Novel & Cerita I'm Sick

I just shook my head in irritation. “Ano ba nangyayari sa ’yo bes? Napapansin ko may kakaiba sa ’yo this past few days ah” takang tanong ni Elizabeth. “Wala ’to. Okay lang ako.” Totoo namang okay lang ako. Wala naman akong sakit or what. It’s just that parang masama lang ang mood ko tapos iba rin ang pakiramdam ko. Katulad nga ng sabi ni Mishcka kanina namumutla ako. Chineck ko naman ang temperature ko bago pumasok normal lang naman.

sabi niya habang inaalalayan ako. Huminga ako nang malalim matapos ang ilang segundo. Pakiramdam ko parang biglang nanghina ang buong katawan ko. “I'm sorry,” mahina kong sabi habang pinupunasan ang bibig ko gamit ang tissue na iniabot niya. “Don't worry,” agad niyang sabi. “Are you sick?” tanong niya ulit. Umiling ako. “I don't think so…”

Ang sakit! Wala sa sariling naglakad ako palabas ng library. Hindi ko na napansin ang paligid ko. Wala akong ibang nararamdaman ngayon kundi sakit. Kahit paghinga ay nagiging masakit na rin. A/N: based on experience huhuhu 😭

Mukha naman siyang nagdadalawang isip pa, kaya naman nauna na akong naglakad at hindi na siya pa inintay. But actually, I am not feeling well. Pakiramdam ko ang bigat-bigat ng aking pakiramdam, hindi ko alam kung bakit. Bahagya ring sumasakit ang ulo ko. I also have chills. But I am just pretending that I am okay, so that no one would worry about me.

Nagising ako kinabukasan na sobrang sakit ng buong katawan ko, lalo na ang balakang at hita ko. Sinubukan kong gumalaw pero agad akong napangiwi. Sh*t. Hindi pala biro ang ma- devirginize. Ang sakit!

It's beat's is not normal, may sakit na ba ako? _______ Keep on supporting!!!

mahinang sabi nito ngunit hindi ako sumagot. Naririnig ko naman sila. Pero ayoko lang na kumilos dahil sobrang sakit talaga ng katawan ko. Sinabunutan ba naman ako at kinaladkad na halos umalis na ang kaluluwa ko. Hindi rin ako sanay sa gano'n. Ayoko talaga ng gulo.

Nang makaakayat na ako ay inunat ko ang mga braso ko at dinama ang simoy ng hangin. Atleast, hindi ako mamamatay sa kidlat. “Mom, see you soon.” Unti-unting dumilim ang paningin ko hanggang sa wala na akong marinig. — Patay na ba ako? Bakit ang lamig? Tsaka bakit may naririnig akong aircon? Sinubukan kong buksan ang mga mata ko at nagpakawala na lang ng malalim na hininga. I’m still alive at nasa kuwarto na ako. May nakalagay pang kool fever sa noo ko.

" this is my favorite part before everytime I'm sick." Hindi na ako nagprotesta at hinayaan ko siyang ilagay ang strip ng sinasabi niyang kool fever sa noo ko. He's right it felt so good. Magaan siya sa pakiramdam at nakakatulong yung lamig niya para mawala ang sakit ng ulo ko.

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. "H-Ha?" Lumapit pa ito at hinawakan ang noo ko. "Are you sick?" "No!" mabilis kong tanggi. "Mainit lang siguro." Nagkatinginan ang kambal. "But the aircon is on." inosenteng sabi ni Brix. Napapikit ako. Great. Pati ba naman ang dalawang ito. Napapansin ang pamumula ko? Mabilis akong tumalikod.