Hugot Sa Buhay Mga Nobela at Kwento

Hindi lang siya pagod; mukha siyang buhay. "Totoo," sagot niya nang may sinseridad. "Dito, nakikita ko ang bunga ng paghihirap agad. Hindi lang ito numero sa isang screen na nagbabago-bago, kundi isang buhay na bagay na tumutubo. I have never felt this connected to the earth."

Handa ka bang ibuwis ang buhay mo para sa taong mahal mo? Marami pang bagay na dapat pag-isipan ng maigi dahil hindi namin puwedeng takbuhan ito. Kailangan ay harapin namin ang sitwasyong ito at pagod na rin naman akong magtago. Hindi naman puwedeng habang buhay na lang akong nagtatagonsa apat na sulok na pader na ito. Gusto ko ring maging malaya at magkaroon ng tahimik na buhay na malayo sa gulo.

Na para bang sinasabi niyang ipagpasalamat ko pa ang ginawa niya. “Naging maganda ba talaga ang buhay ko? Financially oo, pero hindi mo ba ako nakikita araw-araw? Miserable ang buhay ko dahil nawala sa akin ang asawa ko. Hindi ko maramdaman ang tagumpay na natamo ko dahil wala siya sa tabi ko!”

dagdag pa nito na lalo kong kinainis. "Fuck this life" mura ko at mabilis nag lakad paayat sa hagdan kahit gutom ako hinayaan ko nalang mag kulong nalang ako sa kuwarto ko nag tatampo ako kila mommy at daddy bakit hindi pa nila ako hahayaan buhay ko ito gagawin ko anong gusto ko hirap ba intindihin yun but fuchk grrrrr bulong ko sa sarili.

Minsan napapaisip na lang ako kung bakit ba ako nabuhay? "Hahaha. . ." napatawa ako ng mapakla sa sarili ko nang isipin ko 'yon. Nabuhay ba ako para maranasan lahat ng sakit at hirap sa mundo?! Sana namatay na lang ako noong bata pa ako kung magiging ganito lang din pala ang buhay ko. "Mas gugustuhin ko pang mamatay kaysa mabulok sa kulungan," sabi ko gamit ang matigas na boses.

halinghing nito sa gitna ng paglalakbay nito sa aking katawan. “This isn't the first time, pero ang sarap mo pa rin! ” anito sa gitna ng ung*l. Sarap at kirot sa aking kas*lan ang naghahalo, sa bawat ulos, may pumapatak na luha. Hindi ganito na buhay ang hinahangad ko. Akala ko, sa pamamagitan ng pagbabago ng trabaho ay magbago ang tungo ng buhay ko pero ganun pa rin.

Shocked Sa araw-araw na takbo ng buhay ko ay ngayon ko lang naramdaman na kompleto na ang buhay ko. Kontento na ako sa kung anong meron ako at hinihiling na sana hindi matapos ang mga masasayang sandali pero alam kong hindi naman ganoon ang buhay. Saint is the the botfrind that you can ask for, kaya medyo binabawi ko na ang suinasabi ko dati na hindi ko siya ideal boyfriend at higit sa lahat yong sinabi ko na hindi ko siya mamahalin ever! My god! Kinain ko lang yong sinabi ko, hindi lang pala kinain kundi nilaklak ko pa!

Katulad ko, sinasabi ko na okay lang ako kahit alam ko deep inside ay nasasaktan pa rin ako. Eh, alangan naman kasi na maglumpasay ako sa kakaiyak at magmokmok dahil hindi ako sinipot ni Hugo sa kasal namin? Para ko na rin sinabing mahina akong nilalang kapag ginawa ko iyon. Yes, okay lang maging mahina, pero ang hindi okay ay sumuko ka dahil lang sa walang kuwentang lalaki kagaya ni Hugo. At okay lang masaktan, parte iyon ng buhay natin, ang hindi okay ay kung habang buhay mo silang hahayaan na saktan ka.

Hindi gaya sa lungsod na magulo, matao, maingay at minsan pa'y polluted sa daan. Napabuntong-hininga ako. Bakit hindi ako nakaranas ng isang maganda, maayos at simpleng buhay? Ang mga napagdaanan ko ay puno ng hirap, pagdadalamhati at pighati. Uhaw sa pagmamahal ng isang tunay na magulang. Ganito lang talaga siguro ang lumaking walang mga magulang na gumagabay at tumutulong.

Perp bakit sa tuwing problema na sa totoong buhay ay hindi ko magawa? Hirap na hirap ako kung tutuusin, at kung makahanap man ako ng solusyon ay mas lalo nadadagdagan ang problema. Parang hindi mauubos. Kung baga ay sa tuwing gigising ako, hindi na panibagong saya ang natatanggap ko. Puro problema, at takot na lang palagi.