Hubo Sa Dilim Novels & Stories

Muling may kumilos na maliit na bagay ilang hakbang sa kinatatayuan niya! Agad siyang napalingon doon at inihanda ang sarili sa kung anumang bubulaga sa kaniya roon. Pagkatapos ay may mabilis na maliit na bagay na kasing laki ng kamao ang ibinato sa kaniya na tinamaan siya sa noo. "Aw! Shit!" marahas na mura niya habang sapo-sapo ang tinamaang noo. "Who's there?!" tawag pa niya mula sa dilim.

At sa labas, ang gabi ay nanatiling tahimik. Ngunit ang katahimikang iyon ay hindi nangangahulugang ligtas na sila. Dahil sa dilim, may mga matang patuloy na nagmamasid. At ang digmaan ay nagsisimula pa lamang. ******* LMCD22

At sa dilim na iyon, may isang huling boses na umalingawngaw sa loob ko, mahina ngunit malinaw. “Sana… hindi pa ito ang wakas.”

Ang dilim ay tila kumakapal, at ang mga anino ay mas nagiging malinaw. Nang makarating sila sa bahay, natanaw nila mula sa malayo ang bahay na puno ng ilaw. Ngunit may pakiramdam silang hindi tama. Agad nilang pinatigil ang sasakyan sa harap ng kanilang bahay. Hindi nila inaasahan ang anino ng isang lalaki na lumabas mula sa dilim at mabilis na tumakbo papunta sa kanilang direksyon. "Giovanni!" sigaw ng lalaki. "Hindi pa huli ang lahat. Dapat mong makita ito."

Oh, marami ring kayamanan ang Droitner Inc. Nagmamakaawa si Huub sa sobrang takot, "Pakawalan mo lang ako, at sa iyo na lahat... sa iyo na lahat! Please. Mali ako, kaya patawarin mo na lang ako... Huwag mo akong patayin!!!" Thud. Nagkaroon ng nervous breakdown si Huub habang nakatayo sa kanyang ibabaw si Frank, ang mukha nito ay puno ng galit.

Ang mga bintana ay nababalutan ng alikabok at ang ilaw sa labas ay kumikislap-kislap. Pagbukas ng pinto, malamig na hangin ang sumalubong sa akin. Bumaba ako mula sa sasakyan. Maingat ang bawat hakbang ko at agad kong nakita ang dalawang lalaki na nakatayo sa dilim. Malalaki ang pangangatawan nila at nakaitim sila mula ulo hanggang paa. “Ma’am,” bati ng isa, bahagyang tumango bilang paggalang. “Nasa loob na po.”

At tama nga ako dahil kung kanina ay nasa gubat kami ngayon ay parang nasa ibang dimensyon na kami. Napatigil ako at pinagmasdan ang malawak na lupain na halos wala man lang puno o bato. I know they're confused. Hell, as I am. Naipikit ko ang mga mata sa lamig ng simoy ng hangin at nang magmulat ako, ang kaninang napakalawak na lupain ay ngayon may kuweba na sa harapin namin. Napasinghap sila at parang hindi makapaniwala sa nakikita. Naramdaman ko na naman ang takot nila. Ibang-iba sa takot na naramdaman ko sa kanila noon. 'That's the entrance to Hell which is the last destination.' Hera informed me.

Pero ganoon pa man, maganda pa rin siya. “Yes, nandito siya sa tabi. Kapag sasapit kasi ang dilim, hindi puwedeng wala na siya sa tabi ko. Delikado, may demonyo kasing nangangain ng mga ligaw na kaluluwa,” sabi ko sa kaniya.

At sa gitna ng dilim, kasabay ng pag-igting ng hininga ko, isang malamig na boses ang umalingawngaw mula sa likuran ng silid. “Well, well. Looks like the great Sebastian Hale finally has a weakness.”

Palagi akong nababaliw sa matinding pangangailangan. Nasa isip kong naihiga ko agad siya sa ibabaw mismo ng mesa at inaangkin ko siya. Yong uri ng p********k na mapusok. Sumisiklab at malikhain. Yong hindi niya makakalimutan. Pero hindi puede dahil wala ng oras. Kung bakit naman kasi gabi ang hunting ng mga tagarito. Ano ba ang makikita nila sa dilim?