I Know That I Know Nothing Novels & Stories

“What are we going to do now?” His jaw clenched. Hindi niya alam. Hindi niya alam kung ano ang kanyang sasabihin, lalo na’t ngayon ay naglalakad na ito palapit sa kanilang pwesto. Ilang hakbang na lamang ay makakarating na ito sa kanyang pwesto. “I don’t know,” he replied. “I don’t fvcking know.”

"SEVEN YEARS akong naniwala sa bawat salitang lumalabas sa bibig mo. I just want the truth, para malaman ko ang nakaraan ko at mabuo ako. But you don’t allow me." Naramdaman kong unt-unting pumatak ang luha sa aking mga pisngi. "Hindi mo ba naisip... kung gaano kasakit at kahirap mabuhay nang wala kang alam sa sarili mong pagkatao? Para akong multo na naglalakad sa mundong ito dahil blangko ang kalahati ng buhay ko!"

“Sa tingin mo, bakit sila nawala?” “Hindi ako tanga para hindi malaman.” Pilit kong patatagin ang aking loob. “Ngayon, hindi ko na alam dahil lahat sila nawala nang dahil sa akin. Fuck it, kilala ko sarili ko e. Kilala ko kung sino ako. Pagdating dito, sobrang tanga ko.” Ramdam ko na ang malakas na hangin, malamig iyon pero wala akong pakialam.

kausap ko na naman sa sarili ko. Tss. Tama nga naman. In short, ako pala ang mukhang pera sa aming dalawa. "No… hindi kaya!" Hindi naman ako mukhang pera, of course ang ayoko lang ay ang sinabi ni lola na ibibigay niya sa ibang tao ang mana knowing na nandito pa ako. Ako? Nandito pa sa mundo at humihinga pa. Bakit hindi mapasakin ang yaman na yan at ako na ang bahalang mamahagi.

(SONG: Little Do You Know BY: Alex & Sierra) "Little do you know How I'm breakin' while you fall asleep Little do you know I'm still haunted by the memories Little do you know I'm tryin' to pick myself up piece by piece Little do you know I need a little more time." May bigat sa puso ko habang kinakanta ang unang bahagi na iyon, hindi ko alam kung saan galing yung bigat dahil never pa naman ako na-inlove, basta ang alam ko lang may something sa dib-dib ko na kailangang lunasan.

tawag nito sa kanya. Muli siyang napahinto at bumaling rito. Nagsalubong ang kilay niya ng makita ang uri ng tingin nito sa kanya. Huminga siya ng malalim. "Sinabi ko na madami akong alam tungkol sa iyo but I never said that I know everything. Stop looking at me like that," salubong ang kilay niyang sabi. "Kung sekreto iyon ay hindi ko iyon ipagkakalat."

i said na walang gana "𝐢 𝐤𝐧𝐨𝐰 𝐰𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐢𝐬 𝐬𝐡𝐞 𝐧𝐨𝐰"hee said proudly yeah i also sa lahat ng nalaman ko ngayon i dont know what to do next

Napakagat akobsa pang ibabang labi ko saka nag kibit balikat, "Hindi ko rin alam." Kumunot ang noo niya, "What do you mean 'hindi mo alam'? Dapat alam mo kung ano ang gagawin mo susunod, ngayon na ang liit lang ng mundo na ginagalawan niyo pareha," bakas sa boses niya ang pagkairta dahil hindi ko nga alam ang gagawin ko. Eh sa hindi ko nga alam eh "I don't know okay?" Tinignan ko siya sa mata at napasabunot sa buhok ko, "parang back to square on eako dahil hindi nga niya ako maalala," dagdag ko at napayuko.

“I know the truth, Akemi—” “Truth? At ano naman ang alam mo sa katotohanan?” Napangisi ako nang matigilan siya sa sinabi ko. “Wala kang alam doon, Ryu! So, please don’t act that you know everything! That you know the truths! That you know the pain in me! Dahil wala kang alam doon. Wala!”

Mabilis na pinalis ko iyon. "Iniisip ko na baka puwedeng hayaan na lang natin ang lahat ng 'to. Na baka puwedeng iwan na lang natin 'to. Na baka puwedeng lumayo na lang tayo sa lahat para lang matapos na 'to. Baka puwedeng 'yon na lang ang gawin natin nang sa gano'n ay hindi ka na mahirapan. Nang sa gano'n ay makapagpahinga ka na sa pakikipaglaban sa sarili mo at sa ibang tao... But I know it's impossible!" I yelled, trying to suppress my emotion but it keeps betraying me.