I Hate Liars Novels & Stories

“Tanga ka ba?” Napatawa ako nang mahina, kahit may luha pa rin. “Medyo.” “Medyo? Sobra!” sagot niya. Pareho kaming natahimik. “Do you know how hard it is to hear those things about you?” dugtong niya. “Tapos wala ka man lang para ipagtanggol sarili mo!” dugtong niya pa “Lianne…” “I hate it,” sabi niya. “I hate how they look at you like they know everything.”

Hindi ko kayang magsinungaling sa kanya ng harap-harapan dahil natatakot akong magalit siya once he found out that I lied. Pero may mga bagay din naman na matagal kong kinikimkim. Iyong mga salita na hindi ko kayang sabihin. Katulad ng nararamdaman ko para kay Seb. I was once denied my feeling for him. Pero sino ba naman niloloko ko? Ang sarili ko. That's why I hate liars including myself. "Look at me, Amara." He got closer to me. He held me to my shoulders and gently turned me to face him.

Ewan niya ba pero sa pagkakataong ganito gusto niyang unti-unting ipamukha dito ang mga alam niya tungkol sa ginagawa nito. Nagdilim lalo ang mukha nito dahil sa tinuran niya, napaatras pa siya ng bigla itong tumayo mula sa pagkakaupo at galit na lumakad patungo sa kinatatayuan niya. "I told you I hate liars." Mariing sambit nito sabay hinawakan nito ang magkabilang pisngi niya at marahas siya nitong hinalikan sa labi.

Hinayaan kong bumagsak ang tubig na nagmumula sa mga mata ko. All this time niloloko lang nila ako? Pinagkakaisahan nila ako. Bakit? Wala naman akong ginagawang masama sa kanila para magalit sila sa akin ng husto. Kinuha ko ang cellphone ko at mabilis na nagtipa ng numero. “He's cheating. Niloloko niya lang ako.” “Helena, calm down. Ano bang sinasabi mo riyan?” “Akala ko magiging maayos na ang lahat. Akala ko titigil na siya sa kalokohan na ginagawa niya pero hindi pa pala.”

"Bakit ayaw mo? Is there something wrong with my eyes o ikaw ang may mali dahil binibigyan mo ng malisya ang pagtitig ko sayo. Oh com'on Marina, I don't even like you. I'm just doing this dahil sa huling habilin nila lolo at lola. Ang hirap din sa part ko na tanggpin iyon. Alam mo na kung bakit ko ito nasasabi dahil mahigit isang taon na lang, ikakasal na tayo. Hindi ko alam Marina kung dumating na yung araw na mag-asawa na tayo. Baka hindi ko kayang ibigay ang ninanais mo. Hangga't maaga pa, gusto kong sabihin sayo na asawa mo lang ako sa papel. Sana maintindihan mo ko Marina." Napayuko ako ng ulo ko dahil sa nasaktan ako. "Okay lang, naiintindihan ko naman ang saloobin mo. I'm sorry sir ku

sigaw niya, sabay hampas sa counter na nagpagulat sa akin. Humarap ako sa kaniya, basa pa ang mukha ko at magulo ang buhok. Nakatayo siya doon, bahagyang nakabukas ang dalawang butones ng kaniyang polo, seryoso ang tingin na tila ba binabasa ang bawat iniisip ko. Napakagwapo niya sa ilalim ng dim lights ng kusina, pero ang mga salita niya ang bumasag sa lahat. “You sold yourself to me, remember? So don’t you dare act like a victim. Don’t go around self-pitying yourself as if I’m the villain here.”

Harris. Bagama’t halos kasing-edad lang ng daddy niya ang dalawa ay hindi mahahalata sa mga itsura nila ang totoong edad. Isa sa mga hinahangaan ng mga tao sa mag-asawang Harris ay ang pagiging masiyahin at positive-thinker nila. Pero dahil sa nangyari, hindi makitaa ni Hazel ang magiliw at palabirong Mr. and Mrs. Harris na kinalakihan niya. Parehong tuliro ang mag-asawa.

Sarcastic na sagot nito. "Hey! Stop looking at me like that because you don't know what really happened." Mas lalong tumaas ang kilay nito. "Then tell me what really happened. Baka maniwala ako." Inirapan lang niya ito at naglakad ng muli pero hinarangan na naman siya. "Ano bang problema mo ha?!" Hindi na niya maitago ang inis sa batang ito. "You know what, of all the girls kuya had, ikaw ang pinakakakaiba. They all seem to be nice to me when they see me. But I know deep down inside, they really hate me."

Sagot niya na tila nagyayabang. Gusto kong sampalin ang mayabang na lalake na ito ngunit kailangan kong kontrolin baka I-rape niya pa ako, mukha kasi siyang drug addict. "Well, I am not marrying you and I don't care about the fact that your mother liked me and my parents wanting it. I can be hell selfish and I always get away from the things I don't like. Stop the car I'm now here."

It’s painful and warm and sweet all at the same time. “I thought a really great guy loves me. But right now, I doubt if he really did. Tingin ko, dapat at kailangan ko siyang kalimutan. Pero tingin ko rin, hindi ko kaya. It’s . . . complicated.” Humiga siya sa pa-letrang L na couch. Nakipagtitigan sa mga guhit ng ilaw na sumasayaw sa kisame. “How can I hate someone yet not hate someone? Do you get what I mean? ’Yong . . . galit ako pero parang hindi ako galit?