Novel & Cerita I Know That I Know Nothing

Dahil malinaw na alam ng lahat maliban sa akin. "Ayos, ah. Alam n'yong lahat, ako lang pala ang hindi. Akala ko may kakampi pa ako. Akala ko may tatakbuhan pa ako. Akala ko may pagsusumbungan pa ako na niloko n'yo ako, iyon pala...iyon pala ay wala." Pumiyok ang boses ko. "Ang galing. Ako na lang pala ang walang alam. A-Ako...ako lang palang mag-isa ang hindi nakakaalam. Ako...ako na lang pala ang naiwan ere." Napahikbi ako.

Hindi rin ako makasigaw at kaagad nandilim ang paningin ko hanggang sa tuluyan akong nawalan ng malay. I don't know what happened next. I don't know what happened. I don't know anything. I don't know. Wala akong alam. Hindi ko maalala.

Pagkasabi niya noon, tuluyan na siyang naglakad palayo. Naiwan akong nakatayo sa harap ng silid ko. Hindi ko alam kung bakit hindi ko maalis sa isip ko ang mga sinabi niya. ‘You really don't know anything.’ Ano ba ang hindi ko alam? At bakit parang may tinatago sa akin ang lahat? Umiling ako at pumasok sa silid. Ayokong mag-isip. Kailangan kong mag-focus kay Sandra.

Ang sabi nila may mga bagay na mas maigi pang manatiling nakatago nalang kung wala naman iyong magandang maidudulot. Ika nga, the things you don't know won't hurt you. But not for my case, not for me. It may work for others but not on me. The more I don't remember things the more my curiosity is eating me and I am scared that in the end I will really lose my sanity.

' but, I'm not so bad, that because I'm so annoyed that those things will come from me, that Quinoa should say. Kailangan sa kanya mismo manggaling lahat ng mga bagay na wala naman akong masyadong alam. Ang tanging alam ko lang naman ay may mali. Ngunit hindi ko naman sinabi na kapag sinabi ko ang mga bagay na nalalaman ko magiging tama na ang lahat. Nasa mga bagay-bagay parin iyon. Kung baga nasa kanila parin kung ang mga bagay ba na malalaman nila ay paniniwalaan nila. o baka hahayaan na lang nila. At hindi nila iyon bibigyan ng kahit anong tiyansa para baguhin.

Isang ngiting puno ng pagkatalo. "The moment you stand in front of me everything cold inside me disappears...the discipline, distance and he man I used to be. Everything I tried to built falls apart," Hindi ko na alam kung sino ang mas kinakabahan sa aming dalawa. All I knew...was that for the first time in my life...I had finally said out loud the truth I had been trying so desperately to bury.

Daig ko pa ang naputulan ng dila at parang batang kinurot na bagama’t hindi man umiyak ay tahimik at walang kakibo-kibong umayos ng upo. Did I really know how to appreciate people around me? Kilala ko pa ba ang sarili ko? Ako pa ba ito? O ibang-iba na ako dahil sa pag-iingat ng galit ko sa mundo, kay Dad at sa ibang taong wala namang kinalaman sa kamalasan ko sa buhay? I was muted. Whatever the words written in my mind, I am the one who knows alone.

Naiwan ang parang isang bagay na dumadagan sa dibdib niya. “Dad, I’m tired. I came straight here not for the things I already know. I know you know what I mean. Please don’t let me chase for it. I need the truth. I need it to be able to come up with the right solution. If you want the award, tell me the things I have to know.” ….

taka kong tanong kay Youno. Tumalikod si Youno sa akin at nagsimula s'yang malakas papunta sa computer n'ya. "Ang iba nagpapanggap na walang alam, ikaw literal na walang alam."

Sa kasamaang palad, wala kaming impormasyong nakuha kaya labis ang inis ko. I know myself. I know myself when I am upset when there's a case that I didn't solve when there's a thing that I didn't get. Naiinis ako kapag ang gusto ko ay hindi naaayon sa gusto kong mangyari. Naiinis ako kapag may mga nangingialam sa mga bagay-bagay lalo na sa mga kasong hinahawakan ko, sa mga taong hindi marunong sumunod sa utos ko.