I'm Not Okay Novels & Stories

Paano ko magagawang amin ang katotohanan na nakabaon sa puso ko kung buo ang takot na nararamdaman ko. I just wish everything will be alright Gusto kong sabihin na okay lang pero hindi ako okay. Hindi ako masaya...

tanong niya pa nang mapansing nalungkot ako. Hindi talaga ako okay. Ang bigat ng pakiramdam ko. To be continued...

"Alam kong wala akong karapatan sa iyo lalo na ang mag demand sa time at atensyon mo, pero sana ay huwag mong kalimutang may nag aalala sa iyo at huwag mo rin pabayaan ang sarili mo." Naantig ang damdamin niya dahil sa mga sinabi ni Timothy. Naiiyak na naman siya at nalungkot. Mabuti pa ibang tao at inaalala siya. "Sorry talaga, hindi ko na kasi alam kung ano ang gagawin kanina."

Napabuntong hininga ako. Pinilit kong manatiling kalmado. Kahit sa loob ko magulo na. “I’m not trying to hurt you.” Mahina. Pero diretso. “I just—” napahinto ako sandali, “…I feel like I’m missing something important.” Tahimik siya. Hindi sumagot. Pero hindi rin umiwas. At doon mas lalo akong naniwala. May koneksyon. May dahilan.

"Do what you whatever you want." I gulped when so many people approached me. I tried closing my eyes. I cannot shout, I cannot cry. Why are they doing this to me? Somebody, please help me. Save me. I cannot feel any pleasure, just pure disgust. The night today is super long. Hi my other half, Elara. Are you doing well? Are you skipping your meals again? Have you been taking your medicine? Are you missing me? How long has it been? I'm still missing you.

paulit-ulit kong sigaw. Kapag may kumakatok sa pintuan, lalo akong natatakot. Hindi ko ito binubuksan sa takot na isa iyon sa mga may ayaw sa akin. Ayoko na. Pagod na akong ipilit ang sarili ko. Ayoko na. I'm tired of forcing myself to fit in. I'm tired of doing everything just to be accepted. What if they hurt me? Baka pagtawanan nila ako.

“Tsk! Sharing is caring! Ang sabihin, may mga tao talagang hindi kayang makontento. Kagaya lang iyan sa pagkain, kapag palaging menudo ang ulam, nakakasawa din. Ganon din pagdating sa mga babae. Kailangan papalit-palit para iba-ibang kweba ang pwedeng pasukin. At siguro, isa na doon ang lahi nitong si Arif! Napabuntong-hininga ako at mariing niyakap ang unan sa aking kandungan. "Haysst! Nakakainis! Anong oras na ba? At pwede pa bang umatras sa kasal na ito?" muling bulong ko sa aking sarili. Feeling ko, mababaliw na yata ako. Strong akong tao, easy go lucky pero, hindi ko talaga akalain na haharap ako sa ganitong klaseng suliranin. Gusto kong tumakas, pero, hindi ko naman alam kong paano gaw

I can’t hear anything. I frustratingly slammed the book dahil nagmumukha na akong usisero dahil sa ginagawa ko. Marahas kong sinampal ang aking sarili at huminga ako nang malalim. Why is this happening to me? Why Am I like this? Damn! Just let them be Mino! You’re making yourself look like an insecure human!

K I N A B U K A S A N Agad akong bumango at tumakbo patungong cr. Doon ako sumuka ng sumuka. Hassle talaga. Nakakasira ng umaga. Naramdaman ko nalang na may humahagod sa likod ko. " Are you okay ?" Nag-aalalang tanong niya. Tumayo ako at nag mumog bago siya hinarap. " I'm fine. Medyo nasasanay narin ako. You don't have to worry now "

Hindi ko alam kung ilang beses kong sinabi iyon. Pero parang hindi sapat. Naisip ko ang nangyari. Hindi naman kasalanan ni Amara. Hindi niya piniling ma-overwhelm. Hindi niya piniling umiyak. At hindi ko rin naman piniling hindi siya mapatahan. Sinubukan ko. Sinubukan namin. Pero may mga pagkakataong hindi sapat ang simpleng pagyakap at pagsabi ng "okay lang."