Ilang Kilometro Ang Kanilang Nilakad 소설 & 이야기

“Malapit na, malapit na.” Dalawang kilometro pa ang layo niya sa gusali ng International Builders Incorporation, ngunit dahil may ginagawa na namang kalsada, na kagaya ng dati, buo pa sinisira na, dahil sa kung anong kalokohan ang naiisip ng mga nasa gobyerno, lahat ng sasakyan ay naipit sa matinding trapik at hindi makausad.

Kahit na halatang naglalagay ng distansya si Pael sa pagitan nilang dalawa. Mula sa bahay ng mga Samaniego ay tatlong kilometro ang lalakarin bago marating ang pangunahing kalsada. Medyo liblib ang lugar kaya't bibihira ang mga pumapasok na pampublikong tranportasyon katulad na lamang ng traysikel. Maliban kasi sa rough road na ay mabilis itong magputik kapag naulan. Kaya naman ay tanging paglalakad ang paraan upang marating ang iyong destinasyon.

Ito ang pangalan nang aking dadaanan. “Ilang kilometro ang layo nito at ilang oras na babaybayin?” tanong ko sa kanya. “Kung mag-si-simula tayo sa Pisana road kung saan huling nakuhaan nang cctv ay mahigit dalawang oras at kalahati at ang layo nito sa Pisana road ay 94 kilometers,” sagot niya sa akin. Pinasalamatan ko ang patrolman na iyon dahil isa itong magandang balita. Tumungo ako agad sa loob nang aking opisina para kunin ang aking bag.

Iniisip ko kung paano ako papayagan ni Nanay Lucia na makadalo sa birthday party sa susunod na Sabado. Naglalakad na ako ngayon pauwi sa aming bahay. May mga kalahating kilometro na akong naglalakad ng mapansin ko ang isang sasakyan na mabagal ang takbo. Parang sinusundan ako. Medyo kalat na ang dilim kahit pasado alas sais pa lang ng hapon dahil pag ganitong mga buwan ay mas mahaba ang gabi sa umaga.

reklamo ko bago ako sumimangot. Medyo masakit na rin kasi talaga ang mga paa ko. Hindi na rin biro ang layo ng lakad na narating namin. "Seryoso? Ngayon mo ba balak maglakad ng malayo? Wala pa hong april," sabi ko. Hindi na naman umimik sa akin si Michael kaya muli akong napanguso. Ilang kilometro kaya ang lalakarin namin?

Meron lang silang dalawang oras? Si Russell at ang iba pa ay nandilim ang mga ekspresyon. Silay ay tuluyang naguluhan. Sila ay ilang daang kilometro ang layo mula sa lokasyon ng kanilang sect. Paano nila magagawang makabalik sa loob ng dalawang oras? Para naman sa Fourami Dragonfish King, hindi nila alam kung saan ito nagpunta sa kailaliman ng dagat. Ang dagat ay malawak. Paano nila ito magagawang mahanap?

Hindi dahil sa lakas ng sigaw niya pero dahil nasasaktan ako sa mga sinasabi niya. "Joy, bago namin narating 'tong tuktok, lumakad pa kami ng dalawampung kilometro araw-araw para lang makapunta sa pabrika. Kumain kami ng alikabok. Gumapang kami sa putik. Lumuha kami ng dugo bago namin narating kung saan kami ngayon!" "Ma..."

Pero kung titingnan, wala pa sa tatlong metro ang layo namin sa isa’t-isa. Call me ‘overacting’ but I don’t care. A rule is rule. “No, it’s okay. Malapit lang naman dito ang boarding house namin ni Lucy. We can walk,” pagtanggi ko sa kaniyang alok. “Okay lang, Rave. Kaya naman ng powers namin na maglakad. Next time na lang. Thank you sa offer,” dagdag naman ni Lucy.

nakangising sabi ni Elmhurst sa kanya. “Sure!” game naman na kanyang tugon. Sabay silang natawa bago lumangoy at sumunod sa mga kapatid niya. Kahit na dalawang kilometro ang layo kung saan sila tumalon ay wala pang isang oras ay nakarating na sila sa antarctic peninsula. Nakaahon na ang mga kuya nila at pinapagpag ang kanilang mga damit.

napapatawang sabi ni Karla dito. Napatawa na rin si Selina. Every Saturday ay magkasabay silang namamalengke ng kaibigan. May tatlong kilometro rin ang layo nito mula sa kanila kaya maaga silang gumigising at nilalakad lamang nila ang papunta sa palengke dahil sayang rin ang pang-tricyle. Pabalik na lamang sila nagtri-tricyle para matiyak na sariwa pa rin ang lahat nilang pinamili.