I'm Not Okay Novels & Stories

Tila umaasam na tiningnan niya akong maigi. Umiling-iling ako "Aya." "Nick, ngayon pa lang ako nagiging okay. Yeah, I'm okay pero hindi pa ako handang magmahal ulit. Hindi ko pa kaya. And to be honest, hindi ko alam kung magagawa ko pa bang magmahal ulit." Ito naman ang natahimik. Pero hindi ko pinagsisisihan ang sinabi ko dahil iyon ang totoo. Hindi ako handa. Takot ako.

Pero agad din akong umiwas ng tingin dahil baka mabasa niya ang mga mata ko. Because to be very honest, I'm not okay. Sino bang magiging okay kapag nalaman na sinusubukan na naman manipulahin ang buhay mo? I have already accepted my fate tapos biglang babawiin para sa ibang tao naman? Umiling ako. “No,” maikling sagot ko. I then let out a heavy sigh before looking at him, “I feel sick,” I vaguely added.

sambit ni Lucas. Hindi ko alam kung paano ko i-de-describe 'yong nararamdaman ko. Hindi ko nga rin alam kung ano at saan ba talaga ang pinanggagalingan nito. Basta alam ko lang, hindi ako okay. Hindi ako masaya at pagod na pagod na ako...mismong kaluluwa ko pagod na rin. Pagod ako sa bagay na hindi ko rin alam. Tangina. Masyado na akong blurry! Gulong gulo na 'ko!

Natatakot ako na baka ibalik niya ako sa lalaki,na baka gawin nila ang ginawa nila saakin kanina sa loob ng kwarto Tumingin saakin ang kaibigan ni Hendrix, umiling iling ako para iparating na ayokong mapunta ulit sa lalaki, ayokong bumalik sa kwartong yon "Boss-" "Ako ng bahala sa kanya" Occasionally,I feel as though I am losing all will to live. I think it's simpler to give up than to keep fighting for a losing battle.Paulit ulit nalang akong lumalaban sa larong hindi ko kayang ipanalo. Sometimes I get sick of telling myself lies about how everything will be fine, how I'll be happy again,. There are times when I feel like I have nothing left and am just simply going with the flow and I keep

Yung tawa niyang parang malaya, parang magaan. At doon, parang may humiwa sa loob ko. Kung gaano kadali para kay Liam ang magpasaya sa kanya… ganoon kahirap para sa akin. Hindi ko alam kung dapat ba akong lumapit. Dapat ba akong mag-walk out. Or dapat ba akong magpanggap na okay lang sa akin ang lahat. Pero isang bagay ang sigurado: hindi ako okay.

Sabi niya kaya napatango lang ako habang lumuluha. "I won't say that I'm okay," Tanging sabi ko. Hindi naman talaga ako okay ngayon. Ramdam ko ang sakit, lungkot at pagiging mag-isa ko. My mental health is on the edge of the cliff again. "It's okay not to be fine, anak. Nawalan ka at nasaktan ka. Do you want to end your marriage?" Seryosong tanong niya sa akin.

Umasa lang ako. Ni anino niya ay hindi dumating— hindi nagpakita. Ang sakit kahit na alam kong posible na mangyari ito. Ako ang umalis, ako ang nang-iwan at ako ang lumayo kaya dapat ay ayos lang ako. Kaya dapat inaasahan ko na na mangyayari ang ganito. Pero... hindi... Hindi ako okay... hindi ako magiging okay.

LEXIE ZIMMERMAN- Isang simpleng babae na puno ng dignidad, nangangarap ng isang simpleng buhay na may kapayapaan ngunit mahirap para sa kan’ya na makaalis sa poder ng mga Terorista. Ang unang misyon ni Lexie ay patayin si Cedric ngunit dahil sa maling impormasyon na natanggap niya, nabigo ang kanyang misyon. Sa halip na patayin si Cedric, iniligtas pa niya ito. Idineklarang traydor sa kanilang grupo ang dalaga, dahilan kung bakit gusto siyang patayin ng mga kasamahan niyang terorista. CEDRIC HILTON- Sa edad na 34 ay naging matagumpay sa buhay, siya ang batang bilyonaryo na naging Governor ng Montenegro City. Naging obsessed sa babaeng nagligtas ng kanyang buhay. Hindi tumigi

Sa dami ng bumabagabag sa aking isipan, hindi ko alam ang dapat kong maramdaman. Parang nawawala ako sa sarili. Parang hindi ako mapakali na hindi ko maintindihan. Maayos naman ang naging tulog ko, pero parang hindi ako nakatulog nang maayos. Kaya naman kumuha ulit ako nang panibagong candy, dahil paubos na ang candy sa aking bibig. “Are you okay?” Tumango ako bilang sagot. “Pang-ilang candy mo na ‘yan.”

tanong niya, halos pabulong. Pinilit kong ngumiti kahit ang buong katawan ko parang kakatanggal lang sa pagkakabuhol. Pagod. Mabigat ang mga mata ko, pero mas mabigat yung dibdib ko. "...I'm okay," mahina kong sagot. "Just... tired." Pero hindi lang pagod ang nararamdaman ko. May kulang.