Novel & Cerita The Only True Wisdom Is In Knowing You Know Nothing

“I don’t do that.” “Yeah,” sagot nito. “I can see that.” Nagkatinginan kami. At doon— wala nang business tone. Wala nang sarcasm. Wala nang walls. Just truth. Raw. Uncomfortable. “…You don’t know me,” sabi ko, mahina. “I know enough,” sagot niya. “Then kulang pa.” “Then let me know more.” Tahimik. Mas mabigat.

Sa katotohanan naman ay wala siyang karapatang humiling ng ganito. Nang maunawaan na niya ang lahat ng ito, ang bigat at hinanakit na matagal nang nakaimbak sa kanyang dibdib ay biglang nawala. Sa katunayan, mabuti na rin ito; mas mainam na malaman agad ang katotohanan kaysa magpatuloy pa siya sa pag-iisip ng mga bagay na hindi naman totoo. “Malalim na ang gabi, maligo ka na at maghanda para magpahinga.”

“That was before they realized you matter.” Parang huminto ang dugo ko. Matter? To him? Hindi. Hindi ako dapat magpadala doon. “Hayaan mo akong piliin ang risk,” sabi ko, boses nanginginig. “Buhay ko ’to.” Tumigas ang expression niya — parang sinarado lahat ng soft parts ng pagkatao niya. “No.” “Bakit?” “Because once you know everything, you can’t unknow it.”

Malamang itatanggi at itatanggi niya ang katotohanan, ano bang magagawa ko? "Kulang ka lang sa yakap," biro niya sabay akap sa akin. Isang bagay ang natutunan ko ng mga sandaling 'to, never ask for something na hindi mo kayang tanggapin. Never ask for the truth if you can't swallow the pain. But everyone deserves to know the truth, na sa'yo na lang kung kailan mo gugustuhing malaman dahil at the end of the day MASASAKTAN KA RIN LANG NAMAN.

"Hindi ko alam" para bang mapuputol na ang kakayahan ko sa pag rinig dahil paulit ulit nalang ang sagot nya sa'kin tungkol sa nalalaman nya. This man knows nothing but he doesn't f*cking know. Nandilim ang tingin ko sakanya habang rinding rindi na ako sa sagot nya na laging may halong hindi nya alam. Para bang sadyang sadya nya ang pag hindi sabi ng katotohanan ng mga oras na iyon.

sigaw ko sa kanya. "Oh! Trust me. I know everything. Every. Single. Thing. Ikaw. Ikaw ang walang alam." makahulugang sabi niya. Nangunot ang noo ko. Magtatanong pa sana ako pero nagsalita ulit siya.

Sinabi ni Sophie, “Tigilan mo na ang kalokohan mo at dumiretso ka na sa punto!” Sumagot nang tapat si Jaime, “Sinabi ng mga ninuno natin na kung nakita mo ang plano ng ibang tao, hindi mo kailangang magkusa na ilantad ang katotohanan. Iyon ang pinakamataas na antas ng isang matalinong tao.” Sumagot nang mapanghamak si Sophie, “Hindi ko kailangang mapunta sa pinakamataas na antas para makipag-usap sayo. Sapat na ang pangkalahatan na antas.”

"They forgot my problem." Natahimik ako. Muli kong sinundan ng tingin ang kambal. Nagpapaligsahan sila ngayon kung sino ang mas mataas tumalon. "Sometimes... the best way to solve a problem is to stop thinking about it for a while." Napangiti siya. "CEO wisdom?" Natatawa niyang tanong. Napailing ako. "No. I learned that from two four-year-olds." Pareho kaming natawa. Maya-maya, lumapit sa amin ang kambal. Pareho silang hinihingal.

"I don't have time on your jokes Athena! I already know all of these." Tumayo siya sa pagkakaupo at lumapit sabay may ibinulong sa tenga ko. "Really my dear, Do you know a lot but I'm sorry to tell you that all the things and information you know about your wife are just one-fourth of what you've known."

Habang naghihintay sa pag-akyat ng sinasakyang elevator ay muling bumalik sa aking alaala ang mga nangyari kahapon. Alam kong may bahagi pa rin sa akin na gustong bumalik sa pagkakataong iyon upang bawiin ang lahat ng mga sinabi. Alam kong may bahagi pa rin sa akin na gustong magtanong at makinig sa paliwanag niya. But I have realized something out of it... Sometimes, surrender means giving up trying to understand and becoming comfortable with not knowing at all. Maaaring mas mabuti na iyong wala akong alam kaysa malaman ko pa ang katotohanang hindi naman din ako sigurado kung makabubuti ba o mas makakasama lang lalo sa sitwasyon namin.