Hubo Sa Dilim Novels & Stories

Tapos kanina ay isa isa ng pinapalabas ang lahat hanggang sa ako nalang mag isa ang natira na labis kong ipinagtataka. At ngayon ikinulong pa ako rito sa loob ng napakadilim na basement. "Ahhhhhh! Palabasin niyo ako rito! Kailangan pa ako ng lola ko." Nagsusumigaw ako kahit alam kong wala namang makakarinig sa akin. Takot na takot ako. Pakiramdam ko hindi ako makakahinga sa sobrang dilim ng paligid. Kumakalam na rin ang sikmura ko dahil kaninang tanghali pa ako hindi kumakain.

“Ngayong gabi.” Sa villa, hindi alam ng lahat na sa dilim ng kagubatan malapit sa kanilang tahanan, may mga matang nakamasid. Ang mga anino ay gumagalaw, mabagal, halos hindi maririnig. At mula sa malayo, isang pares ng mga mata ang kumikislap—mga matang matagal nang naghintay, mga matang may galit at pagnanasa.

Kung tama ang hinala ko, napakalawak at napakataas ng espasyo sa itaas—nakabalot sa dilim kaya hindi malinaw makita. Ang siyam ay sukdulang bilang. Ang siyam na dambuhalang haliging bato ay tila bumabaon sa lupa, saka pinagdugtong ng mga pader na bato upang bumuo ng mga silid sa ilalim ng lupa. Ang nakita ko noon ay isa lamang sulok ng mundong nasa ilalim. Sa ngayon, wala pa akong natutuklasang kahina-hinala kung paano binubuksan ang pintuan sa ilalim ng lupa.

"I'm awake..." Pero hindi ang Hugo na nasa likuran niya ang naririnig niya. Napabangon si Catalina sa paglakahiga sa kama. Hugo started dissolving into thin air beside her. Napaawang ang labi niya nang magsimulang kumalat ang dilim sa paligid. "Babe, wake up... Hindi ko na alam kung paano ko patatahanin ang kambal... Wake up, babe..." The Hugo she hears started sobbing.

Para bang sanay na sanay siyang ginagawa iyon. Humakbang siya papasok sa dilim ng silid, at tuluyang lumunok sa kanya ang kadiliman. Tahimik na sumara ang pinto sa kanyang likuran, walang iniwang tunog o bakas ng pagdating niya.

Walang ilaw napaka dilim Akmang lalabas na sana ako ay siya din namang pagsara bigla ng pintoan kaya umusbong naman ang takot ko,takot hindi dahil sa dilim kundi takot na ba'ka kung may sinong tao ang nandito at saktan o d kaya'y patayin ako...

Sumgagot naman siya sa aking mga tanong. “Nabatid mo pala iyon, Claudio,” anya sa akin. “ Ang mga alagad ng dilim. Sila ang mga nilalang ng diablo na nabubuhay ng walang hanggang buhay. Sila rin ang mga halimaw na pumapatay upang sila ay mabuhay. Mga mapangahas at mapaglinlang na mga diablo. Wala silang idinudulot kung hindi madugong kamatayan. Inaalam ko sila bilang paghahanda para sa buong Santa Barbara,”

Huminto sila sa harapan ng madilim na hagdanan na magdadala sa kanila patungo sa underground cell ng gusali. "Ganoon ba?" Tipid na ngumiti si Solei habang ang kan'yang maamong mukha ay natatakpan ng dilim. Ang tanging tanglaw sa madilim na lugar na iyon ay ang maliit na lampara na nasa dulo ng hagdanan.

Kaya naglakas-loob akong bumaba. Bawat hakbang, humihinto ako para maging handa tumakbo at magtago. Mga tatlumpung baitang lang naman ang buong hagdan, pero inabot ako ng limang minuto bago makababa nang tuluyan. Pagdating ko sa harap ng basement, inidikit ko ang tainga ko sa pinto at nakinig kung may naririnig akong tunog. "Ah! Ah!" May narinig akong ungol ng babae mula sa loob, at parang may pagka-seksuwal iyon!

Para na itong asong nauulol dahil panay ang dila nito sa gilid ng labi nito. "Manong, huwag po! Parang awa n'yo na po...." "Ano bang inaarte-arte mo? Paliligayahin lang kita." "Please, huwag n'yo po akong gawan ng masama, nakikiusap po ako..." Nanginginig na ako sa takot dahil may phobia ako sa dilim. Luhaan akong gumapang palayo sa lalaking naghuhubad na ng sariling saplot.