Novel & Cerita Ice King From Adventure Time

Tanging si Mom at Dad lang ang kakampi at nagmamahal sa kaniya. Ako rin naman, ayaw ko sa kaniya at naiinis ako sa kaniya. Kahihiyan siya sa pangalan ng kaharian namin. By the way, I'm Icean Xander Glacies, the second Prince of Ice Kingdom but kambal ko si Iceon Alexander Glacies. "Tsk!" Iceon rolled his eyes. "Ituring niyong kapatid si Ace, Iceon at Icean. Nagtitimpi lang ako ngunit ginagalit niyo ako dahil sa mga ginagawa niyo." Dad released a domineering aura.

Sinuklay suklay ko ang buhok ni Icy. Hangang nga sa ako na itong inaantok. Kaya namalayan ko nakatulog na lang ako sa tabi ni Icy. Siya nga pala ang nawawalang kapatid nila Elsa at Anna. At baka kapatid ni Jack Frost. Whatever. Sobra na akong inaantok. Nang magising nga ako dahil baka ano pa ang mangyari kay Icy kung ako nga ang katabi niya.

nasambit ni tito Edwin sa lahat at napunta sa akin ang ilaw. Tumayo kaagad ako na kasama ang anak ko naka-hawak sa kamay ko. Nagpunta kami sa stage at yumuko sa pamilyang Ramirez. "Ako si Winter Kevin aka Ice na isang singer, ngayon ko lang din nalaman na ang batang kasama ni Ging ay ang anak ko sa kanya wala akong kamalay-malay na ang batang nakikita ko sa condo ko at iniidolo ako—anak ko pala at matagal na akong may anak akala ko, on the way pa lang kaso nauna pa ako sa kuya ko nagkaroon ng anak teenager? I think? Nakapang-hihinayang lang na hindi ko man lang siya nakitang lumalaki at unang maglakad, at unang beses na magsalita siya noon." amin ko na lang at nabaling ang tingin ko sa anak

Malinis na ang kaniyang ahit, maayos ang pagkaka-style ng buhok, at suot niya ang kaniyang signature na charcoal gray suit. Pero ang pinaka-malaking pagbabago ay ang kaniyang mga mata. Noong nasa yungib kami, puno 'yun ng takot para sa akin. Ngayon? Para na itong dalawang piraso ng bakal—malamig, matalim, at walang awa. Ang "Ice King" ay hindi lang nagbalk; mas naging matindi pa siya. "Ready," sagot ko, seryoso ang boses.

Ang totoo niyan, gusto ko sanang pauwiin na sila kanina, pero ngayong araw may signing event pa ako, kaya sila muna ang umako sa pagbabantay kay Dee. "Okaerinasai!" Napatingala ako. Si Ice. Nakadungaw mula sa hagdan, nakasuot ng oversized na sweater at shorts, halatang hindi pa nag-aayos. Napaupo ako sa couch at napatingin sa kanya nang makita kong pababa na siya, bitbit ang anak ko. Agad akong napangiti at inilahad ang mga kamay ko. "Si Mom at Dad?" tanong ko kay Ice pagkababa niya.

Evony tried to take a step closer, but Ice just shook his head. “Ice—” “I don’t want to entangle myself with such people. May buhay din akong iniingatan.” Evony let out a defeated sigh. Hindi niya na pwedeng ipilit pa. Kung ganitong may alam si Ice tungkol sa kanya, mas lalong kailangan niyang mag-ingat dahil hindi niya pa lubusang alam ang istorya ng lalake. He did not even look baffled when he revealed that he knows his true identity.

Tumayo siya marahil para salubungin kung sino man iyon. Mariin kong pinaglapat ang aking labi. Sigurado akong hindi ako makakatagal ng may ganitong frustration sa sistema ko kaya pakiusap naman, sana matapos na agad ang lahat. Hinihilot ko ang aking sentido nang bumukas ang pinto. Mabilis akong napaahon nang mabungaran si Ice. He's dressed in his casual clothes with his backpack and sunglasses.

napalunok ako habang hinihintay ang mga sasabihin ni Tiger. “Positive. Ikaw ang nag-iisang anak ni Amy Elizabeth Farthon at Ice King Farthon.” Kusang nagbagsakan ang mga luha ko sa sinabi ni Tiger. “S-Sinasabi mo bang ako yung Ice na 'yon? S-Sigurado ba kayo? Baka naman kakambal ko lang 'yon o ano.” hindi rin yata makapaniwala si Antonio. “Imposible. Walang kakambal si Prince.” dagdag pa ni Tiger.

Tatlong taong walang maayos na tulog, walang kapayapaan sa isip, at walang ibang ginawa kundi hanapin ang babaeng nagnakaw hindi lang ng kanyang mataas na ego, kundi ng kanyang buong kaluluwa at pagkatao. Ang mga tauhan niya ay takot na takot sa kanya. Wala siyang pinapatawad na pagkakamali kahit maliit man ito. Ang Ice Prince ay tuluyan nang naging isang walang awang halimaw na kayang sirain ang buhay at negosyo ng sinuman sa isang simpleng utos lang. Wala siyang sinasanto. Wala siyang kinakaawaan.

Ang mansyon na dati ay simbolo ng aking walang limitasyong kapangyarihan ay naging isang malamig, malawak, at walang buhay na nitso. “Please… Huwag mo akong iwan.” Ang nagmamakaawang kong sumbat sa kanya bago niya tuluyang binuhat ang kanyang maliit na bag at lumakad palabas ay gabi-gabi kong naalala. Tama ako. Hindi na ako ang dating bilyonaryong walang pakialam sa mundo. Ang "Ice King" na kinatatakutan ng marami ay tuluyan nang natunaw, at ang natira ay isang lalaking desperadong mabuo muli ang kanyang pamilya.