Novel & Cerita Hugot Sa Buhay

I also hugged him to gain my strength back while I'm trying everything to hold my tears. Bigla akong napapikit para pigilan ang mga luha kong malapit ng tumulo. Bakit ang hirap mamuhay ng mapayapa? Bakit ang hirap gumalaw? Bakit parang kriminal akong nagtatago kahit wala naman akong kasalanan?

"Ganito ba talaga ang buhay? Wala naman tayong ginagawa pero bakit ang sama naman ng ating tadhana?" Tiningnan ko muli siya. "Life is sucks, I know that. But life is more sucks, kung hindi mo nagawang harapin ito nang may lakas ang loob. Hinayaan mo na lamang ito na dumating at tatakbuhan na lamang kasi hindi kaya." Napayuko naman siya sa lumabas sa bibig ko na kataga. Siguro natamaan siya sa mga bawat salitang iyon. Hindi ko siya masisisi at hindi ko rin siya dapat maltratuhin na mali, dahil parehas kaming dalawa na tinakbuhan noon ang problema.

Parang palaging may dalang mabigat na problema sa buhay. I suddenly miss my hometown. A sad smile formed in my lips as I traveled back to the past where my life was still so happy and carefree. Where my only problem was if people would like to buy sampaguitas or what. They say change is inevitable and it happens unconsciously. Mabilis lamang magbago ang mga bagay-bagay lalo na kapag hindi gaanong pinagtutuunan ng pansin.

Mukhang mabait naman pala? "Pasensya ka na maliit lng tong nirerentahan ko, mukhang sanay ka pa naman sa buhay mayaman." Sa totoo lng nahihiya ako amoy palang at tindog obvious na talaga ang katayuan sa buhay ehh. "It's okay, not a big deal at all." nakahinga ako kahit konti sa sinabi niya. "Initan muna kita ng tubig para maka ligo ka, may extra ka bang damit? Baka kasi magkasakit ka." mahirap nang magka utang na loob pa ako sa lalaking toh noh.

sambit nito sakin. Hindi ba Ako umimik iniisip ko nalang kung anong maarong nangyari sakin, hays nakakalungkot isipin na napaka gulo ng buhay ko marami namang iba diyan pero bakit pa sakin ibinigay Hindi ko alam kung ano pa bang gagawin ko para maging maayus Naman ng konti itong buhay ko na wawalan tuloy ako ng pag asa na maging maayus pa ang buhay ko.

MIKAY Bakit ba sobrang hirap maging masaya? Bakit sobrang hirap maging payapa ng buhay? Bakit sobrang hirap? Simple lang naman ang gusto ko no'n, iyon ay maging masaya, grumaduate, magkatrababo at makatulong sa magulang, pero bakit ganito? Bakit sobrang hirap? Bakit sobrang sakit ng balik sa akin ng lahat?

May matutunan kaya sila sa akin? Bakit ba kasi ang hirap intindihin ng takbo ng buhay? Bakit kailangan pang may masaktan? Hindi ba pwedeng masaya lang? Masama bang humiling ng ganun? Kalabisan na ba kung hilingin ko na ako lang ang mahalin n'ya at wala ng iba pa? Selfish ba ako masyado or nakakasakal ako magmahal kaya ako pinagpalit sa iba? Or baka may kulang sa akin at saiba n'ya nakita? I heaved out a deep sighs.

“Tell me, saan banda ang paghihirap niya?” Tahimik na napabuntong-hininga si Madam Concepcion. “Oo,” marahan nitong sabi, “hindi siya nahihirapan sa katawan.” Bahagya itong tumingin sa kanya nang diretso. “Pero paano naman ang puso niya?” Natigilan si Kael. “Ang buhay,” mahinahon nitong pagpapatuloy, “hindi lang tungkol sa magandang bahay o marangyang pamumuhay.”

Ramdam niyang nag-aalangan si Goddy dahil sa ekspresyon niya, pero tinanguhan lang niya ito na tumuloy. Nandito na sila, e. Aatras pa siya? Saka hindi naman talaga puro sarap lang ang buhay, may kirot at hapdi ding nararamdaman. Normal na iyon. Pero bilog ang mundo, magiging masarap din ang buhay. Gaya ngayon.

Im in distress. Ang hirap isipin dahil sa dami ng pera ko at liit nitong Pilipinas ay hindi ko pa rin mahanap ang mag-ina ko. Gustong-gusto ko ng wakasan ang buhay ko kesa naman sa araw-araw akong pinapatay ng matinding kalungkutan. pakiramdam ko ay hindi sapat ang buhay ko para maging kabayaran para mapatawad ako ni Hailey.