Indecision Novels & Stories

Huminga nang malalim si Sophia. "Nakapagdesisyon na ako." "Hindi pa." "Ano?" "Hindi pa final ang desisyon mo." Napataas ang kanyang kilay. "At paano mo nalaman?" "Dahil ayaw mong umalis." Natigilan siya. Dahil tama ito. Ayaw talaga niyang umalis. Ngunit pakiramdam niya ay wala siyang ibang pagpipilian. "Hindi ganoon kadali."

Jayde’s Pov: Ang bobo ko! Ang bobo bobo ko! Bakit ko tinalikuran ang trabaho ko? It is so wrong to make decisions based on your emotions. Mali ang magdesisyon kung punong-puno ng kung ano mang emosyon ang sistema mo.

Hindi masamang maging makakalikasan dahil minsan ito pa ang makakatulong sa atin upang malinawan sa mga bagay na gumugulo sa isip at puso nating puno ng bagabag sa mga kahirapang nararanasan sa kasalukuyan. Hindi masama ang maging mapag-isa upang makapag-isip ng malinaw dahil minsan ito pa ang makakatulong upang makapagdesisyon tayo sa mga kinakaharap natin. Hindi kasi lahat ng pamilya, kamag-anak, kaibigan at kasintahan ay makakatulong sa decision making natin. Minsan pa nga sila pa ang nagpapagulo ng bagay dahil binabase nila ang payo sa sarili nilang karanasan na hindi inaalam kung pariho ba o sapat ba iyon para maging swak din sa atin.

Hindi naman siya nakaimik habang titig na titig siya dito Pinilit niya kasing pagtagni-tagniin ang sinasabi nito eh. Alam niya din na sa mga sandaling ito, dapat niyang isaalang-alang sa bawat desisyon niya ang mga anak niya. Hindi siya dapat magpadalos-dalos sa mga desisyon lalo na at may mga batang nakasalalay. Hindi din pwedeng sarili niyang nararamdaman ang iisipin niya. Isa na siyang Ina na may tatlong batang maaapektuhan sa bawat desisyon na gagawin niya sa buhay nila.

Sagot ko pero hindi ko napansin na natuwa siya sa sagot ko. "Hindi naman lahat ng naiisip nating solusyon ay pwedeng iaapply sa ating mga problema, hindi ba?" Sarkastimong usal niya, sinang-ayunan naman ito ng mga kasama namin. "Before you do a decision, think first the cosequences. Huwag sugod ng sugod, Luhan, baka mamaya magkamali ka naman."

Dagdag pa nito As usual, trabaho agad ang pinag-uusapan nila. Pansin niya rin, na tulad nitong nakaraang mga linggo, magaling ito sa decision making. Actually, lahat nang ginawa nitong decisions lately ay nakakatulong talaga sa kompanya. Kaya kapag hinihingi nito ang opinion niya, kaunti nalang ang masasabi niya. Pero ang nakapagtataka lang, kung gano'n na pala ito kagaling mag desisyon, bakit kailangan pa nito ng adviser?

Sino nga ba ang dapat niya na unahin at gawin na prayoridad sa punto na iyon? Ilan minuto pa siya na natigilan at pilit na humahanap ng mga kasagutan sa naiwan na mga tanong sa kan’yang isipan pero hanggang sa huli ay wala siyang magawa na desisyon kung ano nga ba ang nararapat niya na gawin. Maluha-luha na siya sa kaguluhan pero hindi niya magawa na kumilos.

Ramdam niya na mukhang mahal na nga talaga ni Athena si Lucas pero hindi lamang nito maamin amin dahil nga ayaw nitong masaktan pa lalo. “Wag kang magmadali masyado Athena. May ilang araw pa tayo rito para makapagrelax ka at makapag isip kung ano ba ang dapat mong gawin. Hindi naman kita tinututulan sa desisyon mong yan pero sana ay pag isipan mo rin munang maigi dahil wala na yang bawian kapag sinabi mo na sa kanila. Isipin mo munang maigi ang maaating kalabasan o resulta ng gagawin mong desisyon na yan. At kung sa tingin mo talaga ay yan na ang sinisigaw ng puso mo at buo na talaga ang loob mo na makipaghiwalay kay Lucas ay hindi naman kita tututulan. Sabi ko nga sa’yo di’ba… palagi lang a

Natigilan ako. For a second, parang huminto yung buong room kasama ng paghinga ko. Hindi dahil sa lakas niya—pero dahil sa bigat ng decision na biglang sumabit sa dibdib ko. Nakatutok pa rin yung baril niya kay Ingrid. One wrong move, and someone dies. Simple as that. Pero kahit alam ko ‘yon… gumalaw ako.

Kahit parang may kumikiskis na guilt sa likod ng utak ko. Nagdadalawang-isip na ako. Babanggitin ko pa ba sa kanya ang desisyon ko? O tatahimik na lang ako? Siguro... mas mabuti na lang na humanap ako ng ibang opsyon. Kahit gaano kahirap. Tama. ‘Yun ang tama. Ayokong masangkot sa kaguluhan. Ayokong mapahiya. Ayokong mawalan ng respeto sa sarili ko.