I Know That I Know Nothing Novels & Stories

NOTHING! Paulit ulit kong naririnig ang boses ni Gabion dahilan ng pagkaalala ko sa mga masasamang bagay na nangyari sa akin pate na rin ang nawawala kong anak na hanggang ngayon wala akong kahit ano mang lead o traces para mahanap siya. Damn! Yeah! I'm nothing. Siguro iyak lang ako ng iyak in an hour until I heard a knock from my room door. I fix my self, wipe my tears then open the door.

) Alam niya ang ugali ko kaya minsan nagkakaroon din nang hindi pagkaka-unawaan sa bawat isa. "Ni shenme dou bu xuyao zhidao, ta/ta shi shei? Wo ganjue bu haoyisi, suoyi wenle ta/ta yixie shiqing, ni renshi wo ma? Fashengle shenme shi?" bulalas ko sa kanya matatanda kami para hindi namin maintindihan ang totoong nangyayari. (You don't need to know anything, who he/she is, I felt bad so I asked him/her something, do you know me, what's going on?)

Inilayo niya ang mukha tsaka niya ako matalim na tiningnan "Know your limitation. Huwag kang lumagpas sa dapat hangganan mo lang. Stop asking and stop caring because YOU KNOW NOTHING ABOUT ME. So, shut your mouth. Do you understand?" Hindi ako nakasagot Pakiramdam ko ay nabato ako sa kinatatayuan ko dahil sa mga sinabi niya.

Simple lang, basic rules, gather information. “Tama, kailangan kong ituon ang buong atensyon ko sa kung ano ang alam ko at kung ano pa ang pwede kong malaman, instead of entertaining whimsical jokes,” pangaral ko sa sarili ko. Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ko ang notes ko.

at lalo pang lumawak ang pangisi nito. "As if you know me that well when I dont even know you ." nakita niyang napatitig ito ng matiim sa kaniya pagkatapos ay may nabanaag siyang pait ng pagngiti dito ngunit saglit lang ay napalatak ito at ngumisi . "Yeah ,I dont even know you either ." maayos naman ang pagsagot nito, ngunit bakit ramdam niyang may pait sa pagbigkas nito ?

Ngumiti ito at nag-umpisang gumawa ng sarili nitong tsaa. Halos masamid siya matapos maka-recover sa tagpong iyon. Wala siyang naintindihan sa mga sinabi nito dahil panandaliang nag-shut down ang utak niya. She thought something would happen but unfortunately... 'Hoy fortunately yun!' sermon niya sa sarili nang may nangahas na parte ng kanyang utak na magnasa sa lalaking ito. 'Tumigil ka self! Kelan ka pa naging ambisyosa?' Wala sa sariling ininom niya ang tsaa, hindi na rin niya ininda kahit medyo mainit pa ito. Basta ang kailangan ay maikalma ang mga sarili.

Sabi ni Alexander at tumalikod Napasampal ako sa sarili ko. He does know after all. What kind of idiot am I?

Kilala niya ako tulad ng pagkakakilala niya sa akin kaysa sa pagkakakilala niya sa sarili niya at ang kabaliktaran. “Sa totoo lang, hindi ko alam. Hindi ko alam kung paano ko ginagawa. Hindi ko alam kung okay lang ako. Hindi ko alam kung gagaling pa ako. hindi ko lang alam. Para akong manhid. Parang nawala ako. Parang nalulunod ako."

Mahabang salaysay niya pa. "Wala akong utang sa inyo, i*****k niyo sa mga bunganga niyo yang kakarampot na perang iyan, and Dad I don't need to learn business to do business. Hindi ninyo ako kilala, but the world knows me." Dagdag niya pa.

“I don’t do that.” “Yeah,” sagot nito. “I can see that.” Nagkatinginan kami. At doon— wala nang business tone. Wala nang sarcasm. Wala nang walls. Just truth. Raw. Uncomfortable. “…You don’t know me,” sabi ko, mahina. “I know enough,” sagot niya. “Then kulang pa.” “Then let me know more.” Tahimik. Mas mabigat.