Novel & Cerita Indecision

Kahit parang may kumikiskis na guilt sa likod ng utak ko. Nagdadalawang-isip na ako. Babanggitin ko pa ba sa kanya ang desisyon ko? O tatahimik na lang ako? Siguro... mas mabuti na lang na humanap ako ng ibang opsyon. Kahit gaano kahirap. Tama. ‘Yun ang tama. Ayokong masangkot sa kaguluhan. Ayokong mapahiya. Ayokong mawalan ng respeto sa sarili ko.

napaisip siya. Habang naglalakad sa hallway, ramdam niya ang sariling tension. Ang bawat hakbang niya, parang may kaakibat na pressure. “Hindi puwede pumalya ngayon. Kailangan controlled ang lahat. Bawat decision counts. Isa itong laro ng chess… pero mas malaki ang stakes.” Hanggang sa nainis siya sa sarili. “Why am I overthinking this? Parang ang daming distractions! Pero kung walang focus, matatalo tayo. Lalo na si Joaquin… never underestimate him.”

Masyadong nagtatalo ang puso at isipan niya dahil kahit anong gawin niya, kahit anong isipin niya pareho lang siyang masasaktan kahit anong piliin niya sa gumuguli sa isipan niya. “Fuck!” mahina niyang mura, para siyang mababaliw sa kakaisip, para bang hindi nagfa-function ang utak niya. Kung dati pagbitiw lang ng desisyon ang gagawin niya na mabilis lang niyang sabihin ang lahat ng plano niya sa mga kasamahan niya, kabaliktaran naman ng nangyayari ngayon, mahirap pa sa pagtake mo ng exam. Hindi niya alam ang dapat niyang piliin dahil may parehong may sapat na dahilan ang pamimilian niyang dapat niyang gawin.

All I need is to say my decision dahil may naghihintay na tao sa desisyon ko. Hindi rin naman naging madali sa akin ang pagproproseso ng desisyon na iyon pero nagawa kong ayun ang maging desisyon dahil may mga napatunayan ako. Siguro nga talagang naguluhan lang ako. Dahil sa nakalipas na araw ng pag-iisip ko, nawala lahat ng pagkakalito at doon mas nakita ko kung ano ba talaga 'yung tunay na nararamdaman ko. So for the coming tomorrow, I will going to say out what's my mind decided. It will never be that good nor bad but at least I'd made a decision that comes from what I really want. I'm going to step another stairs, and I hope everything will be alright.

Ang bilis niyang gumawa ng desisyon at talagang hindi man lang niya ako tinanong kung bakit gusto ko siyang hiwalayan o kung may iba pa ba akong option o plano man lang. He was a candid person. Everything was just a piece of cake for him—in just a snap he already made a decision and tada! He finalized it without asking anyone for their opinion as long as you gave your honest answer to him. Hindi ko tuloy alam kung anong dapat maramdaman. Matutuwa ba ako sa sobrang pagiging prangka niya o maiinis dahil pakiramdam ko napaka-self-centered niyang tao? "What if—"

Habang mas iniisip ko ang desisyon ko, mas lalo akong naguguluhan. Mas lalo kong hindi maintindihan ang sarili ko. Kung tama pa ba ang ginawa kong desisyon o kung mali. I rejected his proposal. Because I wasn't ready yet. But then, is that really the only reason? Of course, that's the only reason. Wala na akong ibang dahilan. Hindi ko dapat pagdudahan ang sarili ko. That's it.

Bukod sa kulang pa ang kumpyansa ko sa sarili para magmaneho ng kotse, may ibang bagay na gumugulo sa isip ko ngayong araw kaya alam kong hindi ako makakapag-focus. Bumagsak ang tingin ko sa suot at dito napabuntong-hininga. Maaga pa naman, kung umuwi na lang kaya ako at magpalit ng damit? May oras pa para umatras ako sa plano ko… Narinig ko ang pagtikhim ng taxi driver. Tuloy ay napilitan akong bumaba bago pa ito tuluyang magalit sa pagiging indecisive ko. Humarurot ito paalis at naiwan akong nakatayo sa entrance.

Minsan talaga pabago-bago ako hh desisyon depende sa mood ko. Tinitigan ko lang ang kisame hanggang sa makain na ng sikat ng araw ang aking buong silid. Tinatamad akong kumilos, tinatamad akong tumayo, tinatamad akong gumawa, at hindi ko alam kung bakit ngayon pa ako tinamaan ng katamadan. Dala siguro ng buwanang dalaw ko kaya tamad na tamad akong kumilos.

Sunod-sunod na pumasok ang mga katanungan sa kanyang isipan, tila mga alon na walang humpay na humahampas sa kanyang isipan. Nagsisisi na ba ito sa desisyong pinasok nila? Gusto na ba nitong bawiin at makipaghiwalay bago pa man tuluyang umusad ang lahat? O baka naman... totoo ngang dahilan ay dahil sa kanya? Baka napapagod na ito o nagsisisi dahil masyado siyang pabigat? "The decision to get married was really too impulsive. There were many things I didn't fully consider back then. Honestly... we shouldn't have ended up in this situation.”

Ilang oras ding pinag-isipan ni Carmina kung tama ba ang desisyon niyang humingi ng tawad kay Maddox subalit kapag naiisip niya kung ano ang mangyayari sa buhay nila kung hindi niya ito ginawa ay malamang sa malamang tama nga ang desisyon niya. This is mind over heart, ngayon ay susundin niya ang nasa isip niya at hindi ang nararamdaman ng puso niya.