I Know That I Know Nothing Novels & Stories

Hindi magawa’ng mag sink-in sa utak ko ng mga sinabi niya. “H-He doesn’t know about you. A-Ang alam niya. Ako ay ikaw at ikaw ay ako. Wala siya’ng alam na minsan ka niya’ng nakilala dahil pilit ko iyong inalis sa isipan niya. A-Amarie, patawad.” Hindi ako makapaniwala. Ayoko’ng paniwalaan ang mga sinasabi niya.

saad nito Tanging pang tango lamang ang akin sinagot, at pinikit muli ang akin mata.tila inaantok naman ako, ganito palagi simula ng amg umpisa akong mag lihi ay sa tuwing nakikita ko na ang mukha ni JC, inaantok na ako. Hindi ko namalayan nakatulog na pala ako.

Ang paraan ng pagkakaupo ni Larkin, ang bigat ng kanyang tinig, at ang mga salitang, “I can’t tell you yet.” Hindi ko alam kung dapat ba akong magalit o malungkot, kung may karapatan ba akong magtanong, o kung ako na lang talaga ang hindi nakakabatid ng buong kwento. Parang ako na lang ang naiwan sa dilim, habang ang mundo sa paligid ko ay may nalalaman na ako mismo ang hindi binigyan ng pagkakataong makialam.

Ako lang ang parang tangang walang alam? Magrereact na sana ako ng magsalita ulit ito. " nakakatawang isipin na para kang tangang inisip na iba ang gusto nito. Eh ikaw naman pala ang gusto." Alam ko na to diba? Pero bakit parang gusto ko pa ring marinig ang sasabihin nya? " knowing you. Nah. Knowing how afraid are you, hindi ka gagawa ng move. Kaya kami na ang gumawa nun para sayo." Sabi nito na ikinakunot ng noo ko.

Akala ko ba ay mahal na mahal mo ako? Bigla ay naalala ko ang sinabi niya sa akin…. “I have the right to know! Hindi yung para akong mababaliw sa kaiisip kung saan ba ako nagkamali. Parang gusto ko na lang tumalon sa tulay o barilin ang utak ko, dahil kahit anong umpog sa ulo ko, hinding hindi ko maunawaan kung bakit mo ako iniwan.”

sigaw ko sa kanya. "Oh! Trust me. I know everything. Every. Single. Thing. Ikaw. Ikaw ang walang alam." makahulugang sabi niya. Nangunot ang noo ko. Magtatanong pa sana ako pero nagsalita ulit siya.

Sinampal ko ito para mabawasan ang dinidibdib ko. "I KNEW EVERTHING! KASABWAT MO SI DERICK! MAGKASABWAT KAYO!", I shouted. Pero tumawa lang ito na talagang demonyo na ang pag-iisip. "Buti naman nalaman mo agad. Pero kawawa ka, kasi may hindi ka pa alam.", sambit niya ulit. "A-ano pa ba ang hindi ko alam?", kinakabahan na bigkas ko.

“That’s good.” Sandali siyang tumigil at pinagmasdan siya. “Did you remember anything?” Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Kael. Unti-unti siyang umiling. “No.” “Nothing.” Dagdag pa niya. Napatingin siya sa lupa. “I feel like… there are so many things I should know. About myself. About my life. But it’s all empty.” Mahina ang kanyang boses.

Say what he knows! "Ano? Tell me what you know!" "Everything! I know everything! I'm the one who caused this all! I've been doing this for so long without a problem then you showed up!" "Ano?" hingal na hingal na sabi ko. Sa sobrang inis ko kanina, hindi na normal ang paghinga ko. Pati siya, hingal na hingal siya. Tinignan namin ang isa't isa. Pareho kaming pagod at hingal. Pareho kaming naiinis sa nangyayari.

Tumindig ang lahat ng buhok ko sa katawan nang marinig ko ang malamig at malalim na tono nito kasabay ng pagsilay ng maliit na ngiti sa kanyang pulang labi. Bahagya itong humakbang palapit sa'kin kaya naman napaatras ako. "D-Do I know y-you?" Nanginig ang boses ko. I know that's the most stupid thing na sinabi ko, because I clearly know who he is. But I can't damn think of anything.