Hubo Sa Dilim Mga Nobela at Kwento

Pagtingin sa dilim sa harapan niya, bumilis ang tibok ng puso ni Lauren. "Hubby, natatakot ako. Bakit walang tunog o ilaw sa bayang ito?" Lahat ng mga babae ay takot sa dilim. Kung hindi dahil sa liwanag ng buwan na iyon sa langit, hindi talaga siya maglalakas loob na humakbang palabas.

"Hindi ko sinasadya. Wala akong makita dahil sa dilim. For your information wala po akong night vision. Kung akala mong alam ko na nandun ka hindi ko sana nilapag ang kamay ko." A low chuckle erupted in his chest. Nanginginig ang dibdib nito pero hindi ko halos maaninag dahil sa dilim. May munting ilaw sa elevator, hindi ito sapat para makita ang buong paligid. "That's what I thought. Tell me, Dela Cruz. Why are you avoiding me?"

Lumalim naman ang kanilang pag-iisip. MIKEL POINT OF VIEW Hindi pa naman gabi. Pero, ang dilim naman dito. Mukhang sinara ang lugar na 'to. Kanina pa kami nag-iingat sa mga kinikilos namin. Gayunpaman, pakiramdam ko, hindi lang kami ang tao dito. Tila may nakapasok na rin. Gusto pa yata kaming unahan sa pakay namin. Itinaas ko ang kamay ko, upang tumigil sa paglalakad ang kaibigan ko. Matapos kong mahagilap ang isang nakaitim na lalaki. Dahil sa sobrang dilim, hindi ko makita ang itsura niya. Pero, ang dereksyon ng paglakad niya. Walang iba, kundi patungo sa mga lockers namin. What the fuck! Paano siya nakatunog sa amin? Palagi na lang yata may humahadlang sa mga plano ko ahh.

bulalas niya, tsaka hinila ang kumot sa ibabaw ng kanyang ulo at tuluyang nagtago. Parang isang ostrich na nagbabaon sa buhangin. Sa dilim, narinig niya ang isang mahina at malalim na tawa mula sa tabi niya. Magaan. Halos hindi marinig. “Ganyan nga.” Lumundo nang kaunti ang kutson nang humiga na rin ito, tsaka namatay ang ilaw. Nabalot ng tahimik na dilim ang kwarto.

Madilim ang gabing iyon. Parang magsisilabasan ang mga aswang anumang oras. Isang itim na Maybach ang humiwa sa dilim gamit ang liwanag ng sasakyan. Ang mababang ugong ng makina ay puno ng galit na nakakabingi sa pagdaan sa kahabaan ng kalsadang iyon.

Si Marco, nakaupo sa dilim, bulong-bulong: “Kung hindi ko siya makukuha sa liwanag… kukunin ko siya sa dilim.” At sa dilim ng gabi, isang pulang apoy ang kumurap sa kanyang mga mata.

Tumango naman ako biglang sagot bago napahikab. Sinusuklay na naman kasi ng isa niyang kamay ang buhok ko kaya nakararamdam na naman ako ng antok pero nagawa ko pa ring sumagot. “Yeah. Pero hindi naman ako masyadong takot sa dilim. Nalalabanan ko pa rin naman ‘yon. Pero kapag mayroong collaboration ang kulog at kidlat, pati na ang dilim? Baka maaga na akong mamatay,” saad ko pero napatigil ako ng makita kong nandilim ang mukha niya. Napapano na naman ba ‘to?

Wala akong makita kahit ano sa loob dahil sa sobrang dilim. “Babe, it’s too dark. Nakikita mo ba ang nilalakaran natin?” nag-aalala kong tanong, hindi makatingin sa kadiliman ng bahay. “Don’t worry, Babe. Kabisado ko ang bawat sulok ng bahay. At hindi kita hahayaan na masaktan,” tugon niya. “Okay,” ‘yan lang ang nasabi ko dahil natatakot ako. Matatakutin talaga ako sa dilim.

Parang nawalan ng timbang ang aking katawan at ako ay nahuhulog sa isang malalim, malamig, at madilim na hukay na walang katapusan. Ang huling natatandaan ko, bago tuluyang magdilim ang buong mundo, ay ang mahigpit at marahas na pagyuyog ni Lolo sa aking balikat habang tinatawag ang aking pangalan sa malalayong tinig. Ngunit wala na akong lakas para sumagot. Tuluyan nang nawalan ng malay ang aking katawan, lunod sa labis na takot, sakit, at sa katotohanang wala na ang taong mahal ko. Ang dilim ay naging pansamantalang kaligtasan ko mula sa katotohanan. "Lionel! Lionel!"

Napakadilim naman. "Ang dilim naman Aion." Tumango lang siya nang lingunin ko. "Kailangan. Dito tayo." May dala siyang flashlight para magsilbing liwanag habang tinatahak namin ang daan na ito na hindi ko mawari. Pakiramdam ko nasa tunnel ako. "Ito yung daan papuntang likod ng function hall. Wala nang tao doon kaya pagkalabas natin dito kaagad mo maririnig ang ingay sa function hall."