I'm Sorry Novels & Stories

Never in my wildest dream that I would be shy like shit. Natahimik kami ng ilang sandali pero binasag niya rin kalaunan "I'm sorry also," seryoso n'yang sabi "Sorry for?" "Sorry for being petty. Na nagtatampo ako sa'yo dahil lang doon," paliwanag niya

saad naman nito "clark I'm sorry" dagdag pa nito "im really sorry please forgive me. i know it's my fault but. "but what trixie? tanong ko dito "its almost six years and pinag sisisihan ko na yung gabeng yun. at mali ako ng naging desisyon dahil alam kung mahal kita "bumalik kana sa france trixie" saad ko "but why im here for you. para maayos natin to

"I know...I know now baby ...I'm sorry , I didn't mean..." "Akala ko ba matalino ka? Hindi ka man lang nag-imbestiga? Hindi mo man lang ba naisip kung kaya ko bang gawin yun sayo? Ganun lang ba kadali sayong husgahan ako?" Umiling siya saka yumuko. Hiyang-hiya sa sarili. "I'm sorry." he murmured. " It's my fault, ang bilis kong naniwala. But please baby..."

Walang nagawa si Chris kundi yakapin ako ng mahigpit habang hinahaplos ang likod ko. Maya't maya'y nararamdaman ko ang mga luha niya sa balat ko. Kumalas ako sa pagkakayakap sa kanya at tiningnan siya ng mabuti. Pinahid ko sa aking mga daliri ang luha sa gilid ng kanyang mga mata. "I'm sorry buds," mahinang sabi niya. Alam ko mahirap din ito sa kanya. Pero pilit niya itong itinatago kasi ayaw niya akong masaktan.

Humahagulgol na si Mihrimah. “I-I’m sorry po. I’m sorry na hindi ako nakikinig sa ‘yo. I’m sorry po na ang tigas-tigas ng ulo ko at hindi kita sinusunod. I’m sorry. I’m sorry.”

Ugh, that smile. "If it is, then I'm sorry," mahinang sabi niya. "To show you that I'm really sorry, have dinner with me later," nakangiti niyang sabi. This time, ako naman 'yong nagpipigil ng ngiti. Buti na lang medyo natatakpan ng kamay ko 'yong bibig ko. Ang hirap naman pala talagang kiligin. Kaasar. "Is it okay?" He asked. But it looks like he already knows what my answer will be. "Okay."

Many people usually say that word, but they didn't really mean it. Tiyak na nasaktan si Art, at sa tindi ng emosyon niya kahapon ay nasisiguro niyang nakapagbitaw rin siya ng masasakait na salita rito. Kaya hindi puweding palampasin lang nila iyon, she has to at least apologize. "Sorry can't take the pain I caused you last night, but still I want you to know that I truly am..." Pinaglaruan niya ang mga kubyertos dala ng kaba. "Hindi ko gustong saktan ka nang gano'n—"

Niyakap n'ya ako ng sobrang higpit bago nagsalita. " Don't apologize because it's not your fault, I should be the one to apologize to you because of what I did wrong before. I'm sorry for all the pain you felt before. Sa mga dinanas mong paghihirap. Sorry for everything I did wrong. ” sunod-sunod n'yang paghingi ng tawad sa akin.

Dahil sa mga narinig ko ay mas lalong bumigat ang nararamdaman ko. "Sorry. Sorry sa mga panahong wala ako sa tabi mo. Sorry kung hindi ako nagtiwala sa'yo noong gabi na 'yon. Sorry kung hindi kita hinayaang magpaliwanag. Sorry kung naging sarado ang utak at puso ko. Sorry dahil wala ako sa tabi mo noong kailangan mo ako. I'm sorry, Sebastian."

Sinong hindiatatakot doon? Isasara ko sana ang pinto pero hinarang niya ang kamay niya roon. "Hey, sorry na nga." Humarap ako sa kaniya at sinamaan siya ng tingin. "Sorry? You don’t sound sincere! Don’t apologize if you don’t mean it. Sorry is not just a word. " "I mean it," giit niya pa kaya mas lalong sumama ang tingin ko sa kaniya.