Novel & Cerita I'm Sorry

Niyakap siya ni Rigor, “I’m sorry. . .” “I’m sorry,” aniyang napangisi, “Ilang beses mo ba ‘yang binanggit sa kin ngayong araw na ito, ha? Sorry dahil pangit ako? Or sorry dahil nagi-guilty ka sa mga masasakit na salitang nasabi mo? Or nag-so-sorry ka dahil pnagsisihan mong kinopya moa ng mukha ko sa dati mong asawa?”

I'm so fucking done! Gusto ko lang naman maging masaya pero bakit palagi na lang ganito? Don't I deserve to be happy? Gaano ba kalaki ang nagawa kong kasalanan sa past life ko na hanggang ngayon kailangan ko pa itong pagbayaran? Hanggang kailan ako magiging ganito? "Wife, Angel, Baby...I'm so sorry...I'm so sorry."

Napakagat ako sa labi ko na maramdaman ko na parang hinihiwa na naman ang puso ko. "It's really difficult for me to look in the mirror and I'm not proud of the man I see there when I do. I am s-sorry. I am really s-sorry. I know that what I did was wrong and I know that it hurt you deeply. I wish I could take it back, but I c-can't. All I can do is tried to show you how much I regret what I've done and ask for your forgiveness."

The door was locked with a frantic click. Inilapag ni Anne ang kaniyang likod sa saradong p***o, her breathing shallow, her eyes red and swimming with tears. The cold, ruthless professor from earlier was completely gone, replaced by a broken, trembling woman who looked like she had just destroyed her own soul. "Lauren... I'm sorry... I am so, so sorry," Anne sobbed out, reaching out to touch Lauren's face, but Lauren violently stepped back, shaking her head. "Bakit mo ginawa 'yun, Anne?" umiiyak na tanong ni Lauren. Ang mga luha na kanina pa niyang pinipigilan ay tuluyan nang umagos.

Huminga ako ng malalim at nagbilang ng hanggang tatlo bago sinagot ang tawag. "Hi..." namamaos nitong bati na para bang ngayon lang ulit siya nagsalita. Hindi ako sumagot. Napanbuntong hininga siya kaya hindi ko maiwasan ang pag-ngisi. "Sorry na.. Di ko na uulitin.." dagdag niya na parang bata. Hindi ko napigilan at natawa na ako! Hindi ko kayang manatiling galit kapag ganito! Matapang lang ako sa text o chat dahil hindi ko naman kita iyong reaction niya!

nakangiting saad ni kairo sakin, tumango ako bilang pagsang ayon Maya maya pa ay nakita ko ang pamilyar na mukha sa harap ko. " love, can we talk? Hindi ko alam kung bakit galit ka pero if I did something wrong, I'm sorry ok? Please forgive me, i can't stand you being like this" nakikiusap na saad nito. " I'm sorry Mr. Inozarde but my date is waiting for me. I don't have time for you even for a minute , I either don't want to waste my time for you even for a second so please excuse me" malamig na saad ko at nilampasan ito

I breathe deeply again, at pilit na pinigipiglan ang aking galit. "Ahm, I'm sorry, I didn't mean it." I apologize to them, dahil bigla ko silang natakot. What the fuck talaga, nadamay ko pa ang mga kaibigan ko dahil sa mga walang kwentang tao na mga iyon!

Biglang isinubsob ni Zacharias ang mukha sa kanyang dibd ib at mas humigpit ang pagkakayakap sa kanya. “Jil, I’m sorry. I’m really s-sorry. Alam ko na ang lahat. Alam ko na kung bakit nakipaghiwalay ka sa akin noon. Hurt me! Saktan mo ako para makabawi ka man lang sa lahat ng paghihirap mo. Jil, I’m sorry. I’m really sorry.”

Lumapit siya ng bahagya—masyadong malapit para sa lalaking minsang giniba ang mundo ko. “Misha, I’m sorry.” Para akong natigilan… Hindi dahil naniniwala akong totoo iyon. Kundi dahil ngayon lang niya iyon nasabi—at sa mga salitang hindi ko na kailangan. “Sorry?” dahan-dahan kong ulit. “Akala mo ba, matatanggal ng sorry mo ang sakit? Ang takot? Ang gabing halos hindi ako makahinga? Ang araw-araw na paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko kung kulang ba ako?”

Nilagay ko ang kamay ko sa mukha ko habang patuloy na humagulgol. “I'm sorry... I'm sorry...” I mumbled while crying hard. Hindi ko alam kung ilang beses akong nag-sorry. I just want to take back what I said. I didn't mean it. Obviously I didn't mean it because I love him. —