Hugot Sa Buhay นิยาย & เรื่องราว

He is fully stable yet he looks unhappy. Totoo nga kaya ang kasabihan na ‘Money can't buy happiness.’? Sa tulad niyang mahirap lang, syempre ay pera ang mahalaga dahil kapag may pera, lahat ay mabibili. Masaya ang buhay kung may pera dahil hindi naghihirap.

Hindi na muli niyang napigilan ang pagpatak ng luha sa kanyang mga pisngi "Magulo ang buhay namin. Minsan, alam mo, pinapangarap ko na lang na mamuhay sa simpleng buhay. 'Yung malaya kong nagagawa lahat ng gusto ko nang walang kumo-kontrol ng mga desisyon ko sa buhay. Naiinggit nga ako sa 'yo minsan. You are living the life you want, Karina." "Akala ko rin noon, dapat kong kainggitan ang lahat ng mag kumpleto at buon pamilya. Pero hindi pala lahat, gano'n kasaya tulad ng napapanood ko sa mga telenovela's. Hindi pala lahat, happy family. Kahit paano, hindi pala dapat ako mainggit."

sabi ko " I know the meaning but I dont know the feeling." Likewise. I don't know what Life is. I can see it but I don't think that applies to me as well. " Hmm life? In my perception life is everything you see. That guy over there. That tree . Life contains Happiness , sadness, pain, anger, humiliation, jealousy, vain, poverty , disaster etc no need to specify." Yan ang tanging sagot ko. I took the advantage of being a consistent general whenever I say something so unsure. " This world is really so cruel these days." sabi nya

“Alam ko na kasalanan ko kung bakit nagka-watak-watak kami n’ong iniwan ko siya pero kasi sa hirap po ng buhay…hindi mo na maiisip pa ‘yung nagagawa mo basta’t makakuha lang ng pera na kailangan mo…” Siyempre masakit pa rin akin ‘yon. Nawalan na ako ng mahal sa buhay eh, ayokong maulit, pero naulit din. Buti nga at buhay pa ako sa dami ng karanasan ko. Pambubugbog, nalipasan ng gutom at sobrang pagod.

My life is too suffocating! Pagod na isinara ko ang laptop saka hinilot ang sentido. Sa wakas ay natapos na rin ang trabaho ko para sa maghapon. Ganito na lang palagi ang nangyayari sa akin araw-araw. I feel like I am being suffocated with this kind of life. Kung ang iba ay gusto ang maging mayaman, taga-pagmana at nakukuha ang lahat ng gusto nila, ako, pagod na. This life is so exhausting and I want to runaway from this.

Hindi ba ito ang Kumperensya sa Pangangaso ng Hayop, hindi ka ba maaaring pumunta upang makahanap ng mga kakaibang hayop? “Siyempre kaya mo, pero makikita mo rin na karamihan sa mga tao dito ay hindi malakas, hindi sila nangangahas na kumilos nang mag-isa, at mas mahalaga ang kaligtasan sa buhay kaysa sa tukso ng katayuan. Sabi ni Migz.

Kaya isa lang ang ibig sabihin LIFE IS A BIG BULLSHIT UNFAIR! Sandali ko lang syang nakasama pero kinuha na lang sya bigla. Marami pa kaming gustong gawin at puntahan. Marami pa syang pangarap na gustong tuparin. Kung maibabalik ko lang ang oras. Pero kahit anong gawin ko di na ko makakabalik sa oras na yon. Yong masaya at kasama ang mahal ko.

Scared I wanted to laugh out of anger, despair, and hoplessness. Bakit ko nga ba kailangang pagdaanan ang lahat ng ito? Ilang beses ko nang naitanong sa sarili iyan. And just like the previous times, I still couldn’t get an answer. Being happy is a luxury to me. Simple lang naman sana ang gusto at pangarap ko - ang mamuhay nang payapa at tahimik. Pero kahit iyon ay tila kay-ilap at imposible.

, ngiti kong saad. "Hays! Ang yaman mong tao, pero ang tigas ng ulo mo! Bakit ba ang hirap para sayo na intindihin ang sitwasyon ko?! Ginugulo mo lang ang buhay ko!", wika niya na may kaasaran sa boses. "Hindi ko ginugulo ang buhay mo, honey. Sadyang hindi mo lang ako maintindihan dahil puro negatibo ang pumapasok sa isip mo.", mahina kong litanya.

Minsan napapaisip na lang ako kung bakit ba ako nabuhay? "Hahaha. . ." napatawa ako ng mapakla sa sarili ko nang isipin ko 'yon. Nabuhay ba ako para maranasan lahat ng sakit at hirap sa mundo?! Sana namatay na lang ako noong bata pa ako kung magiging ganito lang din pala ang buhay ko. "Mas gugustuhin ko pang mamatay kaysa mabulok sa kulungan," sabi ko gamit ang matigas na boses.