Hubo Sa Dilim Novels & Stories

Naiinis akong naghanap ng masisilungan nang biglang bumuhos ang malakas na ulan. Wala akong mahanap na kahit na anong lugar upang sa ganoon ay masilungan ko. Ito ang tinatawag na Sitio Dilim dahil wala talagang kahit na anong ilaw dito. Hindi pa rin ito nararating ng elektrisidad kaya naman wala ring mga kabahayan dito.

ayon sa lalaking katabi ko. Nagyakapan kaming apat nang makarating rin ako sa kanila. Nagsiiyakan kami. At ang sumunod na lumabas mula sa dilim ay si Jemuel na walang buhay ang mga mata. Magkasabay kaming apat na tinawag ang pangalan niya. Bahagya lamang siyang ngumiti sa amin. Ang hindi nakatakas sa aking paningin ay ang pagkapoot at habag sa nangyayaring ito sa amin.

“If we don’t get him out now, we might not get another chance.” Tahimik ang lahat habang papasok kami sa makitid at maputik na daan ng kagubatan. Ang dilim sa paligid, kahit umaga pa. Dito nagtatakbo si Ramil nung takasan niya ang mga tauhan ni Don Vito nang malaglag siya sa ilog. Matinik at magaling din talaga si Ramil. Akala talaga namin ay wala na siya, buhay pa pala.

Walang katao-tao. Pero alam niyang may mali. Pumasok siya. Mabagal. Maingat. Baril sa kamay. Matalas ang tingin sa paligid. Hanggang sa—may gumalaw sa dilim. Hindi na siya nagtanong. Bang! Isang katawan ang bumagsak. Diretso siyang naglakad sa loob. Mahaba ang hallway. May mga pintong sarado. May bakas ng dugo sa sahig.

Tapos kanina ay isa isa ng pinapalabas ang lahat hanggang sa ako nalang mag isa ang natira na labis kong ipinagtataka. At ngayon ikinulong pa ako rito sa loob ng napakadilim na basement. "Ahhhhhh! Palabasin niyo ako rito! Kailangan pa ako ng lola ko." Nagsusumigaw ako kahit alam kong wala namang makakarinig sa akin. Takot na takot ako. Pakiramdam ko hindi ako makakahinga sa sobrang dilim ng paligid. Kumakalam na rin ang sikmura ko dahil kaninang tanghali pa ako hindi kumakain.

Gusto nilang isipin niyang limitado lang ang options. Pero paano kung hindi? Dahan-dahan siyang tumingin sa countdown. Pagkatapos— sa lalaking kasama niya. “Nasaan ang hub?” Bahagyang nagulat ito. “Samuel—” “Nasaan?” Tahimik ito sandali bago sumagot. “Underground facility. East district.” “Kalayo?” “Labingdalawang minuto kung mabilis.” Napatingin si Samuel sa countdown.

Kung tama ang hinala ko, napakalawak at napakataas ng espasyo sa itaas—nakabalot sa dilim kaya hindi malinaw makita. Ang siyam ay sukdulang bilang. Ang siyam na dambuhalang haliging bato ay tila bumabaon sa lupa, saka pinagdugtong ng mga pader na bato upang bumuo ng mga silid sa ilalim ng lupa. Ang nakita ko noon ay isa lamang sulok ng mundong nasa ilalim. Sa ngayon, wala pa akong natutuklasang kahina-hinala kung paano binubuksan ang pintuan sa ilalim ng lupa.

"I'm awake..." Pero hindi ang Hugo na nasa likuran niya ang naririnig niya. Napabangon si Catalina sa paglakahiga sa kama. Hugo started dissolving into thin air beside her. Napaawang ang labi niya nang magsimulang kumalat ang dilim sa paligid. "Babe, wake up... Hindi ko na alam kung paano ko patatahanin ang kambal... Wake up, babe..." The Hugo she hears started sobbing.

Para bang sanay na sanay siyang ginagawa iyon. Humakbang siya papasok sa dilim ng silid, at tuluyang lumunok sa kanya ang kadiliman. Tahimik na sumara ang pinto sa kanyang likuran, walang iniwang tunog o bakas ng pagdating niya.

SA TUWING sasapit ang dilim, nagbabadya ang panganib sa paligid. Hindi mo sila makita at hindi mo alam kung kailan sila aatake. Mula sa malayo sila ay nakamasid, ninanamnamn ang iyong halimuyak at kapag hindi nakapagpigil sa tawag ng kanilang kumakalam na sikmura ikaw ay kanilang lalapain hanggang ikaw ay mawalan ng buhay.