Novel & Cerita Humbly

“No. I just wanted to make it better.” Hades stopped inches from her. The scent of his cologne — cedar, smoke, and danger — filled her lungs, dizzying. His gloved hand lifted her chin with a single finger, forcing her to meet his gaze. “Better?” he repeated. “Nothing here is meant to be better, Nina. This isn’t a home. It’s a fortress. A grave dressed in marble.” Tears threatened, but she held them back. “Then maybe it needs flowers,” she whispered.

Guilt? Personal Assistant. Kay Caius Hale Vellaro? Ang lalaking konting ingay ko lang ay parang sugat ang balik sa kaniya. Huminga ako nang malalim, nagbabkasakaling mawala ang konting bara sa lalamunan ko. Pinili kong pumuntang garden. Ang lugar sa mansion na hindi nakakasakal ang hangin. Isang lugar na puno ng katahimikan pero hindi nakakasakal. The breeze was softer here. The air was kinder. The scent of eart and damp grass, grounding.

Bigla akong kinabahan. And I'd remembered one thing... I'm one month delayed. Note: Salamat sa mga comment niyo. Love lots po.

Oo gwapo naman talaga sya pero hindi nya ba alam ang salitang "be humble?” “Kilabutan ka nga sa pinagsasabi mo sir!” tumawa naman ito na mas lalo niyang ikinagwapo. Pero kahit gaano pa sya ka gwapo ay hinding hindi ako mahuhulog sa mokong nato! Ayokong magaya sa mga babaeng pinarausan nya lang at iniwan din.

Hay naku, shameless talaga! Ngunit… sa kabila ng lahat, nakitang lahat ng malalakas at maimpluwensyang tao sa room ay parang bumababa ang ulo sa kanya, parang lehitimong apo na sumusunod sa utos ni Harvey… hindi maikakaila, bahagya siyang proud sa sarili. Ngumiti si Harvey, charm na charm. “Teacher Wen, ok ba ‘to sa’yo? Respectable enough?”

The poor woman completely froze in absolute shock, unable to process that the leader of the country was showing her such deep humility. "M-Mahal na Pangulo... naku, huwag po, ako po ay isang maralita lamang... Huwag po kayong magmano sa akin, baka po kayo madumihan," nauutal na sabi ng matanda, tila gustong bawiin ang kamay dahil sa labis na kahihiyan at pagkabigla. "Nonsense, Ma'am. Respect doesn't cost a single cent, and my back works perfectly fine for it," Hudson said with a charming, easygoing smile.

Hindi pa kasi ako nakakalahati. Ilang sandali pa, tumigil na siya sa pagtawa. "You have a point, pero hindi naman kami gano'n ka sikat para pagkaguluhan ng lahat," seryoso niyang sabi. Wow! Ang humble naman. Sana may iba pang tao na tulad niya. Iilan na lang kasi ang mga taong humble. "Oo nga pala, ako si Andrey Crissford. Tawagin mo nalang ako sa first name ko," nakangiti niyang sabi sabay abot ng kanyang kanang kamay para makipag-shake hands.