Hugot Sa Buhay Mga Nobela at Kwento

sabni ko. “Dahil ‘yon sa hirap ng buhay. Nafu-frustrate sila and at the same time yung current condition ng buhay nila ay hindi maganda kaya yung eagerness nila nahahaluan ng panggigigil and when everything fails or walang resulta ang ginawa nila for some time ay suko na agad.” “Parang experience mo na ‘yan ah,” biro ko.

kinakabahang saad ko bago nagtalukbong. Kesehodang mamatay ako sa sobrang init! Bahala na si Lucas sa buhay niya, mas importante ang buhay naming mag ina ngayon. Sa ganitong klase ng sakuna... kanya-kanya na muna kami! Anong magagawa ng I love you at pagmamahalan kung buhay na pala namin ang nakataya rito.

Kung gugustuhin kong mamatay ay agad-agad pwede na pero dahil gusto ko pang mabuhay ay kailangan ko paghirapan ang bawat araw na binibilang ko sa mundong ito. Kung tatanungin ako kung bakit gusto ko pang mabuhay ay dahil ayoko lang mamatay nang walang dahilan. Magulo ba? Magulo talaga. Sadyang magulo na ang buhay ko kaya ano pa ba ang pag-iisip ko? Hindi. Ganito lang kasi ‘yan. Simplehan natin.

Paano na buhay ko ngayon? Nakasimangot akong bumaling sa bintana at sumandal sa upuan. Paano na ako mabubuhay nito? Alam niyo naman na ‘pogi is life’ ang quote ko eh! Tapos-tapos! Ito lang ang mapapala ko? Kawawa ang dede ko nito walang inspiration kung paano siya lalaki!Tsk! Hmmp! Nakadungaw parin ako sa bintana at hindi pinansin ang baboy naghihilik sa tabi ko. Paki ko sa kanya? Hilik if he want and I do not care!

Kailan nga ba ang huling pagkakataon na wala akong iniindang sakit sa katawan ko? Tila ba normal na lamang sa akin ang magkaroon ng sugat at makaramdam ng sakit simula nang makalabas ako ng gubat. Habang buhay na ba akong gan'to? Kakayanin ko ba ang buhay na gan'to? Mariin kong kinagat ang ibabang labi ko. Kinagat ko iyon hanggang sa maramdaman at malasahan ko ang dugo mula roon. Masakit, sobrang sakit.

Mas mabuti pang nakamtan na namin ang katotohanan na nais naming matanggap dahil ito lamang ang makakapagpapayapa sa mga buhay namin. Lumipas ang mga linggo, sobrang maginhawa iyong buhay namin. Patuloy pa naming pinapagamot ang sugat ng nakaraan because I believe that it will be done little by little. Hindi rin naman agad iyon lalaho but at least we are surviving.

I want to experience the forever that everyone dream to be. "I-I...want t-to...live...please...hear me out." I cried. Gusto kong mabuhay. Gusto kong maranasan ang tumanda kasama ang mga mahal ko sa buhay. I don't want to die! I don't want to die!

Kapag pupunta ka dito ibig sabihin isinusugal mo na ang buhay mo kay kamatayan. Metrolux, for everyone here is just for fun. Magsaya. Habang nabubuhay kailangan mong magsaya. Just like them masaya silang nakakakita ng taong isinusugal ang buhay nila para sa sayang maidudulot sa kanila. Dahil walang forever. Kung mabubuhay ka? Pera ang kapalit. Kotse at kung anu pang gusto mo sa buhay. That's Metrolux.

Gumegewang-gewang siyang naglakad at nang madapa, ako ang minura. Hindi ko napigilan ang mga luha ko. Kusa iyong tumulo. Bigla akong nanlambot at kinukwestyon ko ang taas kung bakit ganitong buhay ang mayroon ako. Mas gusto ko pang maging katulad ng ibang tao na kahit tuyo o tubig at asin lang ang ulamin, masaya. May kapayapaan ang isip nila. Ako na mayaman nga, pero mayroon namang asawa na kulang na lang ay masabi kong patapon na ang buhay niya. Pinunasan ko ang pisngi ko at nilapitan siya.

"I can't be not okay. I have too be okay dahil may umaasa sa akin. I know I am just over sensitive. I'm not supposed to cry today but I really can't help it. Alam mo yung, tipong tahimik ang buhay ko tapos bigla nalang nagulo? Gusto ko lang naman magtrabaho. Gusto ko lang mamuhay ng tahimik pero bakit biglang naging magulo ang buhay ko?" Bigla akong huminto ang nagpunas ng mga luha. Tama si Kuya bakit ko ba iniiyakan ang taong wala namang ginawa kundi ang guluhin lang ang buhay ko? "Pasensya ka na Kuya sa kadramahan ko ha. Pati ikaw nadamay pa tuloy."