In The Future In Tagalog の小説・ストーリー

Advance lang ako sa posibleng mangyari sa future namin. “Malayo pa iyon 'yan agad ang iniisip mo. Maghihiwalay lang tayo kapag ikinasal na ang gustong babae nila Mommy para sa “kin. Kaya lang torpe pa ang pinsan ko kaya ‘wag muna iyan ang pag-usapan natin.” “Ow? Si Macarius ba ang tinutukoy mo?” curious kong tanong. Mahinang tumawa si Atlas bago tumango.

“I’m sorry, I don’t intend to hurt you or use you. I’ll take care of you sa abot ng makakaya ko.” “Tsaka na natin pag-usapan ‘yan. Bakit ba nakatingin tayo sa future? Today is the most important gift from God kaya nga present ang tawag. Sa past, wala ka ng magagawa. Ang future naman, hindi tayo sigurado. Kaya enjoy lang tayo sa bawat oras na magkasama.”

Hindi na ako sumagot, sa halip ay nagmamadali kong ginawa ang mga 'yon. Ang lamig! "What are you guys doing? What is your assignment, anak?" tanong ko habang nagbibihis ng damit. "Mama, my Filipino teacher said po na gagawa kami ng sample sentence ng past, future and present tense. Two sentences each category po. Look po, I already have five. Kulang na lang po ako ng one for future tense," paliwanag ng anak ko at ipinakita sa 'kin ang notebook niya. Lumapit ako at tinignan 'yon.

“Pero malaking bagay ‘to. Para sa future ko.” Para sa future ko. Hindi para sa’tin. Hindi para sa kanila. Unti-unting napangiti si Arah—pero walang saya doon. Pilit. Masakit. Yung ngiti na ginagawa mo para hindi ka tuluyang mabasag. “Okay…” mahina niyang sabi. “Para sa future mo lang…Paano yung para sa future natin, Adrian. ” “Pagbalik ko, saka na tayo magpapakasal.”

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Yung boses niya sobrang lamig at bigla akong nakaramdam nang takot. He stare at me, and fake a smile afterwards. F*ck, sino ba siya sa tingin niya, pati ba naman dito pagbabantaan niya ako?! "It seems like my future wife's still sick." he said at umatras nang kaunti at napatingin sa matandang babae. Teka... Ano daw? Future wife? "I-I'm sorry, Y-Your Highness. P-Please forgive my daughter. Xena! Apologize to the prince this instance!" Pag sabat ng matandang babae kanina.

Nagkataon na hindi weekend ngayon kaya kunti lang ang mga tao. "You know, I was thinking. We've been together for a while now. Do you ever think about the future?" Out of the blue kong tanong. Naisip ko lang kung anong future ang naghihintay sa amin. "Yeah, I do. I think about us growing old together, travelling the world, maybe even having kids," aniya. Nakatingala siya sa ulap na tila nababasa niya doon ang future namin.

Iritado na tanong nito sabay tayo At bumungad saakin ang maaliwas na disyerto. Wag ngayon Ara! Yung yung flag pole ng Pilipinas ang alalahanin mo. Paalala ko sa sarili ko ngunit sa utak ko lamang iyon. " A-anong ginawa mo sakin? B-bakit ako nandito? B-bakit mag katabi tayo? Oh my ang future ko! Wala na akong future " madramang wika ko. "Tsk as if naman may hahawakan diyan sa taas mo"