Imaginary Friends Novels & Stories

Ayan na nga sinasabi ko," usal ko "Wala. Imaginary friend ko siya. Simula bata pa lang ako naroon na siya. Hindi naman siya nanakit e. I think he wanted to play with you." seryosong wika nito. "Hmm! ayokong makipag laro sa kaniya. Maligno ba 'yon?" tanong ko. "No! tao siya. According to him, nalunod siya roon." wika nito.

“Hey, Sheya, I’m asking you. Don’t tell me ‘you’re deaf now.” Inis na binagsak ko ang hawak na sandok at humarap rito. “Ako pala ang kausap mo? Akala ko kasi ‘yong imaginary friend mo.” Pinagkrus ko ang braso sa aking dibdib. “Don’t talk to me, okay? Can’t you see, I’m busy. Saka pwede ba, hindi tayo close.”

for I am impostor. ##

Napailing ako. I can’t believe na childhood friend sila ni Emma. Ang buong akala ko ako ang pinakamalapit niyang kaibigan. As someone who values my worth, I don’t want Emma to be one of the ugly ones. My best friend doesn’t even know how to present herself, ito pa kayang malapit sa kanyang nerd? Ano na lang ang iisipin ng mga tao na ako, si Immanuel, maganda magdala ng damit at pala-ayos at kaibigan si Emma na ayaw maglagay ng kahit anong kolorete sa mukha at simple lang, ay magiging boyfriend itong si Caius? Si Caius na nerd at taong tabon.

No… @IamNobody

Kapag tinitigan niya kasi ako ng harapan ay makakaramdam ako ng pagkailang. Sige, mangarap ka pa, Amber. Libre lang naman ang mangarap, tudyo sa akin ng tinig sa loob ng aking utak. Mukhang napapadalas ang pagsingit ng maliit na tinig na iyon sa loob ng aking isip. Nagkaroon tuloy ako ng imaginary friend. Imaginary friend o imaginary enemy? Madalas kasi akong kinokontra o di kaya ay tinutukso ng maliit na tinig na iyon.

Para siyang nilalang mula sa ibang mundo. “Anong ibig mong sabihin?” Naalala ni Klaire ang maliit na note sa sulat ng Mama niya na binasa niya kanina... ‘Sana nakalimutan mo na ang tungkol sa imaginary friend mo na gusto mong pakasalan, mahal ko. Habang sinusulat ko ang liham na ito, naalala ko kung paano mo laging napapanaginipan ang binatang ‘yon. Hindi ako mapapanatag kung iniisip mo pa rin ang isang taong hindi naman talaga totoo.. At sana makahanap ka ng lalaking katulad ng ideal mong lalaki paglaki mo."

Uy' ang nickname ko dito sa messenger. Ewan ko ba pero naiinis ako sa tuwing magcha-chat siya ng ganito. Ano nanaman ba'ng kailangan ng isang 'to sa akin? Si Theo ay classmate ko. Isang upuan ang pagitan niya mula sa aking kinauupuan pero gaya nga ng sabi ko, hindi kami ganoong kaclose sa isa't-isa. Hindi ko nga alam kung kaibigan ang tingin niya sa akin kahit friends kami sa friendsbook. Wala naman akong masyadong alam tungkol sa kanya maliban sa pagiging tamad niya sa pag-aaral. Tipikal na one of the boys at the back.

Pero ang nakakamangha at nakakagulat ay kamukhang-kamukha ko siya. “Ako ang kalahati mo, Mahal na Prinsesa, ako ang hindi nakikita ng mga mata,” ani nito. Hindi ako makapagsalita sa nakikita ko. “Ikaw lang ang nakakakita sa akin, at ikaw lang ang may karapatang utusan ako,” dagdag pa nito. “Oh, parang imaginary friend?” ani ko. Tumingin ito sa akin, nagtataka. “Ano?” “Wag mo nang pansinin ang sinabi ko.”

Tanong ni Shot. "No, they are boring. Sa susunod na." I replied. Tumalon ako mismong garden. Andito sila ng Magnum Opus. "Hello, friends!" I greeted them. Sinamaan nila ako ng tingin. Whoops! Sarreh. "We are not friends." I mimicked Uno's voice. "Good thing you know." He whispered. Lumapit ako kay 5th his doing some computer. Agad niya itong tinakpan. Napasimangot ako.