Humanity Drawings Novels & Stories

Noong college, nakapag-drawing pa nga siya ng nude models. Ang human body sketching classes noon ay puno ng mga estudyanteng may hawak na charcoal pencils at kalmadong nakatitig sa mga modelong may iba’t ibang edad at body type. Noong panahong iyon, hindi kailanman namula si Isla. Para sa isang artist, ang katawan ng tao ay simpleng structure, line, light, shadow, proportion, at galaw ng muscles. Dahil tinanggap na rin naman niya ang commission, mabuti pang tapusin niya iyon agad.

Nakaramdam na ako ng matinding hiya. "A human skeleton. What kind of sketch is this?" Lalo namang lumakas ang mga tawanan. "Even maybe in grade school it doesn't pass. Wala man lang mukha." Hindi nga ako marunong mag-drawing kaya walang mukha, kung may mukha iyan baka mas lalong hindi mo ikatuwa. Saka teka, pakialam ba niya sa drawing ko? Isip-isip ko.

Nakita kong nagbaba siya ng juice sa center table at nagsalin sa mga baso. Humarap ako ulit sa mga drawings na nasa harap ko. It was a line drawing of hands, women, flowers and other things that can be seen on a daily basis. The drawings are made up of a single line. 'Yung isang linyang iginuhit ay parang hindi hinayaan ng artist na itaas ang pangguhit na ginamit sa papel. Sa sulok ng mga naka-frame na drawing ay pangalan ni Zyle at pirma.

I asked gently. Binuhat ko si Ian para mapaupo siya sa kandungan ko. Humagikgik naman ang anak ko habang pinapakita ang papel na hawak niya. Drawing iyon, well, a stick people, with dresses for girls and a bow tie on the neck to the boys. “This is you, me, and Tita Ven with Tito Hari, Isaac, and Tita Mavie!” Ian giggled as she introduced me to the people in her drawing.

Sa loob nito ay isang drawing. Ipinakita ng drawing ang isang matangkad na lalaki at maliit na babae, malinaw na sila ito ni Lillian. Talagang pambata ang drawing ni Lillian; ang hugis ng mga tao ay halatang guhit ng isang bata at pati ang mga kulay ay hindi gaanong maayos.

Bagaman malalaki ang ulo ng mga tao sa drawing at hindi pantay ang mga kamay at paa, lahat sila ay may nakaguhit na malaking ngiti sa mukha. Habang tumatagal, nagiging makulay ang mga drawing. May mga background na ng playground sa kanilang school, mga hayop sa zoo, at ang paboritong aquarium ni Clara. Hindi ito basta-basta papel na ginuhitan lamang gamit ang mga krayola. Ito ang pinakamalinaw at pinakamasakit na ebidensya kung paano lumaki ang isang bata sa ilalim ng pagmamahal at kalinga ng isang ina. Isang buhay na dahan-dahang yumayabong sa gitna ng katahimikan at saya, malayo sa karangyaan ngunit puno ng emosyon.