Hubo Sa Dilim Novels & Stories

"Lumabas ka rito. Huwag kang duwag!" "Haze, maraming pulis ang nakapasok. Umalis na tayo rito, hindi natin kakayanin ang lahat. Kakaunti na lang tayo dahil ang iba ay napabagsak na nila," sumbong ng isang tauhan ni Haze na hindi ko alam kung saan galing. Dalawa silang magkasama at pare-pareho kaming nagtatago rito sa dilim.

Kontento na siya sa buhay na kong anong meron siya ngayon. *** Sa isang ma dilim na gilid ng kalsada na medyo malayo sa mga kabahayan at hindi gaanong na sisinagan ng ilaw mula sa street light. Pumarada ang isang itim na sasakyan. Nang bumaba ang lulan niyon ay kaagad na lumabas ang isang lalaki na kanina pa nag kukubli mula sa malaking puno. Subrang dilim sa parteng iyon at walang masyadong dumaraang mga tao kaya walang makaka pansin sa kong ano man ang maaaring mangyare roon.

Sh*t! Mahinang mura ni Damian habang nag kukubli siya sa likod ng isang malaking puno. Meron kasi siyang nakita na isang maliit na kubo sa di kalayuan. May nakita din siyang mga armadong lalaki sa labas niyon at isang tila kuba rin na lumabas mula sa kubo.

Sobrang dilim sa labas, dilim na parang wala ka nang maaninag, dilim na parang dinoble ang kadiliman ng gabi. Iginala niya ang paningin kahit pa wala siyang maaninag ni ano man. Puro huni ng mga kuliglig na parang nag-uunahan sa pagsagot ang siyang tanging pumupuno sa kanyang pandinig. Aksidenteng dumako ang paningin niya sa pinakahulihang kubo, kung saan naroroon ang mga babaeng dumating kahapon.

They set some deadly traps inside, and if we get caught by those traps, we'll be disqualified from the hunting game. I just rolled my eyes at them because I know how wicked the cabróns are. Hindi na iyon bago sa akin kaya hindi na ako nagulat. Pumito na sila kaya nagsi-takbuhan na kami papasok. Sobrang makahoy sa gubat na 'to, matataas din ang mga puno at halos tunog ng ibon lang ata ang maririnig mo sa loob. Hindi pa man ako nakakalayo ay binalot na ng dilim ang paligid. Para tuloy akong pumasok sa ibang dimensyon.

bulong ko sa dilim. Sinubukan kong itulak pabalik ang lever pero ayaw nitong gumalaw. Nag-panic na ako. Hinarap ko ang pinto para lumabas at humingi ng tulong, pero sa dilim, may nabangga akong matigas na dibdib. Amoy mamahaling tobacco at malinis na tela. May pamilyar na bango rin ng citrus. “In the middle of my speech?” isang baritonong boses ang bumasag sa dilim. Mababa ang tono pero ramdam ang awtoridad.

Pakagat na din ang dilim at talagang nagugutom na siya. "Tapos ano na gagawin ko?" ani ni Hilda. Natatakot na lumingon si Hilda at wala siyang nakikita na tao sa lugar na iyon. Nilalamig at nakapaa si Hilda na nagpatuloy sa paglalakad hanggang sa may makita siya maliit na kubo hindi kalayuan sa dalampasigan. Dahan-dahan lumapit doon si Hilda. May nakita siya na ilaw at may naaamoy na cup noodles.

Ngunit sa labas ng gusali— May isang sasakyan ang nakaparada sa dilim. Sa loob nito, may isang taong tahimik na nakatingin sa taas ng building. Isang pamilyar na mukha. Isang taong hindi pa tapos. Dahan-dahang ngumiti ito. “This isn’t over…” At sa dilim— May bagong laro na nagsisimula. Tahimik ang gabi, ngunit hindi tahimik ang mundo.

Ang dilim ay naging kaharian ng mga matang puno na may mababangit na d***g ng mga hayop na nagbibigay buhay sa kagubatan. Dahil sa pagsilay ng liwanag ng flashlight, unti-unti nang natuklasan ang masalimuot na eksena sa lugar na 'yob. Ang katahimikan ay nabasag ng mga matang puno at sigaw ng pagtataka mula sa mga mangangaso. Isang lalaking may mukhang mapaglaro ang lumapit kay Helaena. "Anong nangyari rito?" ang marahang tanong.

Sage softly chuckled. "Sabihin na nating walang magtatangkang dumaan dito kung hindi sila nakakakita sa dilim." "Hah? Ano 'yun? Pusa? Aso? Hayop na nakakakita sa dilim? May tao bang gano'n?" "Meron." "Ano?" "Vampire and werewolves." Saglit na natigilan ako sa narinig. Dama ko pagtaas ng mga balahibo ko sa katawan at nakaramdam din ako ng panlalamig.