I'm Sorry Novels & Stories

“Okey. Sorry po.” “Okey na ‘yon basta huwag mo na akong pag-isipan ng masama. Hindi naman dapat talaga ako sasama kay sir kung maaga ka lang kanina nag-message. Ayaw ko sana sumama sa out of town namin kasama ng iba pang asungot kong college friends kaso sabi mo kasi kanina busy ka kaya nakapag-commmit na ako.” “Sige, ingat ka po. Sorry uli.”

I can't breathe easily. Lumuhod ako sa harapan ni Iris. Niyakap ko ang kaniyang mga paa. Desperado na akong gawin ang lahat para mapatawad niya ako. Wala na akong pakialam. Tatanggapin ko ang pagkakamali ko. Nagkasala ako! Paulit-ulit ko siyang nasaktan. "I'm sorry, okay! I'm sorry! Hindi ko sinasadya! Hindi ko sinasadyang masaktan ka! Patawarin mo ako! I'm sorry!"

"I'm sorry... I-I'm sorry for being selfish," Sa sobrang pokus ko sa aking problema, nakalimutan kong may mga kaibigan at magulang ako na nariyan para sa akin. Na para patatagin ang loob ko. Dahil sa pag pokus sa isang tao, hindi ko na namalayan na nasasaktan ko na rin sila dahil sa nakikita nila sa akin. I didn't meant to do that. And I hate it that they seeing me this weak. "I'm sorry..."

Kailangan kong mag-isip ng dahilan kung bakit hindi ko siya sinipot. Habang nakasakay sa jeep, agad akong nagtype ng reply sa kanya. “I’m sorry, but I can’t meet you right now. An unexpected emergency came up, and I need to deal with it immediately. I feel bad canceling like this, and I hope you can understand.”

I force a smile nang mag-angat siya sa akin ng tingin. Pagod na akong umiyak at pakiramdam ko kahit umiyak ako ay wala na rin akong iluluha dahil ubos na ubos na 'yon. "Sorry..." he said quietly. "I know you’ll never forgive me for walking away from us, and that’s okay. I’ll have to live with that." Sorry? Just that? Hindi ko alam kung paano ako magre-react. Ngunit hindi ko naiwasang tumawa ng mapakla.

Hindi ko siya hinayaan na mahawakan niya ako nang pinilit niya akong abutin. "I'm sorry," panghihingi niya ng tawad at sinusubukan niya akong yakapin. "I'm sorry. Hindi ko sinasadya. I'm sorry. It's all my fault. I'm so sorry. Hindi ko naman sinasadya na sabihin 'yun. Hindi rin naman kita sinisisi, at 'di ba sabi ko pinatawad na kita tungkol kay Tita Haileg kaya wala akong balak na gantihan o ipanalangin ka ng masama."

Naroon ang mga amo ng kanyang ninang na naging mabait sa kanya pati na rin ang mismong ninang Isme niya na siya ng tumayong ikalawa niyang magulang. Kaya naman pilit na lamang niya itong ipinagkikibit balikat kahit naroon ang sobra-sobrang sama ng kanyang loob. "Cel, I'm sorry! I'm so sorry! hindi kita dapat pinabayaan! it's all my fault! hindi dapat ito nangyari" humihikbing saad ni Lucy.

"Max, I'm really sorry. Kung may paraan lang para ilipat sa akin lahat ng sakit gagawin ko. Gago ako e. Gago ako. I'm so sorry for being useless." Napasinghap ako. "I'm sorry, I'm sorry, I'm sorry. Alam kong hindi sapat ang salita lang. But what can I do? Ano ang pwedeng kong gawin para itama lahat? Makakabawi pa ba ako?"

"What?! What's corny about that? Baka nga siya nagpapakita sa'yo kasi niloko mo siya!" There's a visible emotion in his eyes again. Tumikhim ako. "Sorry." "Puro ka sorry..." aniya. Hindi ko na narinig ang huli niyang sinabi dahil mahina ito. "Ano?" "Tss... Wala. Sige na. Uwi na 'ko." "Hatid na nga kita." "Kaya kong umuwi mag-isa, okay?" Iritado niyang sabi. "Then eat with me!"

Ganoon nga siguro ang buhay, kailangan munang masaktan at magkamali bago may matutunan. “Yeah, I admit my mistake. Sorry if nagmahal ka ng babaeng sugatan at may pinagdadaanan. Sorry, kung umaasa akong maghihilom at mawawala kahit papaano ang sakit nararamdaman ko dahil sa ’yo; nang makilala ka. Sorry, kung sa tingin mo ginamit kita para mawala ang sakit sa paghahanap ko ng pagmamahal at atensyon na ibibigay sa akin. Sorry, kung naging makasarili ako dahil I bomber you my vulnerability to make me feel good and understand by someone. Sorry, if umaasa akong pariho tayo ng nararamdaman at naiintindihan mo ako. Sorry kung in the end nalaman kong magkaiba pala tayo at hindi pala ganoon kalalim an