Humour Sentence Novels & Stories

“Kung hindi ka nga lang kasi isa’t kalahating siraulo, edi sana napagbibigyan ka pa rin.” “Or baka hindi na rin ako ang gusto mong pagbigyan, hindi ko lang alam,” he quickly retorted with his insolent smile, trying to turn the joke around. “You have more options now, mi cielo. Just go easy on the ‘eenie, meenie, miney, mo’. You might end up choosing the one that hides a dagger behind a smile.”

"Ano nga pa lang pinag-uusapan niyo nang mga oras na 'yon? Mukhang pareho kayong seryoso. Pwede bang matanong?" Umiling ako. "We're just talking about some random things regarding our families. Saka seryoso kasing tao 'yon. Minsan lang halos siyang tumawa o makipagbiruan. Ni ako nga, kahit na mga jokes ko nagmumukhang boring dahil halos wala siyang ganang ngumiti." He nodded. Bagamat napangiti siya at tila ba mahinahong tinanggap ang paliwanag kong iyon, pakiramdam ko ay hindi pa rin sapat sa kanya ang naging sagot ko.

wika nito sabay kindat sa ‘kin. What kind of humor is that?”

Huminga ako ng malalim bago magsalita ulit. “First of all,” panimula ko, “good job.” Nagkatinginan sila sa akin na halatang nagulat. Hindi ako madalas mamuri. “At least, hindi bumagsak ang kumpanya ko habang wala ako,” dagdag ko. Napatawa sila ng mahina. “Grabe ka naman,” sabi ni Ceska. “Half-joke lang,” sagot ko. “Pero seryoso—thank you.”

Hindi ko alam kong anong mararamdaman ko, magagalit ba ako? Itutulak ko ba siya o hahayaan lang? I want to push him pero parang may kung sino sa mga organ ko ang gustong gusto siyang yakapin pabalik "Calm down okay?" bulong niya "I don't let anyone spread humor about us lalo pa't hindi pa nangyayari" Namula naman ako sa sinabi nito "I allow them to spread humor if they saw us doing that in this room" sabi niya "Someday if you allowed me"

Tumawa si impakto kahit wala namang nakakatawa. “I really like your sense of humour. My soul wants to ---" “Sige ipagpatuloy mo pa yang sinasabi mo manyakis na impakto. Ipapalunok ko sa iyo yang paso sa gilid mo!" Biglang nagbago ang hilatsa ng mukha ng h*******k. Parang gusto pa magsalita ng kakaiba pero kinagat na lamang nito ang ibabang labi. Bwisit wet lips na tuloy tong ulupong na ito! Hindi ko alam kung nang-aakit ba ito o nang-aasar lang eh.

I joked that caused everyone to burst into laughter. Naiwan pa rin sa tainga ko ang ingay ng halakhak kanina kahit na no'ng bumaba ako sa stage. Nakaangkla lang ang kamay ko sa braso ni Riel na hanggang ngayon ay hindi pa rin maka-move on sa joke ko kanina. "You and your humor," aniya na 'di ko mawari kung naiinis ba o natatawa na rin. Hindi ko na lang siya pinansin at sinabayan siyang lumapit sa mga bisita.

Kaya ngumiti na lang ako at bahagyang yumuko. Nagpumiglas ako kaya binitawan ni Lark ang kamay ko. Nangunot ang noo ko habang nakatingala sa kaniya. "P'wede bang kumalma ka? Ano bang pinagmamadali mo? May sale ba ngayon at takot kang maubusan ng mura?" "Funny, Delaney," sarcastic niyang saad. "Buti naintindihan mo," pabulong kung saad. Ang perception ko kasi sa mga mayayaman at English speaking na katulad niya ay hindi nakakaintindi ng humour na pang-mahirap.

Komportable ako doon. Pero siya, parang binasag ang lahat. Tanong. Reklamo. Joke. Sarkasmo. Galit na tinatakpan ng humor. Trauma na tinatakpan ng ingay. Hindi siya humihinto. At sa bawat salita niya, mas lalo kong nararamdaman ang pag ipon ng init sa dibdib ko. Hindi galit. Hindi inis. Isang kakaibang tensyon na matagal ko nang hindi nararamdaman.

Halos sumayaw ang mga bulate ko sa tiyan dahil sa sinabi niya! I giggled. "Naku, hindi n'yo naman ako kailangang ihatid!" I even swayed my hand in the air as if they were teasing me. "Papabuksan ko lang ang gate..." The other side of my lips rose. Hindi man lang nila magawang tumawa sa joke ko? "Ganoon ba? Ngayon na po ako aalis," sambit ko sa mga robot na nandito. I supposed humor died somewhere around the same time emotions did in this place.