Hubo Sa Dilim Novels & Stories

habol niya rito ngunit tuluyang siyang napahinto nang sumalubong sa kaniya ang kadiliman ng lugar. Madilim at talagang nakakakilabot ang daan dito. Kung ibabase ito para kang pumasok sa kampo ng kalaban na kung saan nasa isa kang tunnel. Ganoon pa man umalingawngaw pa rin ang tili ng kung sino na siyang mas nagpatigil sa kaniya sa paghakbang. “Nandito na sila!”

mahina niyang bulong, habang nanginginig ang kanyang katawan sa ginaw at patuloy na nakadapa sa bundok. Kusang yumuko ang kanyang katawan, wari’y naghanap ng kaunting init sa gitna ng nakapangingilabot na dilim. Sa kanyang pagkamangha, may napansin siya—isang siwang sa bangin. Sa lilim nito, wari’y may pugad na yari sa damo. Pugad ng damo?

“Ang tropa mo na maitim, ‘di makita sa dilim. Pinaglihi siya sa uling. Maputi lang ay ngipin.” Sabay-sabay napalingon sa ‘kin ang mga kasama ko pero patuloy lang ako sa pagkanta. Hindi ko sila binigyan pansin. “Hindi ‘yan nagba-blush, ‘di rin ‘yan namumula. Kapag nasa dilim bigla na lang nawawalaaaa….. ♫♬♪” “Hayøp talaga…” “Inatake na naman ng kasaltikan niya…” “Okay, mukhang may masasapāk na naman…”

tugon niya. “Later. Ayusin mo muna ang gamit mo.” “Huh? Saang gamit?” “Nasa baba. Kukunin ko.” Naglakad patungo sa sulok si Dimitri kung saan may hagdanan. Sinundan niya ito ngunit hindi siya pinayagang bumaba. “Gusto kong tumulong!” pasigaw niyang wika. “Stay there.”

Oras na. “Move.” Utos ko. Isa-isa kaming lumabas, dumaan sa madilim na gilid ng compound. Sa dulo ng tunnel, naroon ang target: ang huling pugad ng kasamaan. Sa dilim, marahang gumalaw ang mga anino. At sa isang iglap, nagsimula ang impyerno.

Ang isa ay nakabuo ng pasya at galit na umalis at naglaho sa dilim. Ang isa ay tumalikod at lumuluhang lumayo sa dilim na kinukublihan. Sinisisi ang malupit na kapalaran, hindi makapaniwala sa lahat ng mga narinig. Si Ella ang isang aninong nagtatago sa dilim. Nagmamadaling bumalik sa kubo nila si Ella bago pa mahalata ng mga lobo na may nakikinig sa mga ito kaya hindi narinig ni Ella ang huling usapan.

"Ang kutsilyo ay ginagamit sa dilim. Vane, patayin ang ilaw." ​Sa isang iglap, binalot ng kabuuang kadiliman ang hall. Walang makita si Liana. Ang kaniyang paningin ay naging walang silbi. Ngunit sa gitna ng dilim, ang kaniyang iba pang pandama ay tila naging mas matalas.

Ang lalaking hindi naghahagis ng bibig ng walang laman. Sa bawat tanong, laging may nakatago sa dilim ng mga hakbang. Parang tabak na nakabalot sa himaymay ng lihim, handang sumugat sa takdang sandali. Ngunit... Marahil ang mga sumpong ng kanilang pagkatao ay nakahimlay na sa mesa ng isang DNA laboratoryo, nagtatakda ng magliwanag ang katotohanang nakabalot sa dilim!

“Dahil kapag naalala mo…” Huminto siya. “...mamamatay ang taong pinakamamahal mo.” At bumagsak ang sahig. DIRE-DIRETSO KAMING NAHULOG SA DILIM.

“Mas mahalaga ang lalaki.” At sa kaguluhan ng dilim at ulan na nagsisimula nang pumatak, nakatakas si Amarra—nagpatuloy sa pagtakbo nang hindi lumilingon. Sa likod niya, dinala ng dalawang tauhan si Julio papasok sa mas malalim na bahagi ng gubat.