I Know That I Know Nothing Novels & Stories

Muli kong inubos ang laman ng tagayan na aking hawak. "Alam mo 'yung insecurities ko, gumagrabe kapag mayayaman ang nakakaharap ko. Kasi, pakiramdam ko wala akong bilang sa mundong ito— para bang palamuti lang ako. Hindi belong. Dahil hindi ako matalino at hindi rin ako mayaman." Nagsalin ako ulit ng alak sa kopita nang mapansin kong wala na itong laman.

Ani ni Lucas kaya naman nag excuse na yung doctor. Naiwan naman ang dalawa na natatameme na, ni isa ay walang nagsasalita. isang minuto ... dalawa .... tatlo .... Apat .... Nauna nang bagasin Irish ang katahimikan "Ahm, hindi ko alam yung una kong sasabihin" Awkward na ani neto sabay kamot ulo "Just say what you want to say" sagot naman neto sabay ngiti konti.

“That was before they realized you matter.” Parang huminto ang dugo ko. Matter? To him? Hindi. Hindi ako dapat magpadala doon. “Hayaan mo akong piliin ang risk,” sabi ko, boses nanginginig. “Buhay ko ’to.” Tumigas ang expression niya — parang sinarado lahat ng soft parts ng pagkatao niya. “No.” “Bakit?” “Because once you know everything, you can’t unknow it.”

May isip pa rin naman ako tungkol sa paligid ko at hindi kailangan na ipagkait sa akin ang katotohanan. I deserve to know the truth, right? Kahit sino naman ay karapat-dapat na malaman ang buong katotohanan. Nakapangliliit sa sarili kapag nalaman mong wala kang alam, pero alam ng mga taong nakapaligid sa 'yo. "I'm sorry..." he whispered. "Ano pa ang hindi ko alam?" tanong ko. "I am not in the right position to tell you, Zrei," agad na sagot niya.

Dati sa tuwing sinasabihan akong hindi ko alam ang isang bagay, lagi kong pinaglalaban na tama ako at alam ko ang lahat. Pero ngayon napatunayan ko. Bobo talaga ako. "I-i don't know." "See. Your reason is nothing compare to mine." Pagkasabi niya nito ay tumalikod na siya. Hindi ko alam ang gagawin. Patuloy sa pagbuhos at pag-agos ang fountain sa aking likod. Walang paghinto ang tubig na lumalabas dito. Pero pwede ba?

Gusto kong isaboses pero hindi ko magawa. "ᴀɴᴅ ᴀʟʟ ᴛʜᴀᴛ I'ᴍ ᴡᴏʀᴛʜ ɪs ʀɪɢʜᴛ ʙᴇғᴏʀᴇ ᴍʏ ᴇʏᴇs,ᴀɴᴅ ᴀʟʟ ᴛʜᴀᴛ ɪ ʟɪᴠᴇ ғᴏʀ ᴛʜᴏᴜɢʜ ɪ ᴅɪᴅɴ'ᴛ ᴋɴᴏᴡ ᴡʜʏ...."

“Pero… hindi ko alam kung bakit ganito na lang ako.” Nakaramdam ako ng kilabot sa kaniyang sinabi. Parang may hinanakit at lungkot sa tinig niya. “Anong ibig mong sabihin?” tanong ko habang naramdaman kong may bahid ng awa sa boses ko. Umiling siya, wari’y naguguluhan pa rin. “I don’t remember anything about myself,” sagot niya. “I don’t know who I am, or where I’m supposed to go. All I know is… I’m a lost soul.”

Parang may pinipigilan na naman siyang salita. At doon ko naramdaman ang galit. Hindi sa sarili ko. Hindi sa nakaraan ko. Kundi sa kanya. Dahil he knew. Of course he knew. He always knew. And he still let me live inside this lie. “Everyone knows me except me,” bulong ko. At sa unang pagkakataon— medyo nanginig ang boses ko. Hindi ko gusto iyon. Ayokong marinig niya ang bitak.

I was shocked and couldn't process it in my mind. I was so stunned that I couldn't respond to what he said. Patuloy pa rin siya sa paghalik sa aking leeg habang ako ay hindi alam kung ano sasabihin. I don't know how I would answer. Noon naman ay hindi ko gusto. Hindi ko pa siya lubusang kilala. But now that I know some of him, I still don't know. I'm not even sure if I know all about him.

“Eh, bakit mo naman biglang naitanong?” Tumingin siya sa akin nang diretso, ang kanyang mga mata seryoso."Because sometimes, the things we don't know… are closer to us than we think." Nalaglag ang puso ko sa kaba. “Ano'ng ibig mong sabihin?” Lumapit siya nang bahagya at bumulong,"I have something to confess to you, but once I say it, there's no taking it back."