Humanity Drawings Novels & Stories

"I drew all of us!" Tinanggap iyon ni Graziel at agad siyang napangiti nang makita niya ang sinasabi nitong ginuhit nito. Simple lang naman ang drawing ni Junie, kasi nga bata. Pati ang drawing nito ay simpleng crayola drawing lang. May tatlong malalaking stick figure lang na magkakahawak-kamay. Agad siyang napangiti. May isa pang maliit na pigura sa tabi ng isang kuneho.

Noong college, nakapag-drawing pa nga siya ng nude models. Ang human body sketching classes noon ay puno ng mga estudyanteng may hawak na charcoal pencils at kalmadong nakatitig sa mga modelong may iba’t ibang edad at body type. Noong panahong iyon, hindi kailanman namula si Isla. Para sa isang artist, ang katawan ng tao ay simpleng structure, line, light, shadow, proportion, at galaw ng muscles. Dahil tinanggap na rin naman niya ang commission, mabuti pang tapusin niya iyon agad.

Nakaramdam na ako ng matinding hiya. "A human skeleton. What kind of sketch is this?" Lalo namang lumakas ang mga tawanan. "Even maybe in grade school it doesn't pass. Wala man lang mukha." Hindi nga ako marunong mag-drawing kaya walang mukha, kung may mukha iyan baka mas lalong hindi mo ikatuwa. Saka teka, pakialam ba niya sa drawing ko? Isip-isip ko.

Nakita kong nagbaba siya ng juice sa center table at nagsalin sa mga baso. Humarap ako ulit sa mga drawings na nasa harap ko. It was a line drawing of hands, women, flowers and other things that can be seen on a daily basis. The drawings are made up of a single line. 'Yung isang linyang iginuhit ay parang hindi hinayaan ng artist na itaas ang pangguhit na ginamit sa papel. Sa sulok ng mga naka-frame na drawing ay pangalan ni Zyle at pirma.

I asked gently. Binuhat ko si Ian para mapaupo siya sa kandungan ko. Humagikgik naman ang anak ko habang pinapakita ang papel na hawak niya. Drawing iyon, well, a stick people, with dresses for girls and a bow tie on the neck to the boys. “This is you, me, and Tita Ven with Tito Hari, Isaac, and Tita Mavie!” Ian giggled as she introduced me to the people in her drawing.

Sa loob nito ay isang drawing. Ipinakita ng drawing ang isang matangkad na lalaki at maliit na babae, malinaw na sila ito ni Lillian. Talagang pambata ang drawing ni Lillian; ang hugis ng mga tao ay halatang guhit ng isang bata at pati ang mga kulay ay hindi gaanong maayos.

Tatlong tao lang ang nasa drawing, si Elle, si Kieran, at siya. Habang nakahinto sa isang traffic light, muling tiningnan ni Knox ang drawing. Hindi iyon perfect—hindi pantay ang mga linya, tapos nakangiti lang ang mga bilog na mukha. Pero para kay Knox, iyon na ang pinakamahalagang “artwork” na natanggap niya sa buong buhay.

Ngunit habang ibinababa ng lalaki ang kanyang tingin sa ibabaw ng glass table, nakuha ng kanyang pansin ang bagay na nakalapag tiles sa may paanan ni Danica, ang nakabukas na sketchpad. Napatigil si Matthew. Ang kanyang mga mata ay napako sa pahinang nakatambad sa ilalim ng liwanag. Isang lumang charcoal drawing iyon. Sa kabila ng mga taong lumipas, malinaw pa rin ang mga guhit ng lapis. Nakaguhit doon ang silhouette ng isang batang lalaking nakatayo sa gitna ng malakas na ulan, may mga galos sa mukha, at may mga kamay na nakalabas upang protektahan ang isang maliit na batang babae sa gitna ng nawasak na kalsada at madilim na slope. Hindi iyon isang ordinaryong architectural sketch. Puno iyo