Hubo Sa Dilim Mga Nobela at Kwento

Madilim ang gabing iyon. Parang magsisilabasan ang mga aswang anumang oras. Isang itim na Maybach ang humiwa sa dilim gamit ang liwanag ng sasakyan. Ang mababang ugong ng makina ay puno ng galit na nakakabingi sa pagdaan sa kahabaan ng kalsadang iyon.

Si Marco, nakaupo sa dilim, bulong-bulong: “Kung hindi ko siya makukuha sa liwanag… kukunin ko siya sa dilim.” At sa dilim ng gabi, isang pulang apoy ang kumurap sa kanyang mga mata.

Tumango naman ako biglang sagot bago napahikab. Sinusuklay na naman kasi ng isa niyang kamay ang buhok ko kaya nakararamdam na naman ako ng antok pero nagawa ko pa ring sumagot. “Yeah. Pero hindi naman ako masyadong takot sa dilim. Nalalabanan ko pa rin naman ‘yon. Pero kapag mayroong collaboration ang kulog at kidlat, pati na ang dilim? Baka maaga na akong mamatay,” saad ko pero napatigil ako ng makita kong nandilim ang mukha niya. Napapano na naman ba ‘to?

Wala akong makita kahit ano sa loob dahil sa sobrang dilim. “Babe, it’s too dark. Nakikita mo ba ang nilalakaran natin?” nag-aalala kong tanong, hindi makatingin sa kadiliman ng bahay. “Don’t worry, Babe. Kabisado ko ang bawat sulok ng bahay. At hindi kita hahayaan na masaktan,” tugon niya. “Okay,” ‘yan lang ang nasabi ko dahil natatakot ako. Matatakutin talaga ako sa dilim.

Parang nawalan ng timbang ang aking katawan at ako ay nahuhulog sa isang malalim, malamig, at madilim na hukay na walang katapusan. Ang huling natatandaan ko, bago tuluyang magdilim ang buong mundo, ay ang mahigpit at marahas na pagyuyog ni Lolo sa aking balikat habang tinatawag ang aking pangalan sa malalayong tinig. Ngunit wala na akong lakas para sumagot. Tuluyan nang nawalan ng malay ang aking katawan, lunod sa labis na takot, sakit, at sa katotohanang wala na ang taong mahal ko. Ang dilim ay naging pansamantalang kaligtasan ko mula sa katotohanan. "Lionel! Lionel!"

Napakadilim naman. "Ang dilim naman Aion." Tumango lang siya nang lingunin ko. "Kailangan. Dito tayo." May dala siyang flashlight para magsilbing liwanag habang tinatahak namin ang daan na ito na hindi ko mawari. Pakiramdam ko nasa tunnel ako. "Ito yung daan papuntang likod ng function hall. Wala nang tao doon kaya pagkalabas natin dito kaagad mo maririnig ang ingay sa function hall."

Pakagat na ang dilim, ito ang tanda na magsisimula na ang labanan sa dalawang pangkat. “Awuuuuu!” hiyawan ng mga lobo. Ang mangyayaring labanan ay magiging bukas para sa lahat ngunit, walang sino man ang maaaring makapunta kung hindi kaming dalawa lang ni Tyzon sa Diyetres, lugar ng kamatayan. Nagsimula na magbigay ng hudyat. Mariing akong pumikit at hinayaang dalhin ng isang ipo-ipo papunta sa kinaroroonan ng Diyetres.

Sobrang takot talaga ako sa dilim dahil wala talaga akong makita o maaninag sa dilim. "Hey! Hey! Hey!" kilala ko ang boses na ‘to. Unti unti kumakalma ang sistema ko pero naiinis ako dahil kahit ang sistema ko ay hindi pa rin sya nakakalimutan. Agad na napaatras ako pero kinakabahan ako. Nasaan na ba ang mga tao at bakit naka patay ang mga ilaw. Wala akong makita na kahit ano. Sobrang dilim dito sa loob. Gusto ko tuloy magsisi na bakit pa ako pumunta rito.

Hanggang sa, isang kwarto na lamang ang aking nabuksan. Upang hindi nila ako mapansin. Agad na akong pumasok sa kwarto. Hindi ko inaasahan na ang dilim nito. Hindi naman ako takot sa dilim. Kaya, nagawa kong lumakad. Upang, hanapin ang switch ng ilaw. Ngunit sa hindi inaasahan. Bigla na lamang akong, natumba sa malambot na kama. "Ano ba 'to? Kama? Ang dilim dilim naman dito," reklamo ko pa. Kinapa-kapa ko ang kina-uupuan ko. Hayts, hindi nga ako nagkakamali kama nga 'to.

At ang dilim ay lumalalim. At sa malayong bahagi ng kalsada, hindi nila alam na may isang itim na SUV ang humahataw paakyat ng bundok at papalapit nang papalapit sa kanila...