If You Forget Me Pablo Neruda 소설 & 이야기

“Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit ako nawala sa alaala mo.” Unti-unting bumigat ang paghinga niya. “Then what is?” Doon ako tumigil. Ito na. Ito na ang puntong babasag sa lahat. Dahan-dahan akong yumuko ng bahagya. Sapat para maramdaman niya ang bigat ng mga salita ko. “You were made to forget me.” Tahimik. Isang mahabang katahimikan. At sa loob ng katahimikang iyon,

"Wag kang mag-alala. Ayos lang. Hindi kita pipilitin. Pero isang lang ang pakiusap ko sayo. Simula sa araw na to kalimutan mong magkakilala tayo. Kalimutan mo na may isang Samantha Dela Vega na naggulo sa buhay mo. I don't want want to be associated with you anymore. throw, burn, erase everything that will remind you of me." "Forget everything about me. Don't think, don't whisper, don't you ever say my name. The moment you'll do that, I swear you will regret it."

“Because I want to make sure that even if I’m gone, you’ll still hear me. You’ll still feel me close. I don’t want my voice, my promises, to disappear with time. And maybe… just maybe… this will be the way I find my way back to you.” Napailing ako at sinabi ko sa aking sarili: “Reia come on, nakalimutan na niya siguro ang hidden message na ito kasi kung talagang nasa isip niya na balikan ka niya edi sana matagal na niyang ginawa. Paalala ko lang sayo na baka nakalimutan mong iniwan ka na lang niya bigla sa ere. Kaya siguro ito nabasag hindi para makita mo ang mensahe na iyon para umasa, ito ay para tuluyan mo na siyang kalimutan”

Tyron's POV AND NOW I really broke my promise to you My Katkat na hindi ko siya iiwan. And why did she forget me? I really missed My Katkat, mabilis niya akong nakalimutan, yes bata pa kami nagkakilala pero ang sakit lang sa part na hindi niya ako maalala.

it's annoying and repetitive. I don't want to look back, to recall the pain I'm already suffering now. "How do you forget someone you love?" I asked, determine to solve my problem. Kung hindi ko kayang pag usapan ang problema, mag tatanong na lang ako ng solusyon. Si Nexus naman ito. Wala na akong pakealam kung husgahan niya ako pagkatapos nito. Bahala na. "You are seriously asking me that?" I looked at him. "Bakit hindi? It's a simple question. "

Nakakainis talaga, sa dami ng bagay na pwede kong makalimutan bakit yung libro ko pa. 11pm after kong kumain ng dinner ay umakyat muli ako sa aking kwarto. Hindi pa rin ako makamove on sa librong naiwan ko. Napansin nga ni Mommy kanina na mukhang malungkot ako kaya sinabi ko sa kanya ang dahilan and she said na huwag na daw akong malungkot dahil she will buy me a new one. Pero paano yun after six month pa ulit ang magrerelease ang publishing company. Haysst. Nakakainis talaga.

Nagtatanong, nagugulohan at nagtataka niya akong tinitigan not even blinking her eyes. "Who are you?" kasabay nang tanong na iyon ang tila pagtigil sa pagtibok ang puso ko. Nag unahan at nagkarerahan ang mga luha ko. Natulos ako sa kinatatayuan ko. Tila gumuho ang mundo at tumigil ang oras sa paligid ko. Napatutop ako sa bibig ko dahil sa lumalakas nang tunog na nagmumula rito. She fucking forget me. Nanghihina na ang mga tuhod ko.

Hindi ko alam kung bakit niya ako tinawag sa gano'ng paraan, hindi ko tuloy mapigilang muling umasa na baka may pag-asa pa talaga. Narinig ko ang mahinang yabag nito papalapit sa akin. Bawat hakbang ay parang unti-unting bumubura sa distansyang pilit kong nilalagay sa aming pagitan. “I tried to forget you,” mahina niyang sabi, halos pabulong. “But the truth is… I couldn’t.”

Nagtama ang mata namin, hindi ako makasagot, parang nalunok ko ang sarili kong dila kaya huminga na lang ako ng malalim. “Answer me.” He demanded kaya napapikit ako at huminga ng malalim, “What’s the point when you can’t remember?” Napatitig siya sa mismong mata ko, ang distansya namin ay isang metro pero parang sasabog ang puso ko sa tensyon sa pagitan naming dalawa, “I just don’t want it to be complicated. If you can’t remember then let it be, I don’t want to expect too much that you’ll want me after you forget me.”

Ang kaniyang buhok ay magulo at pulang-pula ang mga mata. Naaawa ako sa kaniya. Naaawa ako ngunit alam kong wala akong magagawa. Nag-iwas ako ng tingin sa kaniya dahil hindi ko mapigilan ang makaramdam ng guilt. Naramdaman kong hinalikan niya ang mga kamay ko. Napabaling ako sa kaniya. "I tried to forget you. Ilang araw pa lang pero hirap na hirap na ako. God, I can't even try to forget you. Hindi ko kaya... ayaw ko, Marwa..."