Novel & Cerita I'm Not Okay

Bakit ang dami ko nang ginagawang palusot, pero parang wala pa ring epekto? Naramdaman ko ‘yung sakit na parang hindi ko kayang i-balance ang sarili ko. Hindi ko kayang pigilan ang nararamdaman ko—pero hindi ko rin kayang sumuko. Gusto ko siyang itulak palayo, pero ayoko. Ayoko siyang mawala. Ang bigat sa dibdib, hindi ko na alam kung anong gagawin.

Binuksan ko ang lumang kaset ni Mama at hinanap ang station na nagpapatugtog ng mga classic na kanta. Agad na umalingawngaw ang pamilyar na kantang 'I don't want to talk about it' ni Rod Stewart. "I don't want to talk about it, How you broke my heart, If I said it won't you stay a bit longer, If I said it won't you listen, To my heart... 'Ohh my heart..." Madamdamin kong sinabayan ang kanta habang hinahanda ang kanin para isaing. Hindi ko mapigilan na napatawa at mapailing sa sarili ko. Mukha siguro akong siraulo.

“Hindi mo pa rin kaya.” “Rosemary—” “Pagod na ako,” putol ko. “Pagod na akong umasa sa lalaking hindi sigurado sa akin.” Tinalikuran ko siya. Pero bago pa ako makalabas— “Hindi ako okay.” Napatigil ako. Mahina ang boses niya, pero ramdam ko ang bigat. “I’m not okay, Rosemary,” ulit niya. “I can’t sleep. I can’t think. Everything’s falling apart and… ikaw lang ang naiisip ko.”

At higit sa lahat — iritable ako. Lahat nakakainis. Tunog ng alarm — nakakainis. Liwanag ng bintana — nakakainis. Lamig ng sahig — nakakainis. Tahimik ng kwarto — nakakainis. I don’t know why. Wala namang masamang nangyari. Wala namang problema. Wala namang issue. Pero masama ang mood ko. Sa opisina, tahimik ako. Diretso lang sa table. Walang ngiti. Walang good morning na may energy. Walang biro. Walang kwento.

Doon na bumilis ang tibok ng puso ko. "N-no..." Huminga ako nang malalim. Pero hindi sapat ang hangin. Parang biglang lumiit ang kuwarto. Parang walang sapat na oxygen. I tried to breathe. Pero lalo lamang ako nahirapan huminga My hands started shaking. "It's okay." Hindi ko alam kung kanino ko sinasabi iyon. "It's okay..." Pero hindi okay. Hindi talaga.

Walang ganito na tinatanong niya ako kung ayos lang ako. Nagtataka man ay umiling ako bilang sagot sa tanong niya na para bang nasa harapan ko lang siya. "Hindi. . . Hindi ako maayos." anong silbi ng hindi pagsasabi ng hindi totoo kung halata naman na hindi talaga ako maayos. "I am not okay, Czar. My sister is in ICU and I am not there for her. . . Hindi ako makaalis dito sa Italy dahil sa mga kamag-anak mo na laging may binabalak sa aking masama."

Nicole asked me while I’m driving. "Not good, not bad also. Siguro nasa gitna? Minsan, feeling ko okay ako. Ayan, nakakatawa ako, nagagawa ko gusto ko. Tapos may araw na bigla na lang ako wala sa mood, hindi ko trip tumawa, tinatamad ako sa lahat. Kaya minsan, ayoko na lang din umasa na okay na talaga ako. Ikaw ba?" She chuckled without humor. "I think I’m losing my self again because of studies. You know how grade conscious I am, right?"

"Hindi ka okay, Ma'am Crecia..." Right. I'm not. So what? I violently sighed. Ang iritasyong namumuo sa puso ko ay pilit kong pinipigilang ipakita sa kaniya. "Ano ngayon kung hindi ako okay?" But obviously, I failed.

Napatahimik naman siya sa tinanong ko sa kanya, "Also, when was the last time you asked me if I was okay?" Napalingon naman siya sa'kin at nakita ko ang lungkot sa mga mata niya, tila dinadamayan ako. But, it's too late! "BEB ..." "Pwes, sasabihin ko sa'yo ngayon na hindi ako okay. Hindi okay ang pagkatao ko. Hindi okay ang letseng pamilya ko. Mas lalong HINDI OKAY ANG RELASYON NATIN!" sigaw ko at napahagulhol ako sa sakit, "Hindi okay. Alam mo, akala ko ay magiging perpekto na ang buhay na meron ako dahil natupad na ang pangarap ko sa pamilya ko at ikaw."

Bakit ang daming problemang dumadating sa akin Gusto ko lang naman ng kapayapaan Gusto ko lang matakasan lahat ng sakit at hirap “Abo? Andyan ka pa ba? It’s me Clout, please respond to me.” Para akong naubusan ng lakas ng mga sandaling iyon. My life is so messed up, pwede bang ibalik ko nalang ito?