala akong makita, kahit isa. Subrang dilim. Na saan ako? Bakit ang dilim? Sinubokan kong umupo, at doon lang ako napainda nang malala. Ang sakit. Ang sakit ng buong katawan ko at ulo.

"Hindi ako lumalaban." "Tumahimik ka!" Tumahimik ako. Sobrang nanginginig ang aking katawan. Madilim, sobrang madilim. Hindi ako natakot sa dilim noon. Ngunit hindi ito ordinaryong dilim. Ito ay ganap na dilim, walang kahit katiting na liwanag. Walang tunog maliban sa aking sariling hininga. "A-Alex... pakiusap... natatakot ako..."

manghang tanong ni Abe habang tinititigan ang araw na patuloy na pinupunit ang dilim sa loob ng kagubatan. “Pinapaalala kasi sa akin ng tanawin na ito na kahit anong dilim nang tinahak kong daan patungo rito, kahit hindi madali, kahit medyo nakakatakot ay makikita ko ang napakagandang pagbubukang liwayway sa bahaging ito ng talon,” nakangiti kong sabi kay Abe habang pinapanood ang pag-angat ng araw.

Pero ang tensyon— suffocating. At sa gitna ng dilim— si Avianna— hindi pa rin sumusuko.