Hugot Sa Kalikasan Novels & Stories

Kasalukuyan kaming nagdaraos ng event kung saan ang theme ay tungkol sa pangangalaga sa kalikasan. “Don’t worry, Uno, hindi ko naman kailangan yumaman. Matakot ka dahil baka mawalan ka ng yaman kapag wala na kayong punong maputol,” sagot ko. He smirked. “It won't happen. Mapapagod ka din sa ginagawa mo.”

Hindi gaya sa lungsod na magulo, matao, maingay at minsan pa'y polluted sa daan. Napabuntong-hininga ako. Bakit hindi ako nakaranas ng isang maganda, maayos at simpleng buhay? Ang mga napagdaanan ko ay puno ng hirap, pagdadalamhati at pighati. Uhaw sa pagmamahal ng isang tunay na magulang. Ganito lang talaga siguro ang lumaking walang mga magulang na gumagabay at tumutulong.

Isang lingo kang nawala, limot ka na😂 "Kailan ko siya makikita?" Tanong ko pa. Hindi naman pwede na puntahan ko siya sa kagubatan dahil una, hindi ko alam saan na kagubatan yun. Pangalawa, kung bumalik siya sa natural habitat niya, malamang kasama niya ang ibang Welches Sprites na mga undomesticated at baka yan pa ang ikamatay ko dahil sa kabobohan ko.

Nakakainis? Tahimik lang ako. Hindi na ako umangal pa. Kahit parang ang labas ay wala talaga kaming pinagsamahan, tinanggap ko ang parusa. Ngunit minsan hindi ko mapigilang isipin na sa anim na may pinakamababang score ay ako pa talaga ang piniling tigabura ng pisara. Ayos lang, malapit nang masaid ang salop. Araling Panlipunan 2. Reporting. Mga suliranin Pangkapaligiran ng Asya.

Tila ito'y kinikiliti. Mukhang natuwa ang kalikasan sa halakhak ng batang nasa aming harapan dahil umihip ang banayad na hangin, sumayaw ng marahan ang mga dahon ng puno, nagbibigay ng pagbati ang mga ibon sa himpapawid at lumiwanag pang lalo ang haring araw, ngunit hindi sa paraang nakakapaso kundi sa paraang nagbibigay nang init ng kapayapaan.

Madaming nakapalibot na kahoy sa paligid at malinis din, ang problema nga lang ay napapalibutan iyon ng tubig sa paligid Ako ang natatakot para sa mansion na baka lumubog ito! Muling umihip ang malakas na hangin kaya humarap na ako sa kalmadong dagat, sobrang kalmado ng paligid at ganun din ang dagat. Makulay ang paligid at dagat dahil sa repleksiyon ng araw na palubog na ngayon Pinagmasdan ko ang mga ibon na lumilipad sa himpapawid habang naglalakad palapit sa dagat hanggang sa may mahagip ang aking mga mata

Naging mas expressive si Ayesha, pinapakita ang mga galaw ng windmill at ang miniature solar panel na kumukuha ng ilaw mula sa maliit na flashlight. “Hindi kailangan ng malalaking hakbang para makatulong sa kalikasan,” dagdag pa niya. “Kahit simpleng pagtitipid ng tubig, tamang pagtatapon ng basura, at paggamit ng renewable energy ay malaking tulong na. At ito ang gusto kong iparating: bawat pamilya, may magagawa.”

Okey? Nang umulan na nga. Nagsisitakbuhan ang mga tao. Kaya natraffic bigla. Naalala ko tuloy ako noon. Kapag wala akong payong na dala. Kahit na tag-init, importante ang payong sa Pinas. Sa iba na nga ang panahon ngayon. Dahil sa Global Warming. Nakakalungkot na paunti-unting nasisira ang tirahan natin. Pangunahing naapektuhan ang mga hayop na paunti-unti nang nagpapaalam sa mundo. Sana may advocacy din si Sean tungkol sa mundong to. Na kailangan talaga yakapin ng may mga taong mayroong kakayanan na iligtas tayo sa mga kagagawan lang naman natin. Napasandal ako sa balikat ni Sean. Hinawakan niya kamay ko. Habang titig na titig nga ako sa labas.

Sa wakas ay makakalabas na sila sa masukal na gubat. Hindi niya napigilang mapasinghap pagkalabas nila ng kakahuyan nang bumungad sa kanila ang isang napakalawak at mababaw na sapa. Animo kumikinang ang malinis at kulay kristal na tubig na masisinagan ng panghapong araw. Napakaganda ng kapaligiran. Animo nasa isang libro sila at naroroon sa isang paraiso.

Mukhang hindi ito pupunta sa meeting dahil naka-casual wear lang ito. Mahirap lokohin ang sarili. Humanga na naman siya sa ayos nito. Parang gusto na naman niyang magdasal, na sana bumalik na ito ng Pilipinas dahil talagang iba ang epekto nito sa environment niya.