Hubo Sa Dilim Novels & Stories

Pakagat na din ang dilim at talagang nagugutom na siya. "Tapos ano na gagawin ko?" ani ni Hilda. Natatakot na lumingon si Hilda at wala siyang nakikita na tao sa lugar na iyon. Nilalamig at nakapaa si Hilda na nagpatuloy sa paglalakad hanggang sa may makita siya maliit na kubo hindi kalayuan sa dalampasigan. Dahan-dahan lumapit doon si Hilda. May nakita siya na ilaw at may naaamoy na cup noodles.

Ngunit sa labas ng gusali— May isang sasakyan ang nakaparada sa dilim. Sa loob nito, may isang taong tahimik na nakatingin sa taas ng building. Isang pamilyar na mukha. Isang taong hindi pa tapos. Dahan-dahang ngumiti ito. “This isn’t over…” At sa dilim— May bagong laro na nagsisimula. Tahimik ang gabi, ngunit hindi tahimik ang mundo.

Ang dilim ay naging kaharian ng mga matang puno na may mababangit na d***g ng mga hayop na nagbibigay buhay sa kagubatan. Dahil sa pagsilay ng liwanag ng flashlight, unti-unti nang natuklasan ang masalimuot na eksena sa lugar na 'yob. Ang katahimikan ay nabasag ng mga matang puno at sigaw ng pagtataka mula sa mga mangangaso. Isang lalaking may mukhang mapaglaro ang lumapit kay Helaena. "Anong nangyari rito?" ang marahang tanong.

Sage softly chuckled. "Sabihin na nating walang magtatangkang dumaan dito kung hindi sila nakakakita sa dilim." "Hah? Ano 'yun? Pusa? Aso? Hayop na nakakakita sa dilim? May tao bang gano'n?" "Meron." "Ano?" "Vampire and werewolves." Saglit na natigilan ako sa narinig. Dama ko pagtaas ng mga balahibo ko sa katawan at nakaramdam din ako ng panlalamig.

Naiinis akong naghanap ng masisilungan nang biglang bumuhos ang malakas na ulan. Wala akong mahanap na kahit na anong lugar upang sa ganoon ay masilungan ko. Ito ang tinatawag na Sitio Dilim dahil wala talagang kahit na anong ilaw dito. Hindi pa rin ito nararating ng elektrisidad kaya naman wala ring mga kabahayan dito.

Bakit mo sinabi, “Kapag natatakot ka sa dilim, puntahan mo ako. Kapag nasa panganib ka, tawagan mo ako. Nandito lang ako palagi.” Naniwala ako. Ngunit nasaan ka nang gabing iyon? Takot na takot ako sa dilim, pero kinailangan kong magdamag sa loob ng malamig at madilim na banyo. Nang madulas ako, nang mahulog ako sa sahig, nanginginig ako sa takot. Hindi ko alam kung giniginaw lang ako o nanginginig dahil alam kong muli na namang nilamon ako ng kadiliman.

Wala siyang nakita sa dilim, ngunit may naririnig siyang parang mga yabag. “H-Hello?” tanong niya nang may pag-aalinlangan. Wala siyang narinig na tugon, pero may kakaibang pakiramdam na tila may nagmamasid sa kanya. Mabilis siyang bumalik sa loob at sinarado ang pinto. Saka lamang siya nakahinga nang maluwag.

Pumanhik siya. Ang dilim-dilim sa second floor. Kung ano ang iniliwanang sa baba, siya namang ikina-itim ng buong paligid dito. Parang may nagsaboy ng tintang itim sa hangin at ni isang bagay, wala na siyang halos makita. "Father Tonyo? Father Eman? Nasaan po kayo?"

“If we don’t get him out now, we might not get another chance.” Tahimik ang lahat habang papasok kami sa makitid at maputik na daan ng kagubatan. Ang dilim sa paligid, kahit umaga pa. Dito nagtatakbo si Ramil nung takasan niya ang mga tauhan ni Don Vito nang malaglag siya sa ilog. Matinik at magaling din talaga si Ramil. Akala talaga namin ay wala na siya, buhay pa pala.

Walang katao-tao. Pero alam niyang may mali. Pumasok siya. Mabagal. Maingat. Baril sa kamay. Matalas ang tingin sa paligid. Hanggang sa—may gumalaw sa dilim. Hindi na siya nagtanong. Bang! Isang katawan ang bumagsak. Diretso siyang naglakad sa loob. Mahaba ang hallway. May mga pintong sarado. May bakas ng dugo sa sahig.