Ikaw Ang Hinahanap Ko Novels & Stories

Napapaisip ako sa mga gustong mangyari ni Angel. Maya-maya habang nakahiga ako sa isang bangketo at pinagmamasdan ang langit, nang damdamin ko ang bato sa gild ng hinihigahaan ko ay may nakapa akong papel na nakasuksok sa nga bato. I don't know but I just grabbed it. Umupo ako bigla para tignan yung papel, kulay asul at nakatupi siya. Then as I opened it I saw a written words saying, "Find me." Napakunot-noo naman ako at the same time napaisip ako.

Wala rito. Nasaan siya? Nasaan… At saka ko lang nalaman. Alam ko na kung saan ko siya hahanapin. Nanginginig ang dugo ko.

Ang halimaw! "Hoy! Bakit ka ba nanggugulat?!" Sigaw ko pero siya naman ay may hinahanap, kaya hinanap ko din kung ano ang hinahanap niya. T-teka nga! "May nawawala ba sayo? Ano yang hinahanap mo?" "Yung peklat ni Juan na nalaglag." Tarantado talaga to! "Ouch! Bakit ka namamatok?!" Ayan ang napapala ng mga walang kwenta.

“Sino bang hindi?” “Ako?” “Ikaw ‘yon ako kasi gusto ko makita muna mukha ng kausap ko. Gusto kong makasigurado na hindi ka poser.” “Ako poser?” “Maybe?” “Well, I am not. Ano bang hinahanap mo at gusto mo agad makita ang mukha ko?” “Naghahanap ako ng well... Sex.” “Grabe ka. Ha Ha Ha!” Nainsulto ako sa tawa. “Bakit ikaw?”

Kung kaya't para mapadali ang paghahanap ko ay kumuha na ako ng tauhan. Alam ko naman na walang balak sabihin sa akin ng mga taong malapit kay Nikita kung nasaan siya kaya sa ibang paraan ko nalang siya hahanapin, by all means. Itatama ko ang lahat ng pagkakamali ko kahit kaunti na lamang ang pag-asang pinanghahawakan ko para magkabalikan kami. I really miss her! I want to see her, touch her, I miss her presence around me. Ngayon ko lang napagtanto kung ano ang napakalaking sinayang ko. Ang t*nga ko para bitawan pa ang taong hawak ko na.

Sakanya kaya 'to? Nilagay ko yong kamay ko sa likod at lumapit sa gawi nya. "Anong hinahanap mo?" Tanong ko sakanya. Binalingan nya ako saglit ng tingin at inirapan lang. "Ano nga hinahanap mo?" Tanong ko ulit. "Unsa may pake nimo!" Inirapan niya ulit ako at bahagya pa akong binangga. "Kini imong gipangita?" (Ito ba hinahanap mo?) Sabay pinakita ko sakanya yong kwentas.

"Hindi mo ba alam ang hirap na pinagdaanan ko? Ang hirap magbuntis ng kambal Hunter. Ang dami kong gustong kainin pero ang hirap. Walang magbibigay sa akin, walang magtatanong kung anong gusto ko, walang bibili. Ilang beses kong hiniling na sana hanapin mo ako pero hindi mo ginawa dahil duwag ka!" "Gabi-gabi akong umiiyak. Sa tuwing pipikit ako, mukha mo ang aking nakikita. Nagigising akong ikaw ang unang gusto kong makita. Ikaw ang aking hinahanap. Walang araw na hindi kita iniyakan dahil gusto kitang makita. Hinahanap ka ng mga anak mo pero walang Hunter na pangit ang nagpakita sa akin!" Dumating na nga ang araw na kinatatakutan ko. Bumigay na ang puso ko.

Malapit na! Pero nakawala pa... I was so fucking lost at that time. Buong linggo ko siyang hinanap kung saan-saan. Hindi ako humihinto sa pagdra-drive maliban kapag magpapa-gas. Pero hindi ko pa rin siya nahanap. Bigo ako. At para bang kahit libutin ko ang buong mundo ay hindi ko na siya mahahanap pa... dahil may pakiramdam akong ayaw niya na akong makita.

May hinanakit na sabi ko. Kay hirap namang makuha iyon…

Bumaba ako at tumingin sa harapan ng kweba. “Finally mahahanap ko na ang Code”